ตอนที่ 1: กลิ่นร้าวในรอยไม้ - 2

องครักษ์ขวาของเขาขยับตัวจะชักดาบด้วยโทสะที่เจ้านายถูกลบหลู่ด้วยวาจาสามหาว แต่บุรุษชุดเทายกมือห้ามไว้ เขาค่อย ๆ นั่งลงบนม้านั่งตัวนั้นโดยไม่รังเกียจความเก่าซอมซ่อ มือเรียวยาวที่ดูประดุจหยกสลักหยิบห่อผ้าไหมสีครามออกมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวังประหนึ่งมันคือทารกแรกเกิด

เมื่อเขาคลี่ห่อผ้าออก สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าจื่ออวี๋ไม่ใช่เครื่องลายครามหรือทองคำ แต่มันคือเศษไม้ดำสนิทที่หักเป็นท่อน ๆ บางชิ้นละเอียดจนเกือบเป็นผง กลิ่นหอมประหลาดพุ่งกระจายไปทั่วห้องจนรุ่ยเอ๋อร์ต้องเอามือปิดจมูก กลิ่นนั้นเย็นเฉียบและบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ

"นี่มัน... พัดไม้หอมกฤษณาเพลิง วัสดุที่สาบสูญไปนับร้อยปี" จื่ออวี๋โพล่งออกมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

เธอยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสเศษไม้ชิ้นใหญ่ที่สุด ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความรู้สึกหนาวเหน็บอย่างรุนแรงแล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง

เธอเห็นภาพคมดาบที่ฟาดฟันลงมาท่ามกลางพายุฝน เห็นใบหน้าของสตรีที่งดงามกำลังกรีดร้อง และเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่พยายามใช้ร่างกายบังแรงกระแทกจนพัดเล่มนี้แหลกลาญ

พัดเล่มนี้ไม่ได้พังเพราะอุบัติเหตุ... แต่มันรับแรงกระแทกของ 'พลังภายใน' ที่หมายจะปลิดชีวิตเจ้าของของมัน

"พัดเล่มนี้รับ 'พิษแห่งความแค้น' มาแทนท่านสินะเจ้าคะ"

บุรุษชุดเทานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เลิกผ้าคลุมหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ซีดเผือดราวกับหิมะ ดวงตาของเขาดูว่างเปล่าและเยือกเย็นประหนึ่งน้ำในสระบัวฤดูหนาวที่ไร้ปลาว่ายวน เขาคือ เย่หลันซวิน คุณชายรองแห่งตระกูลเย่ที่ใคร ๆ ต่างขนานนามว่า 'น้ำแข็งพันปี'

"เจ้าพูดถูก... มันตายไปพร้อมกับความทรงจำที่ข้าอยากเก็บไว้" เขาเอ่ยด้วยเสียงที่ไร้ความรู้สึก

"นับตั้งแต่พัดเล่มนี้หักลง ลิ้นของข้าก็ไร้รสชาติ จมูกของข้าไร้กลิ่น แม้แต่หัวใจของข้าก็ดูเหมือนจะหยุดเต้นไปพร้อมกับมัน ทุกอย่างที่ข้าสัมผัสเปรียบเสมือนขี้เถ้าที่ไร้ชีวิต หากเจ้าซ่อมมันได้ ข้าจะให้ทองคำเท่าที่เจ้าต้องการ แต่หากเจ้าแค่พูดโอ้อวด... ลิ้นของเจ้าจะเป็นสิ่งต่อไปที่ต้องแตกสลาย"

คำขู่ของเขาไม่ได้ทำให้จื่ออวี๋เกรงกลัว เธอกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะของเธอนุ่มนวลประหนึ่งเสียงน้ำไหลในลำธาร

"คุณชายเย่ ท่านอาจจะใช้อำนาจและคมดาบบงการคนได้ทั้งใต้หล้า แต่สำหรับช่างซ่อมเช่นข้า ของทุกชิ้นมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าจะอยู่หรือจะไป พัดเล่มนี้บาดเจ็บสาหัสเหลือเกินเจ้าค่ะ จิตวิญญาณของมันแตกกระจายไปตามทิศทางของความแค้น ข้าต้องใช้ 'ทองคำเหลวบริสุทธิ์' ผสมกับ 'น้ำตายางไม้โลหิต' เพื่อประสาน และที่สำคัญที่สุด... ข้าต้องใช้ความสัตย์จริงจากใจของท่าน"

จื่ออวี๋ลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเขา

"ท่านบอกว่าท่านไร้รสชาติ ไร้ความรู้สึก... นั่นเป็นเพราะท่านขังตัวเองไว้ในอดีตที่พัดเล่มนี้ปกป้องไว้ หากท่านไม่กล้า 'เปิดใจ' ให้ความเจ็บปวดไหลออกมา ข้าก็ไม่อาจประสานเศษไม้เหล่านี้เข้าด้วยกันได้ เพราะกาวที่เหนียวที่สุดในโลก... คือความยอมรับในความเป็นจริง"

เย่หลันซวินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เริ่มสั่นไหว ความกล้าหาญและความเฉลียวฉลาดของนางช่างขัดกับสถานที่สกปรกเช่นนี้

"ข้าต้องทำอย่างไร"

"ท่านต้องมาที่ร้านนี้ทุกวันในยามซื่อ (09.00 - 11.00 น.) เพื่อช่วยข้า 'กวนกาวประสาน' ท่านต้องใช้มือที่เคยถือดาบมาถือพายไม้ ท่านต้องสัมผัสความร้อนจากเตาหลอมและกลิ่นเหม็นของสารเคมี ท่านต้องร่วม 'ซ่อม' มันไปพร้อมกับข้า และค่าตอบแทนคือทองคำพันตำลึง... พร้อมกับคำสัญญาว่าหากวันใดรสชาติชีวิตของท่านกลับมา ท่านต้องเป็นคนเลี้ยงสุราข้าหนึ่งจอกในร้านที่ข้าเลือก"

รุ่ยเอ๋อร์ที่แอบฟังอยู่ถึงกับลมจับ ทองคำพันตำลึง! นั่นมันซื้อตรอกนี้ได้ทั้งตรอกเลยนะ

เย่หลันซวินขมวดคิ้วแน่น

"ทองคำข้าให้เจ้าได้ทันที แต่การให้ข้ามานั่งกวนกาวในตรอกโสมมนี้..." เขาหยุดคำพูดไว้เมื่อเห็นสายตาที่ท้าทายของจื่ออวี๋ เขาถอนหายใจยาว

"ก็ได้ ข้าจะทำตามข้อตกลงของเจ้า แต่จำไว้... หากผ่านไปเจ็ดวันแล้วพัดยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง ข้าจะเผาร้านนี้ทิ้งเสีย"

"เจ็ดวันก็เจ็ดวันเจ้าค่ะ" จื่ออวี๋รับคำอย่างมั่นใจ เธอดันห่อผ้าคืนให้เขา

"วันแรกเริ่มพรุ่งนี้ วันนี้ท่านจงนำมันกลับไปนอนกอดและบอกลารอยแผลเดิมเสีย พรุ่งนี้เราจะสร้างแผลใหม่ที่สวยงามกว่าเดิม"

ก่อนที่เย่หลันซวินจะสะบัดชายผ้าเดินออกจากร้านไป จื่ออวี๋หยิบถ้วยดินเผาเล็ก ๆ บรรจุน้ำสีใสโรยด้วยกลีบดอกไม้ป่าส่งให้เขา

"ลองดื่มดูเจ้าค่ะ ถือเป็นของขวัญสำหรับการเจอกันครั้งแรก"

เขาได้รับไปดื่มอย่างรำคาญใจ เพราะเขารู้ดีว่าไม่ว่าน้ำล้ำค่าเพียงใดก็รสชาติเหมือนน้ำเปล่าที่เย็นชืด

ทว่าทันทีที่ของเหลวนั้นผ่านลำคอ... รสฝาดจาง ๆ ของเกสรดอกไม้ป่าผสมกับความเปรี้ยวจัดของผลส้มไม้ที่ปลายลิ้นกลับระเบิดขึ้นในโพรงปากเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะจางหายไป เย่หลันซวินชะงักฝีเท้า ดวงตาที่เคยตายด้านเบิกกว้างขึ้น

"นี่มัน... รสอะไร"

จื่ออวี๋ยิ้มกริ่ม แววตาซุกซน

"รสชาติของ 'ความหวังที่กำลังจะตื่น' เจ้าค่ะคุณชาย"

ร่างของบุรุษชุดเทาเดินลับหายไปในฝูงชนที่วุ่นวาย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกฤษณาจาง ๆ และหัวใจของช่างสาวที่เต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"รอยร้าวบนวัตถุอาจซ่อมได้ด้วยมือและทองคำ แต่รอยร้าวบนใจคน... ต้องซ่อมด้วยความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ขมขื่นที่สุด"