บทที่ 34

หลี่ชิงลั่วรีบเอามือปิดหน้า “แม่นม เมื่อสองวันก่อนบ่าวเดินสะดุดขาตัวเองจนหกล้ม หน้ากระแทกจนเสียโฉมใบหน้าผิดรูปไปหมด แม่นมจะจำข้าไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก อีกทั้งบ่าวยังเป็นแค่สาวใช้ที่ทำงานหยาบ ปกติจะช่วยงานอยู่ในห้องครัวเจ้าค่ะ”

แม้แต่หลี่ชิงลั่วเองก็ยังคิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าตัวเองจะแต่งเรื่องโกหกได้เก่งกาจขนาดนี้

แถมแม่นมคนนี้ก็เชื่อจริง ๆ เสียด้วย

"เมื่อสองวันก่อน ได้ยินว่ามีสาวใช้แซ่ฉู่คนหนึ่งที่ทำงานอยู่ในครัวเพิ่งกลับบ้านไป เป็นเจ้าเองหรอกรึ? แล้วทำไมเจ้าถึงทำตัวเองจนมีสภาพเป็นแบบนี้ได้ ? สองวันนี้อย่าเพิ่งไปเสนอหน้าที่เรือนใหญ่ให้นายท่านเห็นเชียวล่ะ! รีบตามข้าเข้าไป!"

หลี่ชิงลั่วทำเนียนเดินตามแม่นมเข้าไปในคฤหาสน์อ๋องอวิ๋น แม้แต่ตัวนางเองก็ยังคิดไม่ถึงว่าจะราบรื่นขนาดนี้

หลังจากแยกกับแม่นม เพื่อเป็นการระวังแบบรอบด้าน นางจึงเดินอ้อมไปมาอยู่เป็นเวลานาน จนในที่สุดก็คลำเจอเส้นทางที่พาไปยังห้องครัว

เดิมทีในครัวก็มีคนเยอะมากอยู่แล้ว พอเห็นหน้าสาวใช้ที่รูปโฉมไม่มีอะไรน่าดึงดูดนัก ก็ไม่มีใครสนใจ ปล่อยให้นางเริ่มทำงานของตัวเองไป

หลี่ชิงลั่วเข้าไปปะปน แถมยังทำงานได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เดิมทียังคิดอยู่ว่าเมื่อไหร่จะแอบหนีออกไปตามหาหลิวจินจือได้ แต่แล้วจู่ ๆ แม่นมคนเดิมที่นางเจอตรงประตูคนนั้นก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

นางมองเข้ามาแวบเดียวก็เห็นหลี่ชิงลั่วทันที

"เจ้า ตามข้ามา"

หลี่ชิงลั่วลุกขึ้น ทำตามคำสั่งของแม่นม ยกอาหารถาดหนึ่งที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วขึ้นมา แล้วเดินตามอีกฝ่ายออกจากห้องครัวไป

หลี่ชิงลั่วคิดในใจ ยังดีที่เมื่อครู่นี้มาถึงห้องครัวได้ทันการ ไม่งั้นถ้าแม่นมคนนั้นย้อนกลับมาแล้วไม่เห็นนางที่นี่ จะต้องดึงดูดความสงสัยจนเกิดปัญหาตามมาแน่ ๆ

ทันทีที่หลี่ชิงลั่วออกไป ทุกคนในครัวต่างก็มองหน้ากันอย่างสับสน มีคนถามด้วยความสงสัยว่า "นี่ใครน่ะ?"

"ในครัวเรามีสาวใช้หน้าตาแบบนี้อยู่ด้วยรึ?"

"หน้าตาแบบนั้นข้าแยกไม่ออกเลย จะเป็นฉูฉู่หรือเปล่า?"

"นังตัวดีนั่นพูดพล่ามอยู่ตลอดเวลาเลย แต่วันนี้กลับไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว จะใช่นางรึ?"

สาวใช้ที่รับผิดชอบยกอาหารไปพร้อมกับหลี่ชิงลั่ว ยังมีอีกสองคนซึ่งเป็นสาวใช้ที่แม่นมพามาเอง

ตลอดทางหลี่ชิงลั่วไม่กล้าถามอะไร ทำได้แค่ก้มหน้าลงฟังพวกนางคุยกัน

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่? ทำไมถึงชอบแวะมาตอดเล็กตอดน้อยที่นี่ทุก ๆ สองสามวันเลยล่ะ? คุณหนูของเราก็ไม่เคยยอมพบหน้า แต่นางก็ยังทำตัวไร้มารยาท แวะมาทีไรแค่กินไม่พอยังห่อกลับตลอด แถมยังเรียกพวกเราไปปรนนิบัติอีก! น่าขยะแขยงสิ้นดีเลย”

"ใช่ไหมล่ะ? นางยังคิดว่าตัวเองเป็นกึ่ง ๆ เจ้านายของที่นี่ไปแล้วล่ะมั้ง ชอบทำเป็นอวดเบ่งต่อหน้าพวกเราตลอด น่ารังเกียจสิ้นดีเลย ถุย!"

พูดพลาง มีสาวใช้คนหนึ่งถึงกับถ่มน้ำลายใส่อาหารแบบเต็ม ๆ คำ

สาวใช้อีกคนรีบทำตามทันที แม่นมที่อยู่ข้างหน้าทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น ไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง

สาวใช้ทั้งสองต่างก็ถ่มน้ำลายใส่อาหาร แถมยังหันกลับมามองหน้าหลี่ชิงลั่วด้วย

ราวกับว่าถ้านางไม่ทำแบบนี้ ก็จะอยู่ผิดที่ผิดทาง เป็นคนนอกคอกที่จ้องจะหาเรื่องฟ้องพวกนาง!

หลี่ชิงลั่วเดาได้ในใจว่าคนที่พวกนางพูดถึงต้องเป็นหลิวจินจือแน่ ๆ

ดังนั้น นางจึงยกยิ้มน้อย ๆ แล้วทำตามเพื่อนพ้องไปอย่างเป็นธรรมชาติ

ในเรือนแยกอันเงียบสงบหลังหนึ่ง หลิวจินจือกำลังนั่งอยู่ในนั้น เพลิดเพลินไปกับการนวดไหล่นวดหลังของบรรดาสาวใช้

หลังจากที่หลี่ชิงลั่วเข้าไปแล้ว ก็ก้มหัวลงแล้วเดินตามพวกนางไปวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ มองดูหลิวจินจือกินอาหารทั้งหมดลงไปอย่างเอร็ดอร่อย

"อื้ม! อร่อยมาก ๆ! อาหารที่เรือนจูเอ๋อร์ของเรานี่แหล่ะ ถึงจะเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในเมืองจินหลิง!"

มืออวบอ้วนข้างหนึ่งถือน่องไก่ที่มันเยิ้ม ส่วนมืออีกข้างก็ตักหอยเป๋าฮื้อยัดเข้าปากไม่หยุด กินจนใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบมันเลี่ยน

สาวใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทบจะอาเจียนออกมาเมื่อได้เห็นภาพฉากนั้น

หลังจากกินเสร็จ หลิวจินจื่อยังแคะขี้ฟันอย่างสบายอกสบายใจ พลางสั่งให้สาวใช้ปรนนิบัตินางล้างมือกับยกน้ำมาให้บ้วนปาก

หลี่ชิงลั่วเห็นแล้วก็นึกอยากหัวเราะ

ดูเหมือนว่าหลายปีมานี้ หลิวจินจือจะมีชีวิตที่ดีพอสมควรเลยทีเดียว

หลิวจินจือมีอายุมากกว่าหลี่ชิงลั่วสิบปี นางเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของยายเฒ่าหลิวผู้เป็นหมอตำแย ซึ่งเป็นคนที่ลงมือสับเปลี่ยนตัวนางหลี่ชิงลั่วกับหลี่ชิงจูหน้าตาเฉย ทั้งยังเป็นอาแท้ ๆ ของหลี่ชิงจูอีกด้วย

หลี่ชิงลั่วในวัยเด็ก ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกหลิวจินจือข่มเหงและด่าทออยู่ตลอดเวลา

นางโยนงานบ้านเกือบทั้งหมดที่ตัวเองต้องรับผิดชอบมาให้หลี่ชิงลั่วทำ

ไม่ว่าจะเป็นซักผ้า เก็บฟืน ทำอาหาร ทำงานในไร่นา ไปจนถึงตัดหญ้า

หากหลี่ชิงลั่วแสดงท่าทีต่อต้านขัดขืน นางก็จะชักนำให้เด็กคนอื่น ๆ ในบ้านรุมรังแกและตบตีด่าทอหลี่ชิงลั่ว

จากนั้นก็จะทำตัวเป็นผู้ร้ายชิงฟ้องก่อน ด้วยการวิ่งโร่ไปฟ้องผู้ใหญ่ในตระกูลหลิว แล้วใส่ร้ายป้ายสีหลี่ชิงลั่วในสิ่งที่นางไม่ได้ทำ

แน่นอนว่าหลี่ชิงลั่วย่อมถูกทุบตีอย่างรุนแรงโดยไม่ต้องสงสัย

โชคดีที่เมื่อห้าปีก่อน หลิวจินจือก็ออกจากหมู่บ้านหลิวไป แล้วไม่ได้กลับมาอีกเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ได้ยินมาว่านางแต่งงานกับคนขายเนื้อ มีชีวิตที่นับได้ว่าค่อนข้างมั่งคั่ง

พอมาดูตอนนี้ นางมีตรงไหนที่เรียกได้ว่าแค่ค่อนข้างมั่งคั่งกันล่ะ?

เกรงว่าคงนับญาติหลี่ชิงจูผู้เป็นหลานสาวแท้ ๆ คนนี้ ใช้ชีวิตที่หรูหราฟู่ฟ่าขึ้นกว่าเดิมแล้วมากกว่า

"เจ้า รินน้ำชามาให้ข้าถ้วยนึงซิ"

จู่ ๆ หลิวจินจือก็ชี้นิ้วสั่ง ชี้ตรงมาที่หลี่ชิงลั่วพอดิบพอดี ก่อนจะเคาะโต๊ะตรงหน้าตัวเอง

นางเรอออกมาเสียงดังสนั่น สารพัดกลิ่นที่สะสมอยู่ในปาก ก็กระจายไปทั่วทุกสารทิศทันที

คนอื่นต่างพากันขมวดคิ้วนิ่วหน้า มีบางคนถึงกับพ่นลมหายใจฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ มีเพียงหลี่ชิงลั่วเท่านั้นที่คุ้นเคยกับอะไรแบบนี้มานานแล้ว จึงเดินเข้าไปรินน้ำชาให้นางอย่างเชื่อฟัง

หลิวจินจือรู้ดีว่าคนพวกนี้ต่างก็รังเกียจนาง

แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น พวกนางจะทำอะไรนางได้ล่ะ?

นางเป็นอาแท้ ๆ ของจูเอ๋อร์เชียวนะ!

หลิวจินจือดื่มชา กลิ่นหอมอ่อน ๆ อบอวลไปทั่วปาก ทำให้นางหลับตาลงอย่างสบายอกสบายใจ

นางมองหญิงสาวตรงหน้าซึ่งมีสีผิวค่อนข้างดำคล้ำ ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวแลดูพิกล ก็พาลนึกถึงหลิวเฉ่าเอ๋อร์ผู้น่ารังเกียจคนนั้นขึ้นมาทันที

ได้ยินมาว่านางก็กลับตระกูลหลี่ไปแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ว่าถ้าตนไปเยี่ยมหา นางจะยอมรับอาคนนี้อยู่หรือไม่?

ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ แม่นมที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาว่า "แม่นางหลิว คุณหนูสั่งไว้ว่าวันนี้นางไม่มีเวลาว่างมาพบเจ้า ดังนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ ก็เชิญกลับไปได้ตามสบายเลยนะ"

หลิวจินจือกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างรุนแรง "ไม่ว่างอีกแล้วเรอะ!?"

สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง “มากี่ครั้ง ก็ไม่เคยมีเวลามาพบข้าเลยสักครั้ง งั้นข้าจะไปหานางเอง!”

หลิวจินจือลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วทำท่าจะพุ่งออกไป แม่นมรีบส่งสายตาเป็นสัญญาณทันที สาวใช้สี่ห้าคนรีบพุ่งเข้าไปจับตัวหลิวจินจือแล้วกดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว

"ปล่อยข้านะ! พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปฟ้องจูเอ๋อร์ให้สั่งถลกหนังพวกเจ้าทั้งเป็นให้หมดเลย!"

แม่นมหัวเราะเยาะ "ถุย! หน้าไม่อายอะไรขนาดนี้? ยังขวัญกล้าบังอาจเรียกชื่อคุณหนูตรง ๆ อีก สวะอย่างเจ้ามันตัวอะไร? คุณหนูไม่ยอมพบเจ้า ก็ยังจะทำตัวหน้าด้านดันทุรังมากิน มาดื่ม มาเอาของกลับไปทุก ๆ สองวัน คิดจริง ๆ น่ะรึว่าตัวเองเป็นเจ้านายของที่นี่ไปแล้ว?"

"คุณหนูเห็นแก่ความสัมพันธ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ยอมให้ข้าวให้น้ำเจ้ากินแล้วไสหัวกลับไป ถ้าเจ้ายังไม่รู้จักสำเหนียกตัวเองอีกล่ะก็ วันใดวันหนึ่งโดนเชือดทิ้ง เจ้าอาจตายโดยที่ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเป็นเพราะอะไร"

คำพูดของแม่นมทำเอาหลิวจินจือสะดุ้งสุดตัว

"เจ้า...เจ้ากล้าดียังไง จูเอ๋อร์ จูเอ๋อร์!ข้าอยากพบจูเอ๋อร์! จูเอ๋อร์ ข้าเป็นอาแท้ ๆ ของเจ้านะ จูเอ๋อร์เจ้ารีบมาดูเร็วเข้า ว่าพวกทาสชั้นต่ำพวกนี้มันปฏิบัติกับข้ายังไง"

ปากของหลิวจินจือถูกปิดไว้ สาวใช้หลายคนที่เห็นนางขัดนัยน์ตามานานแล้ว รีบฉวยโอกาสนี้ทั้งหยิกทั้งข่วนทั้งกระชากนาง ร่างกายที่ตอนนี้ดื่มกินเข้าไปเต็มที่จนอุ้ยอ้ายของหลิวจินจือ ถูกเหล่าสาวใช้กดทับจนขยับตัวไม่ได้ จำต้องปล่อยให้พวกนางลงมือทุบตีตามใจชอบ

แม่นมแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น

ทั่วทั้งลานบ้าน มีเพียงหลี่ชิงลั่วคนเดียวที่ยืนอยู่อีกด้าน ชมดูละครเรื่องสนุกอยู่เฉย ๆ

แม้จะไม่ได้ร่วมลงมือ แต่สีหน้าของนางกลับเต็มไปด้วยความสนุกตื่นเต้น

ขณะที่แม่นมกำลังจะเอ่ยปากถามอะไรบางอย่าง ด้านนอกเรือนก็มีแม่นมอีกคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"แม่นมจ้าว เร็วเข้า! นายท่านกลับมาแล้ว ทางคุณหนูสั่งให้ทำอาหารจานร้อนที่นายท่านชอบขึ้นโต๊ะเดี๋ยวนี้เลย ยังมีอีกนะ คนที่ยกอาหารขึ้นโต๊ะอย่าให้จิ้มลิ้มพริ้มเพราเกินไปนัก แค่นาง แบบสาวใช้คนนี้ก็พอแล้ว"

แม่นมยกนิ้วชี้ขึ้นมา ชี้ตรงไปที่หลี่ชิงลั่วอีกครั้ง