บทที่ 18

รอยนิ้วมือห้านิ้ว ไม่เหมือนแสร้งวาดออกมา

มิหนำซ้ำรอยฟกช้ำ แทบจะขึ้นเต็มทั้งคอแล้ว

เพียงพอให้จินตนาการได้ว่า ตอนนั้นทั้งคอของนางคงต้องโดนคนบีบไว้แน่น ถ้าไม่ต่อต้านเกรงว่าคงอันตรายถึงชีวิตจริงๆ

ทว่า ฉวี่ซื่อไม่เชื่อว่าหลี่เค่อชวนจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างอำมหิตปานนั้นจริงๆ

ดังนั้นจึงเอ่ยปากอธิบาย “เจ้าเข้าใจพี่ชายเจ้าผิดไปหรือไม่? สองวันมานี้เขาเสียใจหนักมาก คงเพียงแค่อยากสั่งสอนเจ้าเท่านั้นเอง อย่างไรเสียจูเอ๋อร์เป็นเพราะเจ้าถึงได้...”

คำพูดส่วนหลังนั้นฉวี่ซื่อพูดต่อไปไม่ได้ เพราะนางเสียใจจนน้ำตาไหลออกมา

ตอนที่หลี่เฉาจิ้งมองภรรยาแล้ว มองทางหลี่ชิงลั่วอีกที แววความโหดเหี้ยมในสายตาถึงค่อยๆ เลือนหายไปครึ่งหนึ่ง

เขาเป็นคนที่ฝึกการต่อสู้ จะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าแผลนี้เป็นของจริงของปลอม?

มองเพียงแวบเดียว สีหน้าของเขาก็ยิ่งอึมครึมลงไป

แต่ว่า เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กำหมัดเอาไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าคิดอยู่ในใจลึกๆ ทุกอย่างนี้ล้วนเป็นสิ่งที่หลี่ชิงลั่วสมควรโดนจริงๆ

หลี่ชิงลั่วหัวเราะเยาะในใจ นางไม่เคยคิดอยากให้พวกเขามาทวงความเป็นธรรมแทนนาง

เพียงแค่สาธยายความจริงอย่างนิ่งๆ “สิ่งที่พี่ชายทำลงไปในวันนี้ แม่นมหลายคนที่เรือนจิ้งฉือ เห็นกับตาตนเอง ลูกย่อมจะไม่แต่งเรื่องอะไรขึ้นมา”

“ลูกก็รู้ว่า เพราะเรื่องของพี่จูเอ๋อร์ ตอนนี้ทุกคนในตระกูลล้วนเสียใจอย่างยิ่ง ดังนั้นพี่ชายทะเลาะกันกับข้า มีเรื่องบาดหมางแล้ว ลูกก็ไม่โทษเขาเช่นกันเจ้าค่ะ”

“ลูกรู้ตัวว่า ลูกไม่อาจเทียบกับพี่จูเอ๋อร์ได้ เป็นการกลั่นแกล้งของโชคชะตา ทำให้นางสามารถดูแลมอบความสุขอยู่ข้างกายท่านพ่อท่านแม่ได้ ถึงแม้ว่าลูกอิจฉายิ่งนัก แต่ก็รู้ว่าไม่ใช่ความผิดของนาง”

“ปัจจุบันนี้นางตายแล้ว ข้าก็รู้สึกเจ็บปวดใจต่อเรื่องนี้อย่างยิ่ง อยากให้ตนเองไปแทนนางสักรอบ!”

“มิหนำซ้ำหลังเกิดเรื่อง ข้าก็รู้สึกเสียใจจริงๆ ถ้าทำร้ายพี่ชายจนเป็นอะไรไปจริงๆ ชีวิตนี้ของข้า คงชดใช้ให้ไม่ได้”

ขณะพูดจา หลี่ชิงลั่วก้มหน้าไว้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมา ยังเช็ดน้ำตาตรงหางตาไม่ขาดสาย

ดังนั้น เขาหลี่เค่อชวนก็อย่ามาหาเรื่องวุ่นวายกับนาง เพราะบาดแผลเล็กน้อยเท่านั้นโดยเด็ดขาด

น้องสาวอย่างนางคนหนึ่งสามารถใจกว้างได้เพียงนี้ ยังรู้จักคำนึงถึงเขา ด้วยท่าทางใส่ใจและให้อภัยอีก หรือว่าเขาในฐานะพี่ชายยังอยากถือสาหาความเรื่องนี้ไม่เลิกอยู่อีก?

ความหมายในคำพูดของหลี่ชิงลั่ว หลี่เฉาจิ้งกลับเข้าใจแล้ว

เขาให้คนไปสืบค้นเรื่องนี้ดูสักหน่อย กลับมายืนยัน เป็นอย่างที่หลี่ชิงลั่วพูดมาจริงๆ เป็นหลี่เค่อชวนที่ลงมืออย่างเดือดดาล และไร้เหตุผลก่อน

หลี่เฉาจิ้งอดกลั้นความโกรธไว้ มองทางหลี่ชิงลั่วที่ยังคุกเข่าอยู่ด้านล่างแล้วบอกว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้จบเพียงเท่านี้! ห้ามผู้ใดพูดถึงอีก เจ้ายินยอมหรือไม่?”

หลี่ชิงลั่วรีบก้มหน้า ทำท่าทางเชื่อฟังออกมา “เจ้าค่ะ ลูกว่าตามท่านพ่อ”

ในใจของหลี่ชิงลั่ว เรื่องนี้ย่อมไม่จบเป็นธรรมดา

เพียงแค่ปัจจุบันนี้นางอ่อนแอ ได้เพียงอดกลั้นไว้ชั่วคราว และถอยกลับไปค่อยๆ วางแผนอีกที

หลี่เฉาจิ้งสูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง “หลายวันนี้ในจวนต้องจัดงานศพให้จูเอ๋อร์ พวกเราก็ไม่มีกะจิตกะใจจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เจ้า ไม่เป็นไร เจ้าอย่าเพิ่งออกมาชั่วคราวแล้วกัน! ออกไปเถิด”

หลี่ชิงลั่วก้มหน้าไว้ แล้วหายไปจากหน้าห้องโถงอย่างรวดเร็ว

ฉวี่ซื่อถามสามีอย่างไม่เข้าใจ “ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือ ว่าจะให้นางไปคุกเข่าต่อหน้าโลงศพจูเอ๋อร์ ส่งดวงวิญญาณของจูเอ๋อร์เสียหน่อย?”

“และให้จูเอ๋อร์ได้เห็นเสียหน่อย พวกเราไม่ได้ลำเอียง คนที่ใส่ใจที่สุดในใจนั้นยังคงเป็นนาง!”

หลี่เฉาจิ้งกลับตะโกนเสียงต่ำ “เลอะเลือน! คอของนางบาดเจ็บจนอยู่ในสภาพนั้น ให้คนที่มาร่วมพิธีศพเห็นเข้าแล้ว ตระกูลพวกเราจะกลายเป็นคนแบบใดกัน?”

“แม่หลิวอะไรนี่ลั่วเอ๋อร์อะไรนี่ ชวนเอ๋อร์แค่ลงมือโหดนิดหน่อย นางก็กล้าถือมีดสู้กลับ มิหนำซ้ำนางยังไปเชิญท่านแม่กลับมาจากวัดชิงซงเพื่อมาหนุนหลังให้นางอีก เจ้าคิดว่า นางเป็นคนธรรมดาโง่เขลาจริงหรือ?”

“ท่านแม่ไม่เคยกลับจวนมาตั้งสามสิบปี แม้แต่ตอนนั้นที่พวกเราแต่งงานกัน ข้าพาเจ้าไปคารวะนาง นางก็ไม่ยอมเจอ แต่ลั่วเอ๋อร์ไปวัดชิงซงแค่ไม่กี่วัน ก็สามารถกล่อมท่านแม่ลงมาจากภูเขาได้อย่างง่ายดาย เจ้าคิดจริงหรือว่า นางเป็นเพียงหญิงสาวในป่าที่งุ่มง่าม?”

ฉวี่ซื่อตกตะลึง

นางไม่เคยคิดมากปานนั้น ยังคิดว่าแม่สามีแค่อยากลงมาจากภูเขาพอดีเท่านั้นเอง

หรือว่า เป็นแม่เด็กคนนี้อาศัยกำลังของตนเอง เกลี้ยกล่อมแม่สามีได้แล้วจริงๆ?

“ท่านแม่ลงจากเขามาคราวนี้เพราะเหตุใดกันแน่?”

หลี่เฉาจิ้งขมวดคิ้วขึ้นแน่น ตอนนี้เขาก็พูดไม่ถูกเช่นกัน

ฉวี่ซื่อลังเลใจแล้วพูดว่า “ได้ยินว่าห้างร้านเทียนเฟิงในมือท่านแม่”

หลี่เฉาจิ้งตำหนิฉวี่ซื่อ ห้ามนางพูดถึงอีก

ฉวี่ซื่อกลับทำหน้าน้อยใจ “ท่านพี่ ไม่ใช่ว่าข้าอยากพูดถึง แต่ว่าห้างร้านเทียนเฟิงแห่งนั้น ปัจจุบันนี้เป็นถึงร้านค้าที่ร่ำรวยเป็นอันดับสามในทั่วทั้งต้าเหลียงของพวกเราเชียว ได้ยินว่ายังอุดมสมบูรณ์เสียยิ่งกว่าท้องพระคลัง!”

“ท่านแม่ก็มีท่านเป็นลูกคนเดียว หรือว่าในอนาคตข้างหน้า นางจะไม่ยกให้ท่าน?”

“ในหลายปีนี้พวกเราแทบจะไปวัดชิงซงกันทุกปี แต่ท่านแม่กลับไม่ยอมเจอพวกเรา วันนั้นชวนเอ๋อร์กลับมาบอกว่าท่านแม่จะตามลงจากภูเขามาด้วย เดิมทีข้ายังไม่เชื่อ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริง”

“ถึงแม้หลายปีมานี้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกของท่านกับท่านแม่ห่างเหินกันแล้ว แต่ถ้าในช่วงเวลานี้พวกเราตั้งใจปรนนิบัติแสดงความกตัญญูต่อนาง บางทีอาจทำให้นางดีใจได้”

หลี่เฉาจิ้งไม่อยากฟังเรื่องนี้อีก จึงขัดจังหวะฉวี่ซื่ออีกครั้งหนึ่ง

“ข้าบอกแล้ว เรื่องนี้อย่าได้พูดถึงอีก!”

“ข้ากับท่านแม่ไม่ได้เป็นเช่นดังที่เจ้าจินตนาการ เรื่องดีที่เจ้านึกถึง กลัวว่าคงไม่เกิดขึ้นกับตัวข้า”

ไม่เจอกันสามสิบปี มารดาในความทรงจำ ก็เปลี่ยนจากหญิงสาวที่อันตรายผู้นั้น มาเป็นหญิงเฒ่าที่อันตรายคนหนึ่งแล้ว

ภายในใจหลี่เฉาจิ้งอารมณ์ซับซ้อนยุ่งเหยิงมาก

มิหนำซ้ำ เขาไม่เคยอยู่ร่วมกันกับมารดาอย่างสงบสุขโดยแท้จริง ปัจจุบันนี้ถ้าให้เขาไปทำตัวเชื่อฟังอ่อนน้อมอยู่ข้างกายมารดาเพียงเพื่อเงินทอง เขาก็รู้สึกลำบากใจมากเช่นกัน

หลี่เฉาจิ้งคิดไม่ถึงว่า ตนเองอายุปูนนี้แล้ว กลับยังต้องคิดว่าจะไปอยู่ร่วมกันกับมารดาอย่างไร ทำให้เขาลำบากใจมากจริงๆ

เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งบางอย่างกับฮูหยินเฒ่าเผย ตอนนี้หลี่เฉาจิ้งจึงรีบส่งหลี่ชิงลั่วกลับไป

จูเอ๋อร์ตายอย่างน่าเวทนา แต่เอาความโกรธเคืองทั้งหมดไประบายใส่บนตัวของหลี่ชิงลั่ว ย่อมไม่สมควรจริงๆ

เพียงแค่ ถ้ามองไม่เห็นก็ไม่กวนใจ นางเก็บซ่อนตัวเอาไว้จะดีที่สุด ไม่เช่นนั้น ถ้าเกิดเรื่องราวอย่างเช่นในวันนี้ขึ้นอีก เขาก็ไม่เห็นแก่หน้ามารดาแล้วปล่อยนางไปอีกแล้ว

หลี่ชิงลั่วกลับมาถึงเรือนจิ้งฉือจึงรู้ว่า ชุ่ยเอ๋อร์ถูกคนของหลี่เค่อชวนพาตัวไปแล้ว

วันนี้ชุ่ยเอ๋อร์ปกป้องนางเอาไว้ คิดว่าตกอยู่ในมือหลี่เค่อชวน นางคงไม่ได้มีจุดจบที่ดีอะไร

ชาติก่อนนางสูญเสียข่าวของชุ่ยเอ๋อร์ไปแล้ว ชาตินี้ ไม่ว่าอย่างไร นางต้องรักษาชีวิตของชุ่ยเอ๋อร์เอาไว้ให้ได้

หลี่ชิงลั่วได้เพียงรออยู่ในห้องอย่างร้อนใจไปก่อน รอจนท้องฟ้าดำมืดลง ในที่สุดนางรอจนฮูหยินเฒ่าเผยกลับมา

หลังจากฮูหยินเฒ่าเผยรู้ว่าวันนี้ตอนเช้าหลี่เค่อชวนมาก่อเรื่องวุ่นวายฉากหนึ่ง ย่อมโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่แล้ว

“เขายังเป็นคนอยู่หรือไม่? คาดไม่ถึงว่าลงมือกับน้องสาวของตนเองจริงๆ! เขาอยากทำอะไรกันแน่? เพื่อลูกไม่มีพ่อมีแม่คนนั้น หรือว่าอยากจะหาเรื่องจนคนตายเลย?”