เตือน2

คำถามที่นางถามกลับมาทำเขาหนักใจไม่น้อย จะว่าเช่นนั้นก็ถูก แต่ว่า…การที่แคว้นอื่นๆเคลื่อนไหวไม่ได้มาจากตัวเขา

“เห้อ เพราะตอนนี้พิษจากดอกไม้ลึกลับกำลังสำแดงผล ฮ่องเต้มีอาการประชวรหนักเป็นพักๆ และยังไม่ยอมเปลี่ยนตัวองค์รัชทายาท ที่แม้แต่พระบิดาป่วยก็ยังไม่ยอมออกจากหอนางโรม” นางพยักหน้าพร้อมนึกตามคำพูดเขา ชายผู้นั้นนางจำใบหน้าเจ้าเล่ห์ได้ดี ฤทธิ์เยอะอย่าบอกใครเชียว ยังสร้างความวุ่นวายต่ออีกพอควร

“เช่นนั้น จะโดนสำเร็จโทษ ฐานที่ละเลยหน้าที่หรือไม่เพคะ” มือบางยกหวีขึ้นมาสางผมพร้อมสบตาเขาผ่านหน้ากระจก ความเขินอายยังพอมีอยู่บ้าง แต่นางมีเวลาแค่วันนี้เท่านั้น!

“อาจเป็นเช่นนั้น การอภิเษกวันนี้เพราะต้องการให้ทุกแคว้นหยุดการเคลื่อนไหว และหันมาร่วมยินดีกับข้าและเจ้า แต่อีกไม่นานก็จะเริ่มรุนแรงขึ้น” เพราะเจ้าของร่างเดิมไม่เคยพูดเรื่องทำงานของสามี เอาแต่สนใจเรื่องหลังบ้าน จัดระเบียบสาวใช้ และบ่าวไพร่ เพราะคิดว่านี่คืองานของบุรุษ สตรีไม่ควรยุ่ง จึงไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆแล้ว เฟยอ๋องไม่ใช่คนโง่ ออกจะรู้ทันทุกคนด้วยซ้ำ

“การที่ฝ่าบาทเน้นย้ำเรื่องพระองค์เป็นสายเลือด เพราะต้องการให้สนับสนุนองค์รัชทายาทหรือเพคะ” เขาพยักหน้า มือหนาปลดชุดคลุมสีแดงออกจากกายแกร่งเพราะมันทั้งหนักและร้อน

“เช่นนั้นท่านอ๋องมีความเห็นว่าอย่างไรเพคะ” นางลองเอ่ยถามไปตรงๆ แม้เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของสตรี แต่เพื่อการเอาชีวิตรอดนางจะเปลี่ยนการเดินชีวิตใหม่ จึงต้องเริ่มเสียตั้งแต่วันนี้

“ในฐานะข้าเป็นอ๋องแคว้นต้าหลี่ แน่นอนว่าประชาชนในแคว้นข้าต้องมาก่อน ส่วนเรื่ององค์รัชทายาท หากหน้ามืดตามัวไม่เลิก การล่มสลายของราชวงศ์ท่านอาข้า ก็เกิดจากตัวพวกเขาเอง” สายตาคมไหววูบคล้ายมีสิ่งใดอยู่ในใจ

“ท่านอ๋อง ก่อนที่ข้าจะแต่งงานกับท่าน มีวันนึงได้ไปที่อารามชี แม่ชีเตือนข้ามาเรื่องนึง” นางคิดว่าต้องเข้าเรื่องเสียที จากท่าทางอ่อนน้อมนางจึงเปลี่ยนมายืนเผชิญหน้าพระสวามีด้วยความจริงจัง!

“ภายหน้าใต้หล้าจะยอมสยบแก่ท่าน ทุกสกุลจะหันมาสวามิภักดิ์ท่าน ตระกูลขุนนางจะส่งบุตรสาวมาเป็นสนมให้ท่าน และ… เสื้อคลุมลายมังกรปักด้วยด้ายทองจะ…จะขึ้นมาคลุมบนตัวท่าน” นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก สายตาหวานเด็ดเดี่ยวจนเขาจ้องตาไม่กระพริบ อยากค้นหาบางสิ่งในตัวนาง

“เจ้าเชื่อหรือ” เขาและนางสบตากัน ไม่มีแววตาลังเล มีแต่แววตาที่มั่นคงและจริงใจ

“เชื่อ!! เพราะทุกอย่างที่ข้ากำลังเผขิญล้วนเป็นเรื่องที่…แม่ชีทักว่าจะเกิด“ นางขยับเจ้าใกล้ก่อนเดินไปยังหน้าต่างห้องนอน มองดูพระจันทร์ที่สุกสว่างเหมาะแก่การเป็นฤกษ์งานยามดีในการเริ่มต้นชีวิตคู่

”ภายใน15ค่ำ ฝ่าบาทจะทนพิษดอกไม้ลึกลับไม่ไหว หลังจากนั้นสองวัน องค์รัชทายาทจะกลับเข้าวังเพื่อรับตำแหน่ง พร้อมกับ…นางสนมจากหอโคมเขียว แผ่นดินในเขตวังหลวงจะลุกเป็นไฟ” มือบอบบางกำขอบหน้าต่างแน่น

“คำทำนายมีมากกว่านี้ แต่ข้าอยากให้ท่านรับเรื่องนี้ไว้เป็นการพิสูจน์ก่อนว่าจริงหรือไม่” ไม่มีแววตาแห่งการล้อเล่น เพราะนางมั่นใจว่าทุกคำที่นางพูดคือความจริงทั้งหมด พรึบ แขนแกร่งซ้อนร่างบางขึ้นมาโอบอุ้มทันทีที่นางผละตัวออกจากเขา

”เรื่องนี้อีกหลายวันจึงจะพิสูจได้ ข้าจะรับเรื่องของพระชายาเอาไว้พิจารณา แต่ตอนนี้ สุรามงคลรอข้ากับเจ้านานแล้ว“ เขาวางนางลงบนเบาะนุ่ม ก่อนจะยกจอกสุราที่คนเตรียมไว้ขึ้นมายื่นให้นาง

”เหล้ามงคลนี้ควรกินเสียหน่อย กับข้าวมงคลนี้ก็เช่นกัน หลังจากกินแล้ว จะได้ทำตามขั้นตอนต่อไป!“ นางกระพริบตาปริบๆ ก่อนยกแก้วสุราชั้นดีขึ้นมาจิบ

”ของพวกนี้เป็นของมงคล ทำให้ชีวิตเจริญรุ่งเรือง ข้าคิดว่า เอ่อ… คงต้องกินให้หมด ค่อยไปทำขั้นตอนต่อไป“ เขาหัวเราะในลำคอเมื่อนางโยกโย้ก่อนพยักหน้า

”ข้ามีเวลาทำตามขั้นตอนต่อไปทั้งคิืน หากเจ้าไม่รีบกิน ข้าเองจะกินให้เกลี้ยงภายในเวลา1ก้านธูป เจ้าเชื่อข้าไหม“ สายตาจริงจังทำนางรีบตะครุบมือเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะคีบอาหารเข้าปาก

”ข้า ข้าคิดว่า ข้ากินเองดีกว่าค่อนๆลิ้มรสนั่นเป็นการกินที่ถูกวิธี“