เข้าหอ

หลังจากนางแย่งเหล้ามงคลมาดื่มจนเกือบครึ่งไห ความกล้าในใจก็เพิ่มพูน

“ท่านรู้หรือไม่ ข้าคิดไม่ตกเรื่องแต่งงาน เดิมทีข้าตั้งใจไว้ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อ10วันก่อน ว่าจะไม่แต่งงานกับท่านเด็ดขาด” ท่าทางเมามายทำเฟยหลงยกมือขึ้นมาเท้าคางมองนางนิ่งๆอยากรู้ว่าคนเมาจะพูดสิ่งใดออกมาบ้าง

“เหตุใดจึงไม่อยากแต่ง” เมื่อเห็นนางเงียบงันไปนานจึงเอ่ยถามขึ้น

“เพราะข้ากลัวตายอย่างทรมานในวันที่ท่านเชื่อคำพูดของสนมคนนั้น คนที่ตั้งใจเข้ามากำจัดข้าโดยเฉพาะ” นางแนบใบหน้าลงบนโต๊ะอาหารอย่างหมดแรง ตอนนี้ดวงตาฉ่ำปรือพร้อมปิดลงทุกเมื่อ

“สนมหรือ ข้ายังไม่เคยรับสนม” เขานึกเอ็นดูนางอยู่ในที ท่าทางคิดไม่ตกหลายอย่างทำเขาอยากจะเข้าใจนางมากกว่านี้

“อีกไม่นาน หลายๆสกุลจะสวามิภักดิ์ต่อท่าน จะส่งบุตรสาวเข้าหาเพื่อแลกกับการสนับสนุน เหล่าขุนนางเห็นชอบ เพราะจะทำให้ท่านยิ่งใหญ่และมั่นคง ข้า…จะถูกมองข้ามเพราะความไม่มักใหญ่ใฝ่สูงของสกุลหม่า ที่บัดนี้ไม่มีบุตรเป็นชาย มีเพียงข้าที่เป็นบุตรคนเดียวและยังเป็นสตรี พ่อข้า…จะถูกเหล่าขุนนางลดทอนอำนาจไปเรื่อยๆ” เพราะเรื่องมีบุตรเป็นชายชาตรีนั้นเรื่องใหญ่ การที่สกุลหม่าไม่มีทายาทสืบทอดสกุลนั้นย่อมเป็นปัญหาในภายหน้า

แม้จะมีบุตรสาวเป็นถึงฮองเฮาแล้วอย่างไร องค์ฮ่องเต้ล้วนต้องการครอบครัวภรรยาที่สนับสนุนให้เขาแข็งแกร่ง และเพราะเหตุนี้ฮองเฮาจึงถูกมองข้าม สกุลหม่าถูกลดบทบาทหน้าที่ สายสกุลอ่อนกำลังจนถึงความตายในที่สุด

“ซิ่วอิง….” น้ำเสียงทอดอ่อนของเฟยอ๋องทำนางพยายามลืมตาขึ้นมามองตาแป๋ว

“ข้าไร้บิดามารดามาก่อนข้าย่อมเข้าใจ วันนี้เจ้าเป็นพระชายาของข้า มีข้าที่เป็นท่านอ๋องแห่งต้าหลี่คอยหนุนหลังเจ้ามีสิ่งใดต้องกลัว ยามหน้าหากมีอนุเข้ามา ข้าจะออกราชโองการให้คนในแคว้นและต่างแคว้นรับรู้ คนที่มีอำนาจเลือกสนม มีเพียงเจ้าแต่เพียงผู้เดียวแบบนั้นดีหรือไม่” นิ้วหยาบเกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มนวลแผ่วเบา จากที่มั่นใจว่ามองนางเป็นเพียงน้องสาวที่เติบโตด้วยกันมา แต่ตอนนี้…เหตุใดในใจเขารู้สึกคันยุบยิบพิกลจนยอมลงให้นางในที่สุด

“เช่นนั้นแลกกัน ข้าไม่รับของท่านมาฟรีๆ ข้าจะช่วยท่านปราบกบฏ จัดการคนคิดทรยศ ช่วยท่านทำงานไม่ให้ขาดตก” เขาอมยิ้มในความอยากตอบแทนให้กันและกันของนาง

“นั่นไม่ใช่เรื่องของสตรี เพียงเจ้าดูแลจวน ดูและคนในจวนให้ร่มเย็นข้าก็ต้องขอบใจเจ้าไม่น้อย” นางจับมือหนาที่กำลังจะผละออกจากใบหน้านวลให้แนบลงมาดังเดิม

“เฟยอ๋อง เชื่อใจข้าได้หรือไม่ หากท่านปกป้องข้าจากคนชั่ว ข้าจะรับใช้ท่านจนตายกันไปข้างนึง ยามหน้าหากท่านต้องจากโลกนี้ไป ข้ายินดีนอนเคียงข้างและฝังไปพร้อมท่าน ข้าคิดว่า…ความพิเศษที่ติดตัวข้ามา ต้องช่วยท่านได้จากคนไม่ดี แค่เชื่อใจข้า” นางขยับเข้าไปใกล้อกแกร่งก่อนแนบใบหน้าลงไป ท่าทางออดอ้อนเช่นนี้ทำชายชาตรีที่ร่างกายกำนำและสูงสง่า ออกอาการเกร็งเล็กน้อย เมื่อนางจับมือเขาไว้อย่างต้องการพึ่งพิง

“ซิ่วอิงอยู่กับข้า ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าต้องกลัว” เขาจับไหล่บอบบางทั้งสองข้างก่อนโอบอุ้มนางแนบอก บรรจงวางร่างบอบบางลงไปบนเตียงด้วยความอ่อนโยน

“และตอนนี้เจ้าต้องพร้อมใจ ปล่อยใจปล่อยกายไปกับข้า หากเจ้าร้องขอให้ข้าเชื่อใจ เช่นนั้นวันนี้เจ้าเองก็ต้องเชื่อใจข้าเช่นกัน”