เข้าหอ2

ริมฝีปากหนาจูบซับขมับเปียกชื่น แม้จะมีอาการมึนเมาสุรามงคล แต่ต้องยอมรับว่าอีกความรู้สึกของนางก็ตื่นเต้นพอดู มันปั่นป่วนบริเวณท้องน้อยไปหมด จนเผลอขยุ้มเสื้อตรงหน้าท้องแกร่งแน่น

“คราแรกข้าลังเลว่าจะเปลี่ยนความรู้สึกจากน้องสาวที่เติบโตด้วยกันมาได้หรือไม่ แต่เมื่อวันนี้ได้พูดคุยกับเจ้า ข้ารู้สึกว่า…ความรู้สึกข้าไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว“ นานเกือบ10ปีตั้งแต่หมั้นหมายเขาไม่เคยได้ทำความรู้จักกับนางอย่างจริงจัง ความรู้สึกแจ่มชัดในหัวใจคือน้องน้อยที่วิ่งตามเขามาตั้งแต่เด็ก

เมื่อบิดาของนางและบิดาของเขาเป็นสหายกันมาช้านาน ความรู้สึกชินชาตอนมีคนมาพูดเรื่องหมั้นเขายินดีที่จะเอ็นดูนางและคิดอยากหาเวลาพูดคุยให้เข้าใจตรงกัน อยู่ด้วยกันดั่งพี่น้อง

แต่เมื่อวันนี้ได้พบหน้านาง และได้พูดคุยเขากลับเปลี่ยนใจไปในบัดดล ทางข้างหน้าจะเป็นจริงดั่งนางพูดหรือไม่เขาไม่รู้ แต่วันนี้เวลานี้ เขายินดีโอบอุ้มและออกหน้าปกป้องนางและคนสกุลหม่าเท่าขีวิต ตอบแทนที่ซื่อสัตกับบิดาเขาเสมอมา

เมื่อความคิดตกผลึก ริมฝีปากร้อนบดจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ท่าทางเคอะเขินของนางยิ่งทำเขาจิตใจฟ่องฟู เร่งเร้าบดคลึงความหอมหวานรัญจวนใจนี้เพิ่มขึ้นช้าๆ

นิ้วแกร่งเกี่ยวกระหวัดเชื่อกผูกผ้าพันหน้าอกออกด้วยแรงดึงเพียงทีเดียว ความวาบหวามถูกหลอมรวมเมื่อเขาแนบชิดกายแกร่งลงไปบดทับเรือนร่างนิ่มนวล ริมฝีปากหนาบรรจงจูบตั้งแต่แก้มนวลลงมายังอกอวบอิ่มที่ล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า

เพราะความวาบหวามเสียวซ่านที่เขามอบให้ นางจึงหลับตาพริ้มเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้สึกที่พองคับอกอย่างเต็มอกเต็มใจ จวบจนกระทั่ง…เรียวขางามถูกอ้าออกกว้าง นาทีที่พร้อมใจเกาะเกี่ยวไปสวรรค์มาถึง แท่งเนื้ออุ่นร้อนกระเสือกกระสนเข้ามาในร่างกายอ่อนนุ่มจนนางลืมตาโพล่ง

“นิดเดียว เพียงนิดเดียวเท่านั้น” พรวด สุดทางรักของเขาและนางทำสองร่างผวาเข้ากอดกัน เมื่อแรงตอดรัดถี่รัว เขาจึงตัดสินใจขยับแนบชิดอีกหลายหน มันเป็นความอุ่นร้อนที่ทำให้ท้องน้อยนางหดเกร็งหลายครั้งหลายครา

“อีกนิดคนดี!!” แรงรักที่เขาโหมเข้าใส่มากว่าหนึ่งก้านธูปทำนางทานทนแทบไม่ไหว เล็บยาวเจียนมนต์กรีดลงบนแขนแกร่งเป็นทางยาว

“ข้า อื้อออ ท่านพี่!!/โอ้ววว” นางกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ในลำคอเพราะอายบ่าวหน้าจวนไม่น้อย แม้เสร็จสมไปพร้อมกับเขาเนื้อตัวก็ยังสั่นเทาไม่หาย

“รู้หรือไม่ แม้ได้ปลดปล่อย แต่ข้ากลับไม่รู้สึกว่ามัน…จะอ่อนตัวลงสักนิด!!“ นางอมยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าเหยเก เพราะภายในช่องคับแคบของนางยังตอดรัดเขาไม่หยุด

”บางที…ข้าก็อยากให้ท่านหลงไหลเพียงกายข้า มัวเมาเพียงปทุมถันอวบอิ่มของข้า” เมื่อเขายังไม่ผละริมฝีปากออกจากอกอวบอิ่ม นางก็เริ่มอยากทำตัวให้ชินและมัดใจเขาให้อยู่มัด

“เช่นนั้น เจ้าจะทำอย่างไรให้ข้าหลงไหล” แววตาหวานเชื่อมทำนางนึกถึงหนังผู้ใหญ่ที่นางเคยดูในโลกก่อน ก่อนจะดันอกแกร่งให้เขานอนลงแทนที่นาง ร่างงามปลดพันธนาการณ์ที่ค้างคาอยู่บนเรือนร่างของนางและเขาออกจนหมด สองมือบางประคองแท่งเนื้ออวบขึ้นมาช้าๆ ก่อนพบว่ามันอ่อนตัวลงเพียงนิด

“อ่าาา” เขาปล่อยกายให้นางนำพา เมื่อลิ้นเล็กตวัดเลียบริเวณปลายหัวหยัก ช้าๆ นางทำเขาทึ่งไม่น้อย แต่ต้องยอมรับว่ามันดีทีเดียว

“ซิ่วอิง ข้า…อืมมม” ปากบางที่เขามั่นใจว่าแต่งแต้มด้วยฉาดสีแดง บัดนี้พึ่งได้รับรู้ว่านี่เป็นสีปากจริงๆของนาง มันไม่เลอะขอบปากสักนิดแม้บัดนี้ปากน้อยๆจะอ้าอมแท่งอุ่นร้อนจนสุดความยาวก็ตาม

มือหนาลูบผมสวยดั่งเส้นใหมยามนางผงกหัวขึ้นลง เขาเหยียดเกร็งร่างกายพร้อมกดหัวนางลงเป็นจังหว่ะที่เร็วขึ้น เสียงดูดที่รุนแรงยิ่งทำเขาแทบเสร็จสม

“เช่นนั้นต้องผลิตทายาทให้ท่านอ๋องเฟยหลงผู้สง่างามหรือไม่” นางเงยหน้ามาถามอย่างเอาใจ ซึ่งถูกใจเขานัก!!

“แน่นอนว่าต่อให้งานเยอะเพียงใด ข้าจะหาเวลามาทำทายาทให้ในจวนไม่เงียบเหงา” เขาคิดว่า…เขาหลงนางเข้าแล้ว เพียงแค่นางขึ้นมานั้งบนตัวเขาก็พร้อมสยบอยู่ใต้ร่างนาง ยิ่งเห็นเอวบางพลิ้วไหวยิ่งพร้อมใจให้นางกดขี่

พายุสวาทของท่านอ๋องและพระชายากินเวลาเกือบค่อนเช้า ไม่ว่าเขาจะนำพานางไปทิศใด นางก็พร้อมใจไปกับเขาทั้งนั้น

“วันแรกของการเข้าหอ ใครปลุกพระชายา ข้าจะจับขังคุกมืดเสีย เจ้าว่าดีหรือไม่” นางพยักหน้าทั้งที่นอนอ่อนแรงเอนซบอกแกร่งอยู่อย่างเหนื่อยอ่อน

“นอนเสีย ข้าไปราชการและจะรีบกลับมา” เขางีบต่อเพียง1ชั่วยามเท่านั้นก่อนจะลุกขึ้นมาทำงาน แม้ใจจะอยากนอนกอดให้ความอบอุ่นแก่นางต่อก็เถอะ แต่งานเขามีมากมายจนต้องรีบออกไปจัดการ และหวังว่าเขาจะมีเวลามานอนกกกอดนางทั้งวันทั้งคืน..