ข้าเป็นอ๋องแคว้นต้าหลี่!!

“ซีอวิ๋น ภายใน15ค่ำ ส่งคนไปจับตาดูองค์รัชทายาทเอาไว้ และหากมีแคว้นใดเคลื่อนกำลังพล ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเขา ให้คนของเราจับตาดูห่างๆ”

“ขอรับท่านอ๋อง” เมื่อออกมาจากห้องหอเขาตรวจตราดูจดหมายร้องเรียนเรื่องทุกข์ยากของชาวบ้านทันที

“เอ่อ ท่านอ๋องมิต้องเข้าหอสามวันสามคืนหรือพะยะค่ะ” ขันทีท่ีเห็นเฟยอ๋องและทหารคู่ใจอย่างซีอวิ๋นตั้งหน้าตั้งตาตรวจงานก็รีบถาม

“งานข้าเยอะไปหน่อย อย่างไรวันนี้ก็เร่งมือขึ้นอีกนิด พระชายาพึ่งเข้ามาอยู่ในจวน อาจจะยังไม่คุ้นชิน” เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองใคร จึงไม่เห็นสายตาแพรวพราวของขันทีซ่งและซีอวิ๋นที่เห็นความเปลี่ยนไปชัดเจน

เดิมทีก่อนแต่งงาน ท่านอ๋องของพวกเขาสั่งให้เตรียมเรือนรับรองสำหรับคุณหนูสกุลหม่าเอาไว้แล้ว เพราะเป็นพี่น้องวิ่งเล่นกันมาแต่เด็ก ใจไม่อาจคิดเป็นอื่น แต่บัดนี้กลับไม่มีคำสั่งเคลื่อนย้ายสิ่งของของพระชายานั่นถือว่าเป็นสัญญานที่ดีทีเดียว

“องค์หญิง หลุ่ยหนิงเสด็จ” ทุกคนต่างงงงวย เช้าเช่นนี้ องค์หญิงรองเสด็จมาถึงแคว้นต้าหลี่มีกิจสำคัญอันใดกัน

“ท่านพี่เฟยหลง เหตุใดท่านแต่งงานแต่ไม่ยอมพาสตรีผู้นั้นเข้าไปถวายความเคารพเสด็จแม่ แถมยัง…บอกเสด็จพ่อล่วงหน้าเพียง1วันเท่านั่น” ท่าทางเอาแต่ใจเกิดขึ้นทันทีที่เดินข้ามธรณีประตูมาก็โวยวายทำเขาเหนื่อยอ่อนในใจ

“องค์หญิงรองเหตุใดมาถึงที่นี่จึงไม่บอกกล่าว” เขาพยายามใจเย็นและถามถึงที่มาที่ไป

“ข้าเดินทางมาตั้งแต่เมื่อวาน แต่ไม่ทันพิธีสมรสเสด็จแม่ข้าร้อนใจจึงต้องมาแต่เช้าตรู่” ใบหน้าบูดบึ้งเตรียมอาละวาด เฟยอ๋องจึงพยักหน้าให้คนไม่เกี่ยวข้องถอยออกไป เหลือเพียงซีอวิ๋น ขันทีซ่งและสาวใช้องค์หญิงเท่านั้น

“เดิมทีข้าเป็นผู้ปกครองแคว้นต้าหลี่ มีการหมั้นหมายมาช้านาน ฝ่าบาทเป็นคนประทานสมรสครั้งนี้ให้ด้วยตนเอง แล้วเหตุใด ฮองเฮาและองค์หญิงจึงไม่รู้” เขายังนั้งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไม่ได้เดินเข้ามาหานางแต่อย่างใด แถมยังไม่เอ่ยเขิญนั้งปล่อยให้นางเดินไปหาที่นั้งเอง

“เสด็จพ่อประทานสมรสเช่นนั้นหรือ ข้ามหัวเสด็จแม่กับข้าไปได้อย่างไรกัน!! ตามธรรมเนียมหลานชายมิต้องพาหลานสะใภ้กราบไหว้เสด็จแม่หรืออย่างไร!!” เขาหลี่ตามองดูคนเสียมารยาทและความเอาแต่ใจที่ฉายชัด บัดนี้จากที่อ๋องเฟยหลงพยายามนิ่งเงียบกลับเริ่มส่งสายตาไม่พอใจให้รับรู้

“เผื่อองค์หญิงจะลืมไป กระหม่อมเป็นญาติผู้พี่ แยกแคว้นออกมาเองสืบต่อจากบิดาที่เป็นพี่ชายร่วมอุทรฝ่าบาท ข้าปกป้องรักษาสัมพันธ์อันดีงามมาโดยตลอด แม้ว่า…พวกท่านจะทำเหมือนข้าเป็นเพียงลูกไล่ของเหล่าองค์ชายและองค์หญิงก็ตาม” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องมองไปยังสตรีที่ยกตนข่มท่านมาโดยตลอด

“บัดนี้ข้าออกจากวังหลวงมาเป็นเฟยอ๋องแห่งต้าหลี่ แล้วเหตุใด พวกท่านจึงไม่ให้ความเคารพแก่ข้าบ้าง!!”

“แต่อย่างไรก็ยังอยู่ภายใต้การดูแลของเสด็จพ่อ ท่านยังจัดการราชกิจในวังไม่เรียบร้อย ท่านตามพี่ชายข้ากลับมาทรงงานได้แล้วหรือจึงปีกกล้าขาแข็งเช่นนี้!!” เสียงหวานแหลมตวาดกลับอย่างไม่ยอม ฮองเฮาร้อนใจเรื่องพี่ชายนางมากเพียงใดใครบ้างไม่รู้ แต่ชายผู้นี้ที่เคยรับปากว่าจะจัดการให้กลับมาเสวยสุขอยู่กับบุตรสาวขุนนางในแคว้น ไม่สนว่าฮองเฮาตั้งใจจะมอบหลานสาวให้เพื่อความแน่นแฟ้นในสายเลือดสักนิด

ปึง!! มือหนาตบลงบนโต๊ะทำงานจนเหล่าคนสนิทรวมถึงองค์หญิงที่ลืมตัวสะดุ้งไปตามๆกัน

“พระชายาขอพบท่านอ๋องเพคะ”