ควรยกน้ำชาหรือไม่!!

“พระชายาขอพบท่านอ๋องเพคะ” เหมยหลินที่เดินหน้ามาขออนุญาติเห็นถึงสถานการณ์ไม่สู้ดี ก่อนที่เฟยอ๋องจะพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาติ แม้ในใจเดือดดาลแต่เรื่องนี้เขาจะนำมันมาลงที่หม่าซิ่วอิงไม่ได้

“หม่อมฉันเห็นท่านอ๋องออกมาทรงงานแต่เช้า จึงเร่งให้สาวใช้ทำซุปอุ่นมาให้เกรงว่าจะเป็นหวัด ไม่ทราบว่า ยุ่งอยู่หรือไม่เพคะ” นางเดินผ่านสตรีที่พอจำได้ในความความจำอยู่บ้าง แต่ทำเป็นมองไม่เห็นเสีย เพราะบทสนทนาเมื่อครู่นางยืนฟังอยู่นานทีเดียว!

“เจ้าเป็นสตรีที่มาจากตระกูลขุนนางจริงๆหรือ เหตุใดจึงไม่มีมารยาท” จากที่พลั้งปากจนทำให้เฟยอ๋องโมโห องค์หญิงหลุ่ยหนิงไม่คิดจะห้ามปากตัวเองสักนิด หันมาเล่นงานสตรีที่เข้ามาทำทุกอย่างให้ผิดแผนแทน

“ต้องประทานอภัยองค์หญิง เดิมทีข้าไม่รู้จักพระญาติของพระสวามีนัก จึงมองหน้าไม่ชัดและแต่เดิมข้าตั้งใจนำของบำรุงมาให้ท่านอ๋อง ข้าแค่…ทำตามความตั้งใจของข้าเกินไปนิด จนลืมมองว่าตอนนี้ท่านนั้งอยู่ที่ใด“ คนถูกมองข้ามลุกขึ้นยืนเตรียมโวยวาย แต่หม่าซิ่วอิงกลับหันมาเผชิญหน้าให้เห็นหน้ากันชัดๆ

”และที่สำคัญไม่เกี่ยวกับเรื่องมารยาท เพราะหากเป็นเรื่องสำคัญ ท่านอ๋องคงไม่อนุญาติให้ข้าเข้ามา” นางเดินไปตรงหน้าสตรีผู้สูงศักดิ์ และย่อเข่าลงทำความเคารพเล็กน้อย

“หมายความว่า…หากพี่เฟยหลงไม่แนะนำเจ้าก็ไม่ต้องมีมารยาทกับข้างั้นหรือ ข้าเป็นน้องสาวเขาเจ้ากำลังไม่เคารพญาติของสามีตนเอง!!“ หม่าซิ่วอิงหันไปพยักหน้าให้สาวใช้ ก่อนที่เหมยหลิงจะยกถาดน้ำชาเข้ามา

”ข้าไม่รู้ว่าธรรมเนียมในวังเป็นเช่นไร ดีที่องค์หญิงเตือนข้าเรื่องนี้ เช่นนั้น น้ำชานี้ท่านต้องยกให้ข้าหรือข้าต้องยกให้ท่านในเมื่อตอนนี้ข้ามีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้ แต่ข้าไม่บังอาจร้องขอ…เพราะอย่างไร พระองค์ก็เป็นถึงองค์หญิงรอง แม้ตอนนี้ข้าจะมีตำแหน่งเป็นพระชายาอ๋องเฟยหลงแห่งแคว้นต้าหลี่ก็ตาม“ หากนับตามบันดาศักดิ์นางและองค์หญิงห่างกันเพียงหนึ่งขั้น แต่ตามสายเลือดนางเป็นถึงสะใภ้ใหญ่ในญาติผู้พี่ ไม่ต้องยกน้ำชาตามที่ความจะเป็น

”เจ้า!!… ข้าจะไปบอกเสด็จแม่ ว่าสะใภ้ที่เสด็จพ่อเลือกมาให้เป็นคู่ชีวิตพี่เฟยหลง ไม่เห็นหัวใครและจะร้องขอโทษสูงสุดให้เจ้า“ ท่าทางชี้หน้ากระทืบเท้าเล่าๆทำหม่าซิ่วอิงนึกขัน

”ออกจะมากไปสักหน่อยหรือไม่องค์หญิงรอง ท่านกำลังข้ามหัวข้าหรือ“ เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยช้าๆเมื่อเห็นกิริยาไม่เหมาะ

”แต่นาง..“

”นางเป็นพี่สะใภ้ หากเจ้าเห็นข้าเป็นพี่ชาย เป็นคนในครอบครัวก็ต้องเห็นนางเป็นพี่สะใภ้ หรือว่าเจ้า…เห็นข้าเป็นเพียงกระโถนในท้องพระโรง เจ้าจึงปฏิบัติต่อพระชายาข้าและข้าเช่นนี้ ช่าง…ไม่ให้เกียรติเสด็จพ่อของข้าที่รับคมหอกคมดาบแทนเสด็จแม่เจ้าสักนิด!!“ ท่าทางโกรธจัดทำองค์หญิงรองตระหนักได้ว่า การจะกดข่มอ๋องเฟยหลงเป็นเรื่องที่ยากไปเสียแล้ว

“เจ้าร้อนรนแทนใคร เจ้ามาที่นี่ด้วยคำสั่งใคร โวยวายดั่งลูกแม่ค้าในตลาดเพียงเพราะข้าไม่แต่งงานกับซ่างเหริน สตรีที่ฮองเฮาหามาให้เช่นนั้นหรือ ผิดแผนพวกท่านไปมากน้อยเพียงใดถึงลงทุนมาที่นี่ มาเหยียบหยามพระชายาข้า!!”