บทนำ ร่ายรักหัวใจไฮเดรนเยีย (3)

“สิ แก่ว่าพวกเขามองเราทำไมกัน?” ไฮเดรนเยียเอ่ยถามเพื่อนสาวขณะนั่งลงบนเก้าอี้ภายในร้านอาหารญี่ปุ่นภายในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง สายตาสวยของเธอมองรอบด้านที่ต่างมีผู้ชายมองเธออย่างสนใจ สิตานันมองตามเพื่อนสาวก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ

“เพราะเราสวย”

คำตอบของเพื่อนสาวทำให้ไฮเดรนเยียมองเพื่อนสาวก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ จากนั้นทั้งคู่ก็สั่งอาหารมานั่งทานอย่างสบายอารมณ์

ระหว่างที่ไฮเดรนเยียนั่งทานอาหารเงียบๆ กลับรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา นั้นทำให้เธอหันไปมองรอบโต๊ะ แล้วสายตาคมสวยของเธอก็มองเห็นชายร่างสูงที่นั่งอยู่มุมห้อง โดยสวมหมวกสีดำและแว่นกันแดดสีดำสนิทนั่งมองเธออยู่ ก่อนจะหลบสายตาเธอเมื่อรู้ว่าเธอกำลังมองไป

“มีอะไรเหรอ?” ไฮเดรนเยียหันมามองเพื่อนสาวก่อนจะตอบเบาๆ หากหัวใจกลับเต้นโครมครามแปลกๆ แม้ไม่เห็นดวงตาคู่นั้นแต่เธอกลับมั่นใจว่าเขามองเธออยู่

“เปล่า ไม่มีอะไร อิ่มยังเราไปกันเถอะ” ท่าทางแปลกๆ ของเพื่อนสาวและใบหน้าแดงจัดของไฮเดรนเยีย ทำให้สิตานันมองอย่างไม่ค่อยเข้าใจก่อนจะพยักหน้ารับ

จากนั้นทั้งคู่ก็ออกจากร้านไป โดยมีสายตาสวยหวานของใครคนหนึ่งมองตามอย่างแสนเสียดาย อยากรู้จักแต่ไม่กล้าทัก อยากคุยด้วยแต่กลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่อง...

ภายในห้องคอนโดหรู ที่บิดาซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบยี่สิบปีก่อนที่ท่านจะแยกไปอยู่กับครอบครัวใหม่ ซึ่งเธอไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวเพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินของครอบครัวใหม่ของบิดา

หลังจากแยกมาอยู่คนเดียวไฮเดรนเยียก็หางานทำและส่งตัวเองจนเรียนจบปริญญาตรีตามที่มารดาต้องการ แต่มารดาของเธอกลับโชคร้ายและจากไปก่อนที่จะเห็นความสำเร็จของเธอ

ไฮเดรนเยียโยนกระเป๋าสะพายของตัวเองลงบนโต๊ะโซฟาในห้องรับแขก พร้อมวางข้าวของที่เธอช้อปปิ้งหมดไปหลายหมื่นลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ร่างอรชรนอนหงายบนโซฟาด้วยหัวใจที่อ่อนล้า หลายคนบอกว่าไฮเดรนเยียเป็นดอกไม้แห่งความเย็นชา แต่ตอนนี้ดอกไม้อย่างเธอเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินออกอย่างเสียใจและเสียดายเวลาที่เธอหลงคบกับคนไม่จริงใจอย่างกนต์รพี

มือบางปาดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างลวกๆ ดวงตาคมฉายแววแน่วแน่เธอจะไม่เสียน้ำตาให้ผู้ชายเลวๆ อย่างนั้นอีกแล้ว ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

“ฉันจะไม่ยอมเสียน้ำตาให้กับผู้ชายเลวๆ อย่างนายอีกแล้ว กนต์รพี!” ไฮเดรนเยียบอกตัวเองอย่างแน่วแน่ ก่อนจะลุกขึ้นเอาข้าวของไปเก็บให้เรียบร้อย จากนั้นเธอจึงไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปปลดปล่อยอารมณ์ในยามราตรีที่ผีเสื้อกลางคืนค้นหาความสุขให้ตัวเอง

สายตาคมสวยมองดูตัวเองในกระจกอย่างตกตะลึงหลังจากที่เธอพยายามแต่งหน้าแต่งตัวมาเป็นชั่วโมงและผลออกมาก็เป็นที่น่าพอใจ หญิงสาวสวยคมในชุดเดรสเกาะอกรัดรูปสีดำแนบเนื้อยืนมองเธออยู่ในกระจก ริมฝีปากสวยเหยียดยิ้ม

ใครบอกว่าเธอจะแต่งตัวเหมือนผู้หญิงพวกนั้นไม่เป็น เพียงแค่เธออยู่คนเดียวและต้องดูแลตัวเองมาโดยตลอดนั้นทำให้เธอไม่อยากสร้างปัญหาให้กับตัวเอง แต่วันนี้เธออยากปลดปล่อยอารมณ์ให้หายไปกับแสงสียามค่ำคืน ร่างอรชรเดินไปคว้ากุญแจรถที่อยู่ไม่ห่างและออกจากคอนโดหรูโดยมีสายตายามมองตามอย่างแปลกใจ

ณ. ไนท์คลับวารีน่า

ร่างอรชรก้าวเข้าไปในไนท์คลับเพียงคนเดียวอย่างมั่นใจ โดยมีสายตาของเสือสิงห์และผู้ชายเพลย์บอยต่างจ้องมองเธอด้วยสายตาวาวอย่างกระหาย ไฮเดรนเยียเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างคุ้นเคยก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ข้างหน้าเคาน์เตอร์แล้วร้องสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเอง

“วันนี้เอาเหมือนเดิม” เสียงสั่งที่คุ้นเคยหากการแต่งตัวกลับเปลี่ยนไปทำให้บาร์เทนเดอร์หันมามองพร้อมคิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย ใบหน้าสวยที่คุ้นตาแต่คิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน อาการนิ่งเงียบและสายตามองเธอแปลกๆ ทำให้ไฮเดรนเยียยิ้มออกมาบางๆ พร้อมบอกชื่อตัวเอง

“ฉันไฮเดรนเยียไง” คำตอบของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มผู้ทำหน้าที่บาร์เทนเดอร์ยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะจัดการเอาวอดก้าส่งให้หญิงสาวเมื่อจำได้ดีว่าเธอคือใคร ทว่าคำพูดของเธอกลับทำให้ใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอหันมามองอย่างสนใจ ความสาวและสวยเซ็กซี่ของเธอกลับทำให้เขาไม่อยากละสายตา

“วันนี้มาแปลกนะครับ แต่สวยจนจำไม่ได้” บาร์เทนเดอร์กล่าวชมอย่างคุ้นเคย นั้นทำให้ไฮเดรนเยียหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมยกวอดก้าดื่มเป็นขวดๆ ไม่แคร์สายตาคนมองเลยสักนิด