ตอนที่ 8 ฉันขอสมัครในตำแหน่งบอดี้การ์ด

1 อาทิตย์ผ่านไป

รถหรูเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่ข้างกำแพงสูงของคฤหาสน์ โดยที่ห่างจากประตูใหญ่เกือบ 500 เมตร

"นี่มันจะไม่ไกลไปเหรอแก"

เมฆเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ไกลหรอกแก คนของติณเยอะมากเกินไป หากเข้าใกล้มากกว่านี้เกรงว่าเขาจะจับได้เอา แกไปเถอะแล้วเจอกันที่บ้านเย็นนี้"

มณฑิกาลเอ่ยกับเพื่อนของตนที่ดูเป็นห่วง และลงจากรถไปด้วยความมั่นใจ หญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ และตรงไปที่ป้อมยามที่อยู่หน้าประตูราวๆห้าคน เธอรู้ดีว่ามีเพียงสองคนเท่านั้นที่เป็น รปภ.ตัวจริงและทั้งคู่อายุราวๆห้าสิบปี เป็นคนจิตใจดีที่ทำงานมานาน ถึงแม้จะมีคนที่มีความสามารถมากกว่า ติณก็ไม่คิดจะไล่ทั้งสองออก แต่อีกสามคนที่มีฝีมืออย่างหาตัวจับได้ยากปลอมตัวเป็น รปภ.อยู่เฝ้าที่หน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์นี่ด้วย

"ลุงนพคะ ฉันมาสมัครงานตามที่ได้นัดไว้ค่ะ"

หญิงสาวแจ้งแก่ รปภ.ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีตอนที่อยู่ที่นี่ จนลืมตัวเผลอเรียกชื่อไป ทั้งๆที่ร่างนี้พึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก

"แม่หนูรู้ได้ยังไงว่าลุงชื่ออะไร"

ลุงนพที่เป็น รปภ.เอ่ยถามด้วยความงวนงงเพราะเขามั่นใจแน่ๆ ว่าพึ่งเคยเห็นหน้าเธอเป็นครั้งแรก

"เอ่อ... คือว่า..อ้อก็ที่ป้ายชื่อลุงที่หน้าอกไงคะ ลุงชื่อนพดล ฉันเลยเรียกว่าลุงนพ ลุงคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ"

"อ้ออย่างนี้นี่เอง ลุงลืมไป ฮ่าๆๆ มาสมัครงานใช่ไหมเดี๋ยวให้คนพาเข้าไปนะ"

ลุงนพเอ่ยด้วยท่าทางอารมณ์ร่าเริงอย่างคนใจดี

"ขอบคุณจ๊ะลุง"

มณฑิกาลเอ่ยพรางยิ้มกว้างตอบไปพร้อมพนมมือขอบคุณอย่างเคยชิน เธอถูกสั่งสอนและจนทำเป็นนิสัยมาอย่างดี จากนั้น รปภ.อีกคนที่ชื่อพลก็เดินมาขวางตน เธอรู้ดีว่าคนนี้คือบอดี้การ์ดที่ปลอมตัวมาเป็น รปภ. แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เข้าไปในคฤหาสน์ รถหรูคันหนึ่งก็เคลื่อนตัวมาหยุดที่หน้าประตูใหญ่เสียก่อน หญิงสาวมองเข้าไปในรถถึงแม้จะเห็นลางๆไม่ชัดค่อยชัด ก็รู้ได้อย่างชัดเจนว่าคนข้างในคือติณ แฟนหนุ่มอันเป็นที่รักของเธอ ประตูใหญ่ถูกเปิดออกรถหรูจึงเคลื่อนตัวเข้าไปด้านใน ทำให้เกิดลมพัดปอยผมที่หญิงสาวไม่ได้รวบไว้พัดไปตามแรงลม หญิงสาวมองตาไม่กะพริบด้วยความคิดถึง

"ไปได้แล้ว"

"นี่เธอ! ไปกันได้แล้ว"

รปภ.ที่ชื่อพลเอ่ยกับหญิงสาวถึง 2 รอบเมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่มองตามรถของผู้เป็นนายของตน ตาไม่กะพริบอย่างไม่เจียมตัวพรางส่ายหน้าให้กับหญิงสาว มณทิกาลที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตัวและเดินตามชายหนุ่มไปขึ้นรถกอล์ฟ เพราะจากหน้าประตูไปถึงตัวคฤหาสน์ก็ไม่ใช่ใกล้ๆ เพื่อความสะดวกที่นี่จึงใช้รถกอล์ฟเป็นเรื่องปกติ

มณฑิกาลถูกพาตัวเข้ามาในห้องที่ดูคล้ายเป็นห้องประชุมขนาดใหญ่เหมือนอย่างบริษัท ของด้านในถูกตกแต่งอย่างหรูหรา หญิงสาวไม่มีท่าทางตื่นตาตื่นใจที่ได้เห็น เพราะบ้านนี้เปรียบเหมือนบ้านของเธอก็ว่าได้ เธอเห็นมันจนชินเสียแล้วล่ะ มีเพียงอย่างเดียวที่ทำให้เธอใจสั่นได้ คงจะมีเพียงแค่ความคิดถึงเท่านั้น บรรยากาศในคฤหาสน์แห่งนี้ยังคงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ไม่นานก็มีผู้ชายเข้ามาใหม่และนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ นั่นก็คือพุทผู้ช่วยคนสนิทของติณแฟนหนุ่มของเธออีกทั้งเป็นคนที่เธอรู้จักดี พุทเปิดแฟ้มข้อมูลที่มณทิกาลนำมาด้วยอย่างดี อ่านอย่างละเอียดโดยที่ไม่พูดไม่จา หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ทำท่าเบะปากเล็กน้อยอย่างที่ไม่ให้ชายหนุ่มได้ทันสังเกต

'ชิ! เก๊กท่าทั้งเจ้านายและลูกน้องเชี่ยวนะ' หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ

"ตำแหน่งที่เธอระบุในใบสมัครนั้นคงจะรับไม่ได้แล้ว เพราะคุณติณพึ่งรับไปเมื่อวานนี่เอง ขอบคุณมากที่เสียเวลามา"

พุทปิดแฟ้มลงและวางมันไว้บนโต๊ะและมองมาที่หญิงสาว ที่จริงก่อนหน้านี้คุณติณให้เขาใช้อำนาจไม่ให้หญิงสาวสามารถสมัครงานที่ไหนได้อีก เธอเลือกมาสมัครงานที่นี่นั่นเป็นสิ่งที่เขาคิดไว้อยู่แล้ว อีกทั้งเมื่อหลายวันก่อนพ่อและแม่ของเธอยังติดหนี้ที่บ่อน ไม่เกิน 2-3 วันนี้เธอคงต้องวิ่งหางานไปใช้หนี้แทนเป็นแน่ แต่นี่มันเร็วเกินที่เขาคาดการณ์ไว้เสียอีกเหมือนกับเธอจงใจที่จะมาอยู่แล้วอย่างไรอย่างนั้น

"เดี่ยวสิ ยังมีตำแหน่งอื่นอยู่ไหม ตำแหน่งอื่นฉันก็สนนะ"

มณฑิกาลรู้สึกใจเสียที่พลาดงานที่เธอพอจะทำเป็นอยู่บ้าง แต่ติณเขางานยุ่งจะตายแถมก่อนหน้านี้เป็นเดือนเขายังบ่นว่าจะหาผู้ช่วยสัก 2-3 คนเข้ามาใหม่ พอเธออยากที่จะช่วยเขาก็ไม่ยอมกลัวว่าเธอจะเหนื่อย แต่เมื่อกี้พุทกลับบอกว่าได้คนที่พวกเขาต้องการแล้ว มันรวดเร็วขนาดนี้เลยเหรอ เท่าที่รู้คือหากติณจะรับคนเข้าทำงานจะต้องละเอียดรอบคอบมากๆ

ตอนนี้มีแค่ตำแหน่งบอดี้การ์ดและแม่บ้าน เธอเลือกเอาแล้วกันว่าจะสมัครตำแหน่งอะไร"

ทันทีที่หญิงสาวได้ยินก็รู้สึกลำบากใจ เพราะทั้ง 2 ตำแหน่งนี้มีความเสี่ยงและสิ่งที่เธอไม่อยากทำ เธอนิ่งเงียบไปสักครู่ใหญ่แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบ จนพุทที่นั่งรอคำตอบลุกขึ้นเตรียมตัวจะเดินออกไป

"เดี่ยวสิ ฉันเลือกได้แล้ว ฉันขอเลือกสมัครตำแหน่ง....บอดี้การ์ด"

หญิงสาวตอบออกไปด้วยความไม่แน่ใจ พุทมีใบหน้าประหลาดใจกับตำแหน่งที่เธอสมัคร เพราะผู้หญิงที่ดูบอบบางและในประวัติของเธอที่ไม่เคยฝึกหรือทดสอบอะไรเลย มีความกล้าอะไรที่จะสมัครในตำแหน่งบอดี้การ์ด เขาคิดว่าเธอจะสมัครตำแหน่งแม่บ้านไม่ผิดแน่ คำตอบของเธอทำให้เขาเกินความคาดหมายไปมาก

วิดีโอการสัมภาษณ์งานของหญิงสาวที่ถูกถ่ายทอดในจอทีวีขนาด 42 นิ้ว ภายในห้องทำงานบนชั้นสองโดยตรง ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดนั่งดูด้วยแววตาหลากหลายยากเกินจะคาดเดา

"หึ! "

ติณกรณ์ส่งเสียงออกมาในลำคอและยกยิ้มที่มุมปาก เขายกแก้วไวน์ควงมันในมือก่อนที่จะเดินไปหยุดที่ริมหน้าต่างมองภาพเบื้องหน้าอย่างผ่อนคลาย