ตอนที่ 7 แล้วติณล่ะ เขาเชื่อไหม

ณ คฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโชติสกุล

"จัดการเรียบร้อยแล้วครับนาย มณฑิกาลไม่สามารถทำงานหรือสมัครงานที่ไหนได้อีก"

"อืม"

เสียงเข้มตอบรับในลำคอ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อดี กระดุม3เม็ดบนถูกปลดออกเผยให้เห็นหน้าอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขาวเนียนดูสุขภาพดี นานมากแล้วที่เขาไม่ได้มานั่งสูบบุหรี่คนเดียวแบบนี้ เพราะพลอยกมล แฟนสาวของเขาขอไว้ จำได้ครั้งล่าสุดคือเมื่อหลายปีที่แล้วเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาสูบ เพราะพ่อและแม่ของพลอยกมลเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ทำให้คนรักของเขาเองก็อยากที่จะตามไปอยู่ด้วย และคิดที่จะจบชีวิตลงเพราะไม่เหลือคนในครอบครัวให้พึ่งพิง ดีที่เขาช่วยไว้ได้ทัน จนตอนนี้เธอดีขึ้นและหายจากอาการเช่นนั้นแล้ว แต่ครั้งล่าสุดเขาเกือบเสียเธอไปอีกรอบ และนี่เป็นเหตุผลที่เขากลับมาสูบอีกครั้งเฉพาะแค่ในเวลาที่เขาสุดจะทนจนต้องพึ่งมันจริงๆ เท่านั้น

ใครต่อใครก็คิดว่าเขาคือมาเฟียที่ไม่มีเรื่องให้กังวล แต่คนที่เป็นดั่งดวงใจของเขาไม่เหมือนกัน เขาดูแลเธออย่างดีมาตลอด แต่ผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้เธอเกือบจบชีวิต ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บทั้งนั้น แม้แต่รอยข่วนเล็กน้อยก็ตาม

"พลอยเป็นยังไงบ้าง"

"นายหญิงพึ่งหลับไปครับ ท่านจะไปพบหรือไม่ครับ"

ลูกน้องในชุดสูทเครื่องแบบสีดำเอ่ยรายงาน ถึงแม้ทั้งคู่จะยังไม่ได้แต่งงานกัน แต่ทุกคนก็เรียกหญิงสาวเช่นนี้ เพราะรู้ดีว่านายหญิงของคฤหาสน์แห่งนี้เป็นเธอและไม่มีใครสามารถแทนที่ได้แน่ ชายหนุ่มที่ได้ยินคำถามจากลูกน้องตนก็ก้มสูดดมตามเนื้อตามตัวตนเอง พบว่ามีกลิ่นบุหรี่ติดอยู่ เกรงว่าไม่ดีนักหากไปหาเธอในสภาพเช่นนี้

"ไม่ล่ะ เตรียมน้ำให้ฉันอาบที"

"ครับ"

.......

บนเตียงกว้าง หญิงสาวรูปร่างบอบบางที่แสร้งว่าตนหลับไปก่อนหน้านี้ค่อยๆลืมตาขึ้น ดวงตางามตาโตด้วยความตื่นตาตื่นใจ ห้องนอนที่เธอกำลังนอนอยู่นี่ ใหญ่กว่าบ้านของเธอเสียอีก ไม่ว่าจะข้าวของเครื่องใช้ที่หรูหรา ชุดนอนที่เธอกำลังสวมใส่ก็เป็นแบรนด์ชั้นนำของโลก เมื่อหลายวันที่ฟื้นมานั้นเธอรู้ตัวแล้ว ตั้งแต่ในโรงพยายาบาลว่าตนเองได้มาอยู่ในร่างของใครสักคน เธอตกใจแต่ก็ดีใจด้วยเช่นกัน เมื่อรู้ว่าร่างผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่คนธรรมดา เธอในร่างนี้มีทุกอย่างและยังมีคนรักดีๆอย่าง ติณกรณ์ เธอเคยได้ยินชื่อชายหนุ่มบ่อยๆในทีวี เขามีทุกอย่างที่เธอไม่เคยมี อีกทั้งใบหน้าที่หล่อเหล่านั้น กฤษ แฟนเฮงซวยนั้นเทียบไม่ได้แม้เพียงปลายเส้นผมของเขาด้วยซ้ำ แค่เห็นเพียงคราแรกก็ตกหลุ่มรักเขาทันที ความรู้สึกของเธอตอนนี้เหมือนกับได้เกิดใหม่

"มณฑิกาลที่ใดกัน ฉันคือพลอยกมล นี่สิคือสิ่งที่ฉันคู่ควร"

หญิงสาวเอ่ยกับตนเองออกมาเบาๆ พรางเดินไปที่ระเบียงห้อง มองภาพสวนดอกไม้และการตกแต่งสไตล์ยุโรป

'ฉันไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปแน่ ถ้าฉันอยู่ในร่างนี้ ชีวิตนี้ของฉันก็จะสุขสบายตลอดไป ส่วนมณฑิกาลผู้นั้นตายไปแล้วล่ะ และไม่ควรเสนอหน้ามาให้ติณเห็นอีก' หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ เธอได้ยินติณกรณ์คุยกับลูกน้อง และพบว่าร่างตัวเองก็ยังไม่ตาย ถ้าเธอมาอยู่ในร่างนี้ ก็แปลว่าพลอยกมลก็ไปอยู่ในร่างเธอ

........

"แกว่ายังไงนะ ยัยนั่นที่อยู่ในร่างฉันบอกว่าตัวเองคือพลอยกมลอย่างนั้นหรอ"

หญิงสาวเอ่ยถามเมฆ เธอขอให้ไปดูและสังเกตเหตุการณ์ที่บ้านของติณ

"ก็ใช่น่ะสิ ยัยนั่นทำทุกอย่างสวมรอยเป็นแกแบบเต็มตัว ขนาดฉันลองเชิงนางว่ารู้เรื่องนี้แล้วนะ ยังทำเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังออดอ้อนแฟนแกเหมือนอย่างที่แกชอบทำอีก ฉันล่ะหมั่นไส้แทนแกจนอยากที่จะลุกขึ้นตบเชียวล่ะ"

"ไม่ได้นะแก นั้นมันร่างฉัน..."

หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างห้ามเพื่อนที่คิดจะทำลายใบหน้าสะสวยที่ตนดูแลรักษาอย่างดี ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในร่างนั้นก็ตาม แต่ใครจะไปรู้ล่ะสักวันหนึ่งเธออาจจะมีทางกลับไปที่ร่างเดิมก็ได้ อย่างไรเธอก็ไม่อยากที่จะเห็นตัวเองต้องเจ็บตัว

"ฉันพูดเล่น ขืนฉันทำแบบนั้น ไม่มีทางออกมาจากคฤหาสน์แฟนแกได้หรอก ติณฆ่าฉันโยนเป็นอาหารสิงโตในกรงนั้นแล้วล่ะ"

"แล้วติณล่ะ เขาเชื่อไหม"

"โอ๊ย~ รายนั้นเหรอ เขารักแกจนหัวปักหัวปำ แต่ก่อนรักแกยังไงเขาก็รักอยู่วันยังค่ำนั้นล่ะ มีทางเหรอที่จะไม่เชื่อ"

"อื้ม เรื่องนั้นฉันรู้ดีว่าเขารักฉันมากแค่ไหน ฉันจะต้องทำทุกอย่างเพื่อกลับไปยืนข้างเขาอีกครั้งให้ได้ แม้ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เพราะทั้งชีวิตนี้ฉันเหลือแค่แกและเขาเท่านั้นที่รักฉันจริงๆ"

หญิงสาวเอ่ยทั้งน้ำตาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้ดีว่าติณรักเธอมากแค่ไหน เมฆที่เห็นเช่นนั้นจึงดึงเธอเข้ามากอดอย่างปลอบใจ