ตอนที่ 6 นี่ฉันเอง

"เดี่ยวสิ เมฆ~~"

มณฑิกาลรีบวิ่งไปดักหน้าเมฆในทันที

"น้อง พี่ไม่รู้หรอกนะว่าอะไรดลใจให้น้องมาที่นี่ พี่ขอพูดตรงนี้เลยว่าเราสองคนไม่เคยรู้จักกันในกรณีพิเศษอะไรทั้งนั้น เพราะฉะนั้นช่วยมีมารยาทออกจากบ้านพี่ไปซะ"

เมฆเอ่ยจบก็เดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนที่ถอดไว้มาสวมใส่ เพื่อทำอาหารที่ทำค้างเอาไว้ต่อ มณฑิกาลไม่หมดความพยายาม เพราะถ้าวันนี้ไม่ได้พูดกับเพื่อนของตนให้รู้เรื่องก็ไม่มีที่ซุกหัวนอน

"ฉันเข้าใจว่าแกรู้สึกอย่างไร แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ"

ทันทีที่หญิงสาวเอ่ยปากพูด ชายหนุ่มก็ถอนหายใจในทันที และเบื่อหน่ายกับหญิงสาวที่แทนสรรพนามเหมือนว่าเธอกับเขาสนิทกันอย่างไรอย่างนั้น

"แกลองนึกดูนะ ว่าทำไมจู่ๆฉันถึงรู้จักที่อยู๋บ้านแกได้ทั้งที่ไม่เคยรู็จักกันมาก่อน"

"....."

ชายหนุ่มชะงักกับคำพูดของหญองสาว

"คือฉันจะบอกว่า ฉันคือพลอยกมล เพื่อนแก ไม่ใช่ มณฑิกาล ฉันรู้ว่ามันค่อนข้างเหลือเชื่อและไม่มีทางเป็นไปได้แต่ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงมาอยู่ในร่างนี้ แต่แกต้องเชื่อฉันนะเว้ย แกจะให้ฉันพิสูจน์อย่างไรก็ได้ขอแค่แกบอก แต่แกต้องเชื่อฉันนะ"

หญิงสาวรีบจนรัวคำพูดออกไปเหมือนคนไม่ได้เรียบเรียง เพราะกลัวว่าสหายของตนจะไม่เข้าใจ และจะเรียก รปภ.มาจับเธอโยนออกไปจากบ้านเสียก่อน

"น้อง เพื่อนพี่เข้าจะมาอยู่ในร่างน้องได้อย่างไง ก็ในเมื่อเพื่อนพี่เขามีชีวิตอยู่และยังไม่ตาย มีแต่น้องนี่แหละทำให้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพราะฉะนั้นหยุดพูดเรื่องไร้สาระและออกจากบ้านพี่ไปซะ ไม่เช่นนั้นจะให้ รปภ.มาจับและโยนออกไป"

"ฉันพูดความจริงนะ ฉันขอพิสูจน์ว่าฉันคือ พลอยกมล ที่มาอยู่ในร่างของมณฑิกาล"

หญิงสาวเอ่ยขึ้น และไม่รอให้เพื่อนของตนได้เอ่ยปฏิเสธ เมื่อเห็นวัตถุดิบที่วางอยู่ก็รู้ได้ทันทีว่าเพื่อนตนกำลังทำเมนูอะไร เธอจะทำสูตรลับที่มีเพียงเธอและเขาเท่านั้นที่รู้ แม้แต่ติณแฟนหนุ่มในร่างเก่าของเธอด้วย เมฆไม่ได้ห้ามแต่อย่างไร เพียงแค่ถอนหายใจและเดินไปยืนกอดอกดูเท่านั้นเพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ แค่นี้เขาไม่ได้กลัวอะไรอยู่แล้ว

ใช้เวลาไม่นานบนโต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยเมนูที่ชายหนุ่มคุ้นตา เมฆมองอาหารพลางกลืนน้ำลาย เขาไม่ต้องตักชิมก็รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร เพราะทุกขั้นตอนที่หญิงสาวทำ เขาคอยดูอย่างไม่ห่าง เป็นสูตรลับที่เขากับเพื่อนสนิทอย่างพลอยกมลคิดขึ้นมาเมื่อครั้งตอนเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อลิ้นสัมผัสกับอาหารก็เป็นอย่างที่เขาคิด มณฑิกาลมองหน้าเพื่อนอย่างพอใจเพราะจากสีหน้าของเมฆแล้ว เธอรู้ได้ทันทีว่ารสชาติที่ทำถูกต้องเป็นแน่

"เป็นยังไงบ้าง"

หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มที่กินคำแล้วคำเล่า เมฆที่ลืมตัวรีบวางช้อนในมือและทำหน้าเรียบเฉย

"แฮ่ม!! ก็อร่อยดี"

เมฆเอ่ยออกไปตามความจริง มณฑิกาลยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ

"แกเชื่อฉันแล้วใช่ป่ะ"

"ยัง!"

"โถ่ว~~~ สูตรอาหารนี้เป็นสูตรลับที่มีเพียงแค่เราสองคนเท่านั้นที่รู้แม้แต่ ติณยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ แล้วฉันต้องทำยังไงถึงแกจะเชื่อฉันเนี่ย"

"น้อง! แค่สูตรอาหาร ผสมมั่วๆก็ฟลุคอร่อยป่ะ"

ชายหนุ่มเอ่ยขณะที่ตักอาหารเข้าปาก เพราะตอนนี้เขาเริ่มเชื่อแล้ว อาหารที่หญิงสาวทำไม่ใช่ง่ายๆที่จะทำได้ แถมตอนที่หญิงสาวทำเขาแอบสังเกต ไม่ว่าจะเครื่องปรุงต่างๆ หญิงสาวใส่ตามสูตรที่เขาและพลอยกมลเป๊ะ หรือนี่จะเป็นเรื่องจริง เขานึกตอนที่ตนเองไปเยี่ยมพลอยกมล เพื่อนสาวของตนเองตอนที่อยู่โรงพยาบาล ทั้งที่ไม่ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ แต่เพื่อนของเขากลับจำใครรอบตัวไม่ได้เลย นิสัยโดยรวมก็แปลกไปเวลาเข้าใกล้ กลับรู้สึกไม่ชินเลยสักนิด ชายหนุ่มคิดมาถึงตรงนี้ก็ต้องส่ายหน้า ไล่ความคิดแบบนี้ออกไปจากหัวก่อนที่จะกลับมาสนใจหญิงสาวที่อ้างตนเองว่าเป็นเพื่อนของเขา

"ฉันรู้แล้ว...ว่าจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไร"

มณฑิกาลเอ่ยจบก็เดินออกไปที่หน้าประตูบ้าน เมฆที่เห็นเช่นนั้นก็เดินตามเธอไป คาดว่าเมื่อเธอเดินออกไปจะทำการล็อกและไม่ให้เธอเข้ามาอีก แต่แล้วตรงที่เธอเดินไปยืนทำให้ชายหนุ่มแปลกใจ

"ใต้แผ่นทางเดินนี้มีกล่องใบหนึ่งซ่อนอยู่ ซึ่งมันคือกุญแจตู้เซฟ แววช่วยฉันหน่อยจ๊ะ"

หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มลงไป แววหันมาหาผู้เป็นนายก่อนที่จะได้รับอนุญาตและเข้าไปช่วยหญิงสาว และเป็นอย่างที่คาด เมื่อยกแผ่นปูนซีเมนต์ขึ้น พบกล่องใบหนึ่งแต่ต้องใช้รหัสในการเปิด

"เลขรหัส 3 ตัวนี้ คือเลขที่บ้านแก 122 "

หญิงสาวไม่พูดเปล่า แต่ใส่รหัสและเปิดมันออก หยิบกุญแจออกมาตรงหน้าชายหนุ่ม เมฆมีอาการตกใจอย่างมาก เพราะเรื่องนี้มีเพียงพลอยกมล เพื่อนสนิทของเขาเท่านั้นที่รู้ ขนาดพ่อกับแม่เขายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

“ตอนอายุ 13 แกสอบตกเพราะแอบชอบรุ่นพี่ที่ชื่อวินจนไม่เข้าเรียนเพราะไปตามดูพี่เขา ที่บ้านแกรู้เรื่องให้แกย้ายโรงเรียน ตอนอายุสิบแปดแกก็ยังไม่ตัดใจจากเขา จนแอบสอบตามเข้ามหาลัยเดียวกัน และทั้งหมดทั้งมวลที่ฉันพูดมาคือสิ่งที่เป็นความลับของแกที่ปิดบังมานาน ร่างกายเป็นผู้ชายแต่จิตใจแกไม่ใช่”

หญิงสาวรัวคำพูดและจิ้มไปที่ตัวเพื่อนของตน เมฆเองก็อึ้งจนถอยหลังเข้าไปในบ้านและในที่สุดก็ล้มตัวลงไปที่โซฟา

“อร๊ายย~~~”

เมฆร้องออกมาอย่างจนหนทางในที่สุด

"เชื่อฉันหรือยังว่าฉันคือพลอยกมล ที่มาอยู่ในร่างของมณฑิกาล ผู้หญิงที่ฉันช่วยจากอุบัติเหตุเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา หรือจะให้ฉันบอกรหัส ATM รหัสบัตรธุรกรรมของแกทุกใบต่อหน้าทุกคนตอนนี้เลยไหมล่ะ 041...."

"ว๊าย~~ไม่ต้องแล้ว แค่ขึ้นมา 3 ตัวก็ถูกแล้ว...โอ๊ยยยฉันจะเป็นลม แวว~ยาดมให้ฉันที"

เมฆเอ่ยออกมาพลางเอนตัวไปที่โซฟาให้กับเรื่องที่เขาพึ่งร้บรู้มาสดๆ ร้อนๆ จากปากของคนที่อ้างตนว่าคือเพื่อนสนิทของเขา ครานี่เขาไม่เชื่อคงไม่ได้แล้วล่ะ เขารู้ดีว่าเรื่องพวกนี้คนอย่างพลอยกมล ไม่มีทางบอกใครแน่ ชายหนุ่มดมยาดมในมือเฮือกใหญ่อย่างผ่อนคลายอารมณ์

"จริงเหรอเนี่ย"

เมฆยังเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ปานบนตัวแกอยู่ที่ต...."

"พอๆ ฉันเชื่อแกแล้ว ฉันแค่ถามตัวเองให้แน่ใจเฉยๆ"

หญิงสาวยังเอ่ยไม่จบ เมฆก็เอ่ยขัดในทันที

"เสื้อผ้าอะไรของแกเนี่ย"

ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางจิ้มไปที่เสื้อผ้าของหญิงสาว

"ไม่รู้สิ ก็มันมีให้ใส่แค่นี่อ่ะ"

"โอ๊ยหัวจะปวด แกจะทำยังไงต่อไป จะอยู่ในร่างนี้ต่อไปเหรอ"

"ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ฉันกลับไปร่างของตัวเอง ฉันคิดถึงติณอะแก เขาต้องเสียใจมากแน่ๆที่ฉันได้ประสบอุบัติเหตุ"

"แหงล่ะสิ เขาแทบจะปิดโรงพยาบาลเพื่อรักษาแกเชียวนะ ไม่สิร่างแกเพราะแกตอนนี้อ่ะอยู่นี่"

"แกช่วยฉันด้วยนะ"

"เรื่องนี้ยากที่แฟนแกเขาจะเชื่อ ขนาดแค่พวกหมอดูเดินผ่านหน้าเขายังไม่ได้เลย แกถอดใจไปเลยถ้าจะบอกเขาไปตรงๆ"

"ฉันรู้~ แต่อย่างไรฉันก็ขาดเขาไม่ได้จริงๆ ฉันเชื่อว่าฉันที่เป็นฉันเขาจะสัมผัสมันได้แน่ๆ ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในร่างตัวเองก็ตาม แต่ขอฉันคิดก่อนว่าจะเข้าใกล้เขายังไง"

หญิงสาวเอ่ยอย่างใช้ความคิด เมฆที่เห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้า เขาเองก็ไม่มีคำพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน แค่เห็นหญิงแปลกหน้าแต่จิตใจคือเพื่อนของตัวเองก็ปวดหัวจะแย่