ตอนที่ 5 นี่ฉันเอง

"มนต์พูดอะไร กฤษทำอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ"

แฟนหนุ่มที่ชื่อกฤษ แฟนของมณทิกาลในร่างเก่า วางโทรศัพท์ในมือและตรงดิ่งมาจับที่มือเธออย่างถามหาเหตุผล

"ชื่อกฤษอย่างนั้นหรอ" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ

"ตั้งแต่มนต์เข้าโรงพยาบาล มนต์แทบไม่เห็นหน้ากฤษไปเยี่ยมมนต์เลยด้วยซ้ำ คนเป็นแฟนเขาทำแบบนี้หรอ"

หญิงสาวพยายามหาเหตุผลมาแย้ง คนเป็นแฟนกันที่ไหนทำแบบนี้ หากเป็นเธอในร่างเก่า หากติณทำแบบนี้เธอก็โกรธเหมือนกัน

"มนต์ยังโกรธเรื่องที่กฤษเอาเงินแต่งงานไปเมื่อหลายวันก่อนใช่ไหม กฤษขอโทษ กฤษจะรีบหามาคืนนะ รับรองรอบนี้กฤษไม่เสียอีกแน่"

"เสีย?"

"ใช่ๆ แค่มีทุนกฤษรับรองว่าได้กำไรมาแน่"

ทันทีที่ชายหนุ่มเอ่ยจบ หญิงสาวก็รู้ได้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร

"ผีพนันนี่เอง ไม่น่าล่ะวันนั้นร่างนี้ถึงได้คิดฆ่าตัวตาย" หญิงสาวกล่าวกับตนเองในใจ พอลองประติดประต่อดูก็รู้ได้ทันที แปลว่าวันนั้นร่างนี้ไม่ได้ไม่เห็นไฟสัญญาณจราจร แต่เป็นเพราะเธออยากที่จะฆ่าตัวตาย นี่ก็หมายความว่าเธอช่วยคนที่อยากจบชีวิต จนตัวเองต้องมารับกรรมแทน พอคิดมาได้ถึงตรงนี้หญิงสาวสะบัดมือชายหนุ่มออก เธอไม่ชินจริงๆที่มีชายอื่นมาทำรุ่มร่ามแบบนี้ ถึงแม้จะอยู่ในร่างของคนอื่นก็เถอะ

"มนต์ไม่ได้โกรธและไม่ได้ประชดอะไรทั้งนั้น มนต์หมดรักกฤษแล้ว แล้วหวังว่าจากนี้เราจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก"

เอ่ยจบก็ปิดประตูใส่หน้าชายหนุ่ม เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อยเหมือนคนยกภูเขาออกจากอกเสียมากกว่า หญิงสาวเดินลงมาจากห้องพักและมองไปด้านหน้าอย่างไร้จุดหมาย เพราะไม่รู้เช่นกันว่าจะไปที่ไหนหรือทำอย่างไรต่อ ตอนนี้คิดถึงแค่คนเดียวก็คือ ติณ แฟนหนุ่มของเธอที่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง เขาจะรู้หรือไม่คุ้นบ้างไหมนะที่ในร่างของเธอมีคนอื่นมาอยู่แทนที่

เธอตัดสินใจเดินทางไปบ้านหลังหนึ่ง เพราะเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับร่างนี้เลย แถมเงินที่เธอมีตอนนี้ยังน้อยนิดเกินกว่าที่จะเช่าโรงแรมนอนสักคืนด้วยซ้ำ รถแท็กซี่ที่หญิงสาวนั่งเคลื่อนตัวมาหยุดที่บ้านหลังใหญ่ เธอมองรั้วสีขาวอันคุ้นเคยเพราะเคยมาหลายครั้งแล้วในร่างพลอยกมล

ติ๊ง~~~

มณฑิกาลกดออดหน้าบ้าน ไม่นานคนรับใช้ก็ออกมา

"มาหาใครคะคุณ" แม่บ้านเอ่ยถามหญิงสาว เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

"ฉันมาหาเมฆ เขาลงเวรหรือยัง"

หญิงสาวเอ่ยถาม เธอยอมรับตอนนี้เธอไม่มีที่ไป และคนที่เขาสนิทรองลงมาจากติณแฟนของเธอคือเมฆ จะให้เธอไปหาติณแล้วบอกว่าวิญญาณเธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เขาคงไม่เชื่อแน่เพราะชายหนุ่มไม่เคยเชื่อเรื่องอะไรแบบนี้ และอีกอย่างแค่เดินไปเฉียดหน้าบ้านเขายังทำได้ยากเลย ตอนนี้คงมีแค่เมฆเพื่อนของเธอเพียงคนเดียวแล้วที่สามารถช่วยเธอได้

"คุณคือ......"

สาวใช้เอ่ยถามชื่อ เพราะจำได้ว่าเจ้านายตนนั้นไม่ค่อยมีเพื่อน และปกติเพื่อนของเจ้านายตนนั้นไม่มีทางนั่งแท็กซี่มาแบบนี้แล้ว

"อ่อ ฉันขื่อมณฑิกาล เป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลเมฆน่ะ"

หญิงสาวโกหกออกไปเพื่อจะได้เข้าไป ถึงอย่างไรเธอจะงัดทุกอย่างเพื่อให้เพื่อนของเธอจำให้ได้

"เช่นนั้น เชิญค่ะคุณเมฆพึ่งลงเวรมา"

หญิงสาวเดินตามสาวใช้ที่ตนเองคุ้นหน้าดีเวลามาบ้านเพื่อนสนิทของเธอ

"คุณเมฆคะ คุณมณฑิกาลมาหาค่ะ"

สาวใช้เอ่ยบอกนายของตนที่กำลังวุ่นอยู่กับการทำครัวอย่างตั้งใจ ชายหนุ่มที่ได้ยินชื่อก็มีสีหน้างุนงง เพราะเขาเองก็ไม่รู้จักกับคนชื่อนี้แต่ก็รู้สึกคุ้นๆ จึงถอดผ้ากันเปื้อนที่สวมใส่ทำอาหารและเดินออกไปที่ห้องรับแขก เขาเดินมาถึงห้องรับแขกก็รู้ได้ทันทีว่าเมื่อสักครู่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นชื่อนี้นัก เมื่อได้เห็นหน้าเจ้าของชื่อที่กำลังฉีกยิ้มให้กับตนอยู่

"แววส่งแขก"

เมฆหันไปสั่งแม่บ้านของตน โดยที่ไม่ได้เอ่ยกับมณฑิกาลเลยแม้สักคำเดียว และหันหลังกลับเดินไปที่ห้องครัวทันที