ตอนที่ 4 เราเลิกกันเถอะ

2 วันผ่านไป

"ฉันคือพลอยกมล ภักดีวัฒนากุล แต่นั่นคือฉันในร่างก่อน เพราะอุบัติเหตุเมื่อหลายวันก่อนทำให้ฉันเข้ามาอยู่ในร่างของ มณฑิกาล บุญเลิศ สองวันที่ผ่านมาฉันร้องไห้จนพอใจแล้วล่ะ วันนี้ที่ฉันไม่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะฉันทำใจได้ แต่เรื่องแบบนี้มันเหลือเชื่อเกินไป หากฉันบอกไปจะมีใครเข้าใจ และเขายังจะหาว่าฉันเป็นบ้าเสียด้วยซ้ำ"

หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ ขณะที่มือกำลังวุ่นกับการเก็บข้าวของออกจากโรงพยาบาล เปลี่ยนจากชุดของโรงพยาบาลเป็นใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ เป็นชุดที่เจ้าของร่างก่อนชอบใส่มัน วันนี้เป็นวันที่เธอออกจากโรงพยาบาล โดยที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าของร่างนี้เป็นอย่างไร ครอบครัวเป็นอย่างไร เพราะพ่อกับแม่เจ้าของร่างเพียงพบหน้าแค่วันแรกที่ฟื้นมาเท่านั้น และก็ไม่เห็นมาอีกเลย มีที่เดียวที่เธอรู้คือห้องพักที่มีข้อมูลอยู่ในโทรศัพท์ วันนี้เธอคงต้องไปตั้งหลักที่นั่นก่อน

"ร่างฉันจะเป็นอย่างไรบ้างนะ"

หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างเศร้าใจเมื่อนึกถึงร่างตนเอง เธอรู้มาจากพยาบาลว่าร่างเธอเองก็พักรักษาตัวอยู่ที่นี่เหมือนกัน และไม่เป็นอะไรมาก ถ้าเธอมาอยู่ในร่างของมณฑิกาล นั่นก็หมายความว่าในร่างฉันตอนนี้คงมีมณฑิกาลอยู่เป็นแน่ แต่หญิงสาวไม่สามารถไปหาเธอได้ เพราะคนของติณไม่ต่ำกว่า 20 คน เฝ้าอยู่ทั้งชั้น แหงสิฉันเข้าโรงพยาบาลทั้งที เขารักฉันเป็นที่สุดและโรงพยาบาลนี้ก็เป็นของเขา ไม่แปลกที่เขาจะทำแบบนี้ เรื่องนี้มันซับซ้อนจนฉันเองไม่อยากที่จะคิดมันตอนนี้ ฉันต้องคิดหาทางให้รอบคอบก่อนที่จะจัดการกับมัน หญิงสาวยิ้มให้กับบรรยากาศตรงหน้าต่าง และหมุนตัวเดินออกจากห้องผู้ป่วยรวม

เธอรับยาและเดินออกมารอรถที่หน้าโรงพยาบาล และช่วงเวลานั้นเป็นจังหวะที่คนของแฟนหนุ่มมาพอดี และเป็นอย่างที่เธอคิด ไม่นานติณก็ออกมาจากโรงพยาบาล หญิงสาวยิ้มกว้างด้วยความคิดถึง ในชีวิตนี้เธอไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากติณ เพราะตั้งแต่ครอบครัวเธอเสียเพราะอุบัติเหตุ ก็มีแค่ติณที่อยู่ข้างกายเธอมาตลอด หญิงสาวกำลังจะเดินเข้าไปหาเพราะความเคยชิน แต่สายตากลับไปสะดุดที่ร่างของตนเองกำลังนั่งอยู่ที่รถเข็นผู้ป่วยที่เขาเป็นคนเข็นอยู่ เท้าที่กำลังก้าวก็ต้องชะงักลง เธอก้มมองตนเองก่อนที่จะมองไปที่คนทั้งคู่ กำลังประคองกันขึ้นรถด้วยความรักและใส่ใจ ดวงตาสวยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา จนรถหรูสีดำขับผ่านหน้าไป เธอมองตามรถคันนั้นและหยาดน้ำตาที่พยายามอดกั้นก่อนหน้านี้ได้ไหลออกมาในที่สุด มือบางปาดน้ำตาเล็กน้อยก่อนที่ตนเองจะเรียกรถและไปที่พักของตนเองบ้าง

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่หมายตามในโทรศัพท์ หญิงสาวมองห้องแถวที่ดูเก่าจนเธอไม่กล้าที่จะเดินเข้าไป เกิดมาบนกองเงินกองทองถึงครอบครัวจะสอนให้เธอไม่ฟุ่มเฟือย แต่นี้มันเกินกว่าที่เธอจะรับได้จริงๆ

"เอาว่ะแค่กลับมาตั้งหลัก และเก็บของเท่านั้น"

หญิงสาวพูดกับตนเองก่อนที่จะเดินไป เธอหยุดยืนที่หน้าห้อง 2110 และค่อยๆผลักประตูเข้าไป

"มาแล้วหรอ"

ทันทีที่เธอเปิดประตู ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น หญิงสาวพิจารณาหน้าตาของชายหนุ่มตรงหน้าแต่ยังไม่กล้าที่จะเดินเข้าไป ยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู นี่คงเป็นผู้ชายที่อยู่ในหน้าจอโทรศัพท์และเป็นแฟนของมณทิกาล แปลกตรงที่เข้าโรงพยาบาลแต่เขากลับไม่ไปเยี่ยมเลยสักวัน

"กลับมาก็ดี เก็บห้องแล้วทำกับข้าวให้กินด้วย"

ชายตรงหน้าเอ่ยออกมาทั้งที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์

"เราเลิกกันเถอะ"

เธอเอ่ยออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม เพราะจากภาพตรงหน้าเธอไม่สามารถยอมรับได้จริงๆ หากจะยังคบหากับเขาต่อ เห็นทีเธอต้องอยู่ร่างนี้ไปอีกนานหรือไม่ก็ตลอดชีวิต