ตอนที่ 3 นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

หญิงสาวที่คิดได้ดังนั้น ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นถึงแม้จะรู้สึกปวดหัวมากก็ตาม ภาพตรงหน้าของหญิงสาวเมื่อลืมตาได้สำเร็จ และได้เริ่มสังเกตดีๆทำให้เธอถึงกับต้องตกตะลึงกันไปข้าง ห้องที่เธอคิดว่าตนเองกำลังนอนอยู่นั้นไม่ใช่อย่างที่เธอคิด นี้มันห้องของคนไข้รวมในโรงพยาบาล

"อีมนต์ฟื้นสักทีนะ กูคิดว่าตายห่าไปแล้ว"

หญิงสาวที่ยังไม่หายตกใจจากภาพที่เห็นก็ต้องตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เมื่อจู่ๆก็มีหญิงอายุราวๆ 50 ปีเข้ามาจับที่ตัวเธอและเอ่ยกับเธอเหมือนคนสนิทสนมกันอย่างนั้น เธอพอจะจำได้แล้ว คราแรกที่ตนฟื้นมาเธอก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนี้

"คุณเป็นใครคะ แล้วมนต์คือใคร แล้วทำไมถึงพูดกับฉันด้วยคำหยาบคายแบบนี้"

หญิงสาวถามออกไปด้วยความมึนงง

"ห๊าาา นี่มึงความจำเสื่อมเหรอ มึงจำแม่แท้ๆของมึงไม่ได้ใช่ไหม โถ่วๆกรรมของกูจริงๆ ไปตามหมอมาอีกเร็ว ไปตามหมอมา"

เสียงของหญิงที่บอกว่าเป็นแม่ของตนตะโกนขึ้นอีกครั้ง หมอคนเดิมที่มาตรวจเธอเมื่อสักครู่เดินเข้ามาตรวจด้วยความร้อนใจ เพราะเขาตรวจอย่างละเอียดแล้ว พบว่าหญิงสาวเพียงได้รับบาดเจ็บภายนอกเท่านั้น ไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่หญิงสาวก็ยังสลบไปถึง 3 วัน นี่เป็นสิ่งที่เขาเองก็แปลกใจ

"คนไข้จำชื่อตัวเองได้ไหมครับ"

"จำได้สิคะ ฉันชื่อพลอย พลอยกมล ภักดีวัฒนากุล"

หญิงสาวเอ่ยตอบไปตามความจริง ทั้งหมอรวมถึงหญิงสาวที่บอกว่าตนเองนั้นเป็นแม่ของเธอถึงกับนิ่งค้างที่ได้ยิน หมอที่มาตรวจหญิงสาวมีสีหน้าแปลกใจ เพราะชื่อที่เธอบอกนั้น เหมือนกันกับชื่อของอีกคนที่เขาเองก็รักษา รับตัวมาพร้อมกัน ข้อมูลของโรงพยาบาลผิดพลาดอย่างนั้นหรอ จึงทำให้นำคนไข้ไปที่ห้องพักฟื้นผิด แต่ตามที่เขาตรวจสอบข้อมูลก็ไม่มีอะไรผิดพลาด

"พาคนไข้ไปทำทีซีสแกนอีกรอบ ว่าที่ศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนหรือไม่"

หมอเอ่ยสั่งพยาบาลที่อยู่ข้างๆในทันที หญิงสาวถูกพาตัวไปที่ห้องตรวจ แต่ตอนที่หญิงสาวไปถึงกลับพบกับเพื่อนสนิทของตนที่เป็นหมออยู่ที่นี่

"คนไข้นั่งรอสักครู่นะครับ"

หมอที่อยู่ในห้องเอ่ยบอกแก่หญิงสาวอย่างไม่เต็มใจ เพราะเขารู้มาว่าที่เพื่อนของเขาได้รับอุบัติเหตุ เพราะช่วยผู้หญิงคนนี้ที่พยายามจะฆ่าตัวตาย

"เมฆ ดีจังที่เป็นแกทุกคนบอกว่าฉันความจำเสื่อม แต่ฉันจำทุกคนได้"

หญิงสาวเอ่ยทักเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตนที่มีอยู่

"คนไข้ครับเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้าไม่พอใจ เพราะปกติเขาไม่ได้ทำนิสัยแบบนี้กับคนไข้ แต่ผู้หญิงคนนี้เขาดูผลตรวจมาแล้ว พบว่าก่อนเกิดเหตุหญิงสาวดื่มแอลกอฮอล์มาก่อน

"แกจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ"

"เอาหล่ะ นางสาวมณฑิกาล บุญเลิศ เชิญเข้าเครื่องตรวจครับ"

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นแต่พบว่าหญิงสาวยังคงนั่งอยู่กับที่ไม่ขยับ

"นางสาวมณฑิกาล บุญเลิศ"

เมฆเรียกชื่อหญิงสาวขึ้นอีกครั้งและมองมาเธอ หญิงสาวที่รู้ว่าถูกเรียกจึงชี้มาทางตนเอง

"ฉันเหรอ"

เธอลุกขึ้นไปด้วยท่าทีมึนงงถึงแม้จะสงสัย และอยากที่จะแย้งว่าตนไม่ใช่ แต่ตัวเธอก็เดินไปหยุดที่หน้าเครื่องสแกนเสียก่อน ตัวก็เป็นเธอ จิตใจก็เป็นของเธอ หญิงสาวยกมือสองข้างของตนขึ้นมาเพื่อดูความผิดปกติ ขณะนั้นเองพยาบาลกลับดันตัวเธอเล็กน้อยให้เข้าไปที่เครื่องสแกน เธอจึงทำตามอย่างว่าง่าย ตลอดการตรวจเธอรู้สึกว่าทุกอย่างมันผิดปกติไปหมดทั้งร่างกายตัวเอง ที่เธอรู้สึกมันไม่คุ้นชินเอาเสียเลย เธอปลอบใจตัวเองว่าอาจเป็นผลมาจากอุบัติเหตุ แต่คนรอบข้างกลับทำเหมือนว่าเธอเป็นคนอื่น ตอนนี้เธอรู้สึกอยากเห็นใบหน้าตนเองมากที่สุด หรือว่าเป็นเพราะอุบัติเหตุทำให้ใบหน้าเธอเปลี่ยนไปอย่างนั้นหรือ

"เรียบร้อยแล้วนะครับ ผลเราจะแจ้งให้ทราบอีกที เชิญออกไปได้ครับ"

หลังตรวจเสร็จหญิงสาวก็ถูกพามาที่เตียงที่เป็นห้องรวม หญิงสาวมีใบหน้ามึนงง ตอนที่ฟื้นมาครั้งแรกเธอคิดว่าเธอตาฝาดเสียอีก แต่นี่มันคือความจริง

"นังมนต์ กูคิดว่ามึงตายห่าแล้ว"

หญิงสาวที่เคยแทนตัวเองว่าแม่ก่อนที่เธอจะออกไปเข้ามาพูดกับเธออีกครั้ง

"แม่?"

หญิงสาวเอ่ยด้วยใบหน้าสับสน และลุกจากเตียงเพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ ตอนนี้เธอต้องการดูกระจกมากที่สุด เพราะนี่คือเตียงรวมทำให้เธอต้องวิ่งไปทั้งที่ตัวยังมีสายน้ำเกลือด้วยความทุลักทุเล พยาบาลที่เห็นเช่นนั้นก็วิ่งเข้ามาห้าม จนในที่สุดเธอก็เห็นป้ายสีเขียวที่เป็นสัญลักษณ์ของห้องน้ำหญิง

ทันทีที่เธอเห็นตัวเองในกระจก สิ่งที่เธอคิดมาตลอดปรากฏตรงหน้าเธอ เธอที่ไม่ใช่เธอ ไม่ว่าจะเป็นดวงตา จมูก ปาก ตั้งแต่หัวจรดเท้า ภาพตรงหน้าทำเธออึ้งจนไม่สามารถที่จะเอ่ยอะไรออกมาได้ ดวงตาที่เปิดกว้างด้วยความตกใจ น้ำตาที่จู่ๆก็เริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เรียกได้ว่าหญิงสาวซ๊อกจนสุดขีด

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน.."

หญิงสาวเอ่ยคำสุดท้ายก่อนที่ตนเองนั้นจะเป็นลมล้มไปกองที่พื้น

"คนไข้ค่ะ"