ตอนที่ 2 อุบัติเหตุ

ท่ามกลางความครึกครื้นของถนนในยามค่ำคืนใจกลางเมืองใหญ่ ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานของคนส่วนใหญ่พอดี แสงไฟหลากสีถูกประดับตกแต่งตามร้านอาหาร เสียงบีบแตรรถดังไม่หยุด ควันสีดำจากท่อไอเสียเป็นเรื่องปกติที่คนส่วนใหญ่ชินชากับมันแล้ว 'พลอยกมล' หญิงสาวร่างบางที่สวมชุดแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า ยืนถือข้าวของที่พึ่งซื้อเต็มสองมือ กำลังยืนต่อแถวเพื่อรอสัญญาณไฟข้ามถนน ท่ามกลางความวุ่นวายเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนก็ดังขึ้น หญิงสาวยิ้มกว้างเมื่อเห็นชื่อของคนที่ปรากฎบนหน้าจอโทรศัพท์

"ติณคะ พลอยพึ่งออกมาแค่สามชั่วโมงเอง นี่เป็นสายที่หกแล้วที่คุณโทรหาแล้วนะคะ"

พลอยกมลเอ่ยหยอกล้อแฟนหนุ่มของตนในทันทีเมื่อรับสาย

"ผมบอกแล้วให้คุณพาบอดี้การ์ดไปด้วย คุณไปคนเดียวอย่างนี้ไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไงกัน"

เสียงในสายเอ่ยบ่นหญิงสาวออกมา

"ก็พลอยไม่ชอบให้คนเดินตามนี่ค่ะ...."

หญิงสาวยังเอ่ยไม่ทันจบก็หันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังเดินข้ามถนนผ่านหน้าเธอไปทั้งๆ ที่ยังไม่ขึ้นสัญญาณให้ข้ามถนน

"คุณคะ ยังไม่ไฟเขียวเลยค่ะ"

พลอยกมลตะโกนบอกเสียงดังและหันมองคนในละแวกนั้น แต่กลับพบว่าไม่มีคนสนใจผู้หญิงคนนั้นเลยแม้สักคน เหมือนกับว่าเธอไม่ได้ยินในสิ่งที่พูดเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวจึงคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคงตาบอดเป็นแน่ จึงวิ่งตามไปที่จะดึงตัวเธอเอาไว้ แต่จังหวะนั้นกลับเป็นจังหวะที่รถบรรทุกพุ่งมาพอดี

เอี๊ยดดดดด~~~~

เสียงเบรกรถเสียดสีกับถนนดังก้องไปทั่ว

พลอยกมลจึงคว้าร่างของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ทำให้ทั้งคู่ล้มทับกัน มณฑิกาลที่ดื่มเหล้าบวกกับสภาพจิตใจที่บอบซ้ำทำให้เธอเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง แต่โชคชะตาไม่ได้ใจดีกับหญิงสาวทั้งคู่มากนัก รถที่คิดว่าพ้นตัวทั้งคู่ไปแล้ว กลับเสียหลักพุ่งไปอีกทางที่ทั้งสองล้มลง ข้าวของในรถที่บรรทุกผลไม้มาด้วยตกทับร่างหญิงสาวทั้งสอง

"พลอย พลอย คุณได้ยินผมไหม พลอย~~"

เสียงของคนในสายยังตะโกนถามออกมาอย่างร้อนรน ใบหน้าและตลอดทั้งตัวของมณฑิกาลเต็มไปด้วยเลือด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีสติอยู่บ้างถึงแม้จะเลือนลาง เสียงในสมาร์ทโฟนยี่ห้อใหม่ล่าสุดตอนนี้กลับหน้าจอแตกไปแล้ว มือเรียวยื่นมือไปเพื่อหวังสัมผัสแต่แรงที่มีอยู่กลับน้อยนิด ภาพตรงหน้าของเธอในตอนนี้ก็เลือนลางเกินไปและในที่สุดหญิงสาวก็ไม่สามารถทนความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทั่วร่างกายตนเองได้ เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงช้าๆ และสลบไปในที่สุด

......

เสียงของผู้คนมากมายดังขึ้นอยู่ไม่ไกล ปลุกหญิงสาวที่นอนหลับใหลเพราะอาการบาดเจ็บให้เริ่มรู้สึกตัว เปลือกตางอนยาวค่อยๆ กระพริบตาไล่อาการเมื่อยล้า แสงสว่างกระทบที่ดวงตาสวย มือเรียวทั้งสองก็ยกขึ้นกุมขมับตนเองทันทีเพราะความเจ็บปวด

"โอ๊ยย~~~"

หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรมาน เธอรู้สึกเวียนหัวอยากอาเจียนอย่างบอกไม่ถูก

"หมอๆ มาลูกสาวกูที มาดูลูกสาวกูที"

เสียงของหญิงคนหนึ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง ไม่นานหมอและพยาบาลก็เดินเข้ามาหาที่เตียงของหญิงสาว เธอรับรู้ได้เนื่องจากได้กลิ่นยาที่ลอยมาใกล้ตัว แต่ไม่สามารถที่จะลืมตาได้อีก

"คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ "

เสียงนุ่มของหมอเอ่ยถามเธออย่างใจเย็น

"ปวดหัวค่ะ ฉันปวดหัวมากเลย ฉันลืมตาได้จริงๆ"

หญิงสาวเอ่ยตอบไปตามจริง หมอทำการตรวจร่างกายให้อย่างละเอียดอีกครั้ง

"ไม่ต้องเป็นกังวลนะครับเป็นเรื่องปกติ จากผลเอ็กซเรย์ไม่พบว่ามีที่ใดได้รับอันตรายร้ายแรง หมอจะให้ยาแก้ปวดคนไข้นอนพักอีกหน่อยอาการจะดีขึ้นเองครับ"

หมอหันมาเอ่ยสั่งพยาบาลที่ยืนข้างๆ เสร็จแล้วก็เดินออกไป หลังจากที่หญิงสาวได้รับยาแก้ปวด อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็เริ่มทุเลาลง เสียงของผู้คนมากมายทำให้เธอไม่สามารถทนฝืนหลับตาลงได้ เพราะเธอเป็นคนชอบความเงียบมาตลอด เธอละอยากจะบ่นให้ติณจริงๆ ปกติห้องที่พักรักษาตัวเขาจะเลือกเป็นห้องที่ดีที่สุดและเงียบที่สุด ทำไมครั้งนี้เธอกลับได้ยินเสียงคนพูดคุยกันมากมายแบบนี้ เดี๋ยวนะ!ทำไมเธอยังไม่ได้ยินเสียงติณเลยแม้แต่น้อย