ตอนที่ 12 เธอจะมาทำงานที่นี่เหรอคะ

"ติณ ติณคะรอพลอยด้วย"

พลอยกมลวิ่งตามติณกรณ์ที่กำลังเดินเข้าห้องทำงาน ชายหนุ่มที่ได้ยินจึงรีบหยุดเดินในทันที

"มีอะไรเหรอ คุณยังไม่หายดีระวังตัวด้วยรู้มั้ย"

ชายหนุ่มดุหญิงสาวที่รักของตนเล็กน้อยอย่างหมั่นไส้ และอุ้มเธอเข้าไปวางที่โซฟาในห้องอย่างระวัง หญิงสาวรู้สึกทำตัวไม่ถูกที่ถูกเขาเอาใจใส่แบบนี้ เธอไม่เคยถูกใครหรือแม้แฟนของเธอเมื่อครั้งอยู่ในร่างเดิม นั้นก็คือ กฤษ คนที่เธอรักมากและทุ่มเททุกอย่าง ความรักความเอาใจใส่แบบนี้เธอไม่เคยได้สัมผัสมันจากเขาเลย แต่ติณกรณ์กลับต่างออกไป นี่สินะคือความรักอย่างแท้จริงที่เธอสมควรได้รับ แต่ติณกรณ์กลับไม่ใช่คนที่เธอรัก เธอไม่บอกใครและสวมรอยเป็นพลอยกมลนั่นก็เพราะเธออยากที่จะหนีปัญหาทุกอย่าง หนีครอบครัวที่เอาแต่สร้างปัญหาให้เธอไม่รู้จบ เอาแต่ติดการพนัน ติดเหล้า สร้างหนี้สินให้เธอตามเช็ดตามล้าง เหมือนที่คนทั่วไปเรียกว่าครอบครัวไม่ใช่เซฟโชนของทุกคน และแฟนที่เอาแต่ทำร้ายเธอ จนที่ทำให้เธอต้องทำงานหนัก โชคชะตาที่ไม่ว่าเธอจะสู้ชีวิตมากแค่ไหนก็ไม่อาจหนีมันได้ ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้วใครจะว่าเธอเห็นแก่ตัวแล้วอย่างไร ในเมื่อถ้าเธอเป็นพลอยกมลอย่างในตอนนี้ทั้งสวย รวย และคนรักยังเป็นถึงคนที่มีอิทธิพล อยู่ในคฤหาสน์ที่ใหญ่โต อยากได้อะไรก็ได้ อีกทั้งติณกรณ์ทั้งหน้าตาหล่อเหลา และรักเธอมากมายแบบนี้เธอไม่มีทางที่จะไม่รักเขาแน่

"พลอย....พลอยคุณได้ยินที่ผมถามหรือเปล่า"

เสียงทุ้มเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเงียบไป

"เออ..เมื่อกี้คุณถามฉันว่าอะไรนะคะ"

"ผมถามคุณว่า ตกลงคุณมีอะไรถึงได้เรียกผมไว้"

"อ้อ...ฉันแค่จะถามคุณว่า เมื่อสักครู่ตอนที่อยู่ด้านล่างฉันรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้นมาก เธอใช่คนที่ฉันช่วยไว้ที่ถนนหรือเปล่าคะ"

พลอยกมลแกล้งเอ่ยอย่างไม่รู้จักเพื่อไม่ให้เขาสงสัย หวังว่าตอนที่เธอคุยกันอยู่นั้นติณจะไม่ได้ยิน

"ใช่"

ชายหนุ่มเอ่ยเพียงสั้นๆ อย่างไม่สบอารมณ์เมื่อนึกถึงมณฑิกาล

"เธอจะมาทำงานที่นี่เหรอคะ"

หญิงสาวเอ่ยถามอย่างร้อนรน หากเธอมาทำงานอยู่ที่นี่จริง แผนเธอที่สวมรอยเป็นพลอยกมลต่อก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากขึ้น เพราะฉะนั้นต้องทำทุกทางเพื่อไม่ให้เธออยู่ที่นี่ได้

"ใช่ครับ แต่คุณไม่ต้องห่วงผมไม่มีวันให้มณฑิกาลเข้าใกล้คุณได้แม้แต่เงา ไม่ว่าอย่างไรเธอไม่มีทางเป็นต้นเหตุทำให้คุณอันตรายได้อีก"

ติณกรณ์เอ่ยอย่างปลอบใจเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวไม่ดีเท่าไหร่นัก เธอจึงทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้คืนเท่านั้น

.…

"แกต้องได้เห็นหน้าของยัยนั่น ไม่สิหน้าฉันในร่างเก่า โอ๊ยฉันสับสนไปหมด แต่นั่นแหละตอนเจอหน้าฉันอยู่บ้านติณ ฉันล่ะอยากจะหัวเราะแทบขาดใจอยากเป็นฉันแต่ไม่เนียนเอาเสียเลย"

มณฑิกาลเล่าอย่างออกรสออกเดตให้กับเมฆเพื่อนของตนฟังหลังจากกลับมา

"แล้วแกต้องเริ่มทำงานวันไหนเนี่ย"

"พรุ่งนี้เลยอ่ะแก ฉันคงต้องไปอยู่ที่นั่นเลย"

"เอาเถอะฉันเอาใจช่วย ขอให้ติณจำแกได้เร็วๆ แล้วกัน"

"ฉันก็หวังให้เป็นแบบนั้น บอกตรงๆ เวลาฉันเห็นเขาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนอื่น ถึงจะเป็นร่างฉันเองก็ตามเถอะฉันก็ยังรู้สึกทำใจไม่ได้จริงๆ"

หญิงสาวเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้า เมฆจึงดึงหญิงสาวเข้ามาซบไหล่และลูบที่ไหล่หญิงสาวอย่างปลอบใจ เขารู้ดีว่าความรักของทั้งคู่นั้นกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้นั่นต้องผ่านอะไรมาบ้าง แต่เรื่องแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่จัดการได้ยากจริงๆ คงต้องปลอยให้เวลาและความรักของทั้งคู่ที่หนักแน่นมาโดยตลอด ได้ใช้ใจสัมผัสและวันหนึ่งหวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเช่นเดิม เมฆเอ่ยขึ้นในใจพลางมองเพื่อนสาวอย่างเอาใจช่วย