ตอนที่ 11 เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ติดที่เธอในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่ทั้งคู่จะยินดีให้เล่นด้วยอีกแล้ว และไม่รู้ว่าเรื่องบ้าทั้งหมดนี้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือไม่

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังเธอท่ามกลางความเงียบ และเป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยดี มณฑิกาลหันไปตามเสียงในทันที และเป็นอย่างที่คาดคนที่เอ่ยทักนั่นก็คือร่างของเธอเอง พลอย พลอยกมล

"ทำไมแปลกใจเหรอ"

หญิงสาวเอ่ยถามผู้มาใหม่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เรื่องที่สลับร่างนั้น เมฆเล่าให้ฟังแล้วว่าเธอไม่ยอมรับและทำเหมือนเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น

"พูดเรื่องอะไรของเธอกัน'

"เรื่องอะไรงั้นเหรอ ฉันว่าเธอน่าจะเป็นคนที่รู้ดีที่สุดใช่ไหม มณฑิกาล"

หญิงสาวเอ่ยออกไปอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น

"มีอะไรกันอย่างนั้นเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยขัดทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดการสนทนาลงในทันที

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะติณ พลอยแค่รู้สึกว่าอยู่ในห้องแล้วมันอุดอู้น่ะค่ะเลยอยากที่จะออกมาสูดอากาศ"

เสียงเล็กเสียงน้อยเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว มณฑิกาลได้ยินแล้วอยากจะเบะปาก อยากจะสวมรอยเป็นฉันกลับแสดงไม่เนียนเลยสักนิด

'ติณนะติณแค่นี้คุณก็ไม่รู้สึกแปลกๆหรือสงสัยเลยหรือไง' หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจขณะที่มองทั้งคนสองคน ถึงเธอจะหึงจนควันออกหูก็ได้แต่เก็บอาการไว้ ท่องไว้นั่นมันร่างเธอท่องไว้ อย่าทำร้ายร่างกายตัวเองเด็ดขาด

"อุ้ย! บ้านเราเลี้ยงหมาด้วยเหรอคะ"

พลอยกมลที่ตอนนี้ในร่างคือมณฑิกาลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายจูงที่ติณกรณ์ถืออยู่และมีเจ้าสี่ขาคาบฟุตบอลลูกเล็กเล่นอยู่ในปาก

"มันชื่อมอมแมม เรื่องนี้คุณก็ลืมด้วยเหรอ"

ติณกรณ์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงทันที หากเรื่องนี้เธอยังลืมนี่คงไม่ใช่เรื่องดีแล้ว มณฑิกาลที่ยืนดูอยู่แทบจะหัวเราะออกมา 'นี่คือวิธีที่ใช้สินะแกล้งเป็นความจำเสื่อม โบราณมาก~'

"จริงด้วยขอโทษทีนะคะที่แม้แต่เรื่องนี้ฉันก็ลืม ดูสิเจ้ามอมแมมน้อยใจหมดแล้ว"

พลอยกมลยังหาข้ออ้างออกมาไม่หยุด และพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับสถานการณ์ที่ตัวเองพยายามปิดบังทุกคนให้แนบเนียนที่สุด

โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!

เจ้าสี่ขาเห่าขึ้นเสียงดังใส่พลอยกมล อดีตแม่ที่เก็บมันมาเลี้ยงและเห่าขู่เพื่อที่จะกระโจนกัดในทันที จนพลอยกมลถึงขนาดต้องวิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังติณกรณ์

"มอมแมม แกบ้าไปแล้วเหรอหยุดเห่าและขู่หม่ามี๊เดี๋ยวนี้นะ"

ติณกรณ์เอ่ยสั่งมันเสียงดัง จนเจ้าสี่ขาต้องหมอบคลานด้วยความกลัว และไปหลบที่หลังของมณฑิกาล เหมือนกับว่าคนคนนี้คือที่ปลอดภัยให้กับมันอย่างไรอย่างนั้น มันใช้หัวถูที่ขาของมณฑิกาลอย่างออดอ้อนอย่างที่ชอบทำเมื่อครั้งอดีตกับพลอยกมล มณฑิกาลอดไม่ได้จนต้องนั่งลงไปเกาที่ท้องมันอย่างที่ชอบทำ

"ไม่เป็นไรแล้วนะเจ้าดื้อของหม่ามี๊"

หญิงสาวเอ่ยออกไปอย่างเคยชินและมันก็ยังเอาหน้าถูไปกับแขนของหญิงสาวอย่างออดอ้อน

'เฮ้อออคงมีแต่แกสินะที่จำได้ว่าเป็นฉัน' หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำและคำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มที่ยืนดูอยู่ไม่พอใจอย่างมาก จังหวะนั้นพุทก็เดินเข้ามาพอดี

"นี่เป็นเสื้อผ้าและข้อมูลที่เธอต้องรู้ตลอดการทำงานเป็นบอดี้การ์ด หวังว่าพรุ่งนี้เธอจะพร้อมสำหรับการเริ่มงาน"

พุทเอ่ยพร้อมยื่นของให้เธอและรับสายจูงเจ้าสี่ขามา

"ฉันผ่านแล้วอย่างนั้นเหรอ ฉันได้ทำงานที่นี่แล้วใช่ไหม"

หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความดีใจ ติณกรณ์มองท่าทีของหญิงและยิ้มที่มุมปาก

'รับสิ! ต้อนเธอให้เข้ามาแล้วทำไมจะไม่รับล่ะ ต่อจากนี้ไปอย่าหวังเลยว่าเธอจะมีความสุข ถ้าพลอยกมลไม่หายดี เธอก็ยังตายไม่ได้ต้องอยู่อย่างทรมานไปเรื่อยๆ' ติณกรณ์เอ่ยกับตนเองในใจและเดินออกไปพร้อมกับประคองพลอยกมลอย่างทะนุถนอม