ตอนที่ 10 เพียงแค่ฉันอยากอยู่ใกล้คุณ จะต้องทำขนาดนี้เลยเหรอติณ..

"มณฑิกาลยี่สิบสี่คะแนนไม่ผ่านการทดสอบ เชิญกลับได้ อีกสามคนอยู่ต่อเพื่อฟังรายละเอียดการทำงาน"

พุทประกาศเสียงดัง

"เดี๋ยวสิฉันขอแก้ตัวหน่อยได้ไหม ฉันพลาดเพียงแค่คะแนนเดียวเองนะ"

มณฑิกาลรีบเอ่ยแย้งและมองไปทางติณกรณ์ที่นั่งมองอย่างไม่แยแสเธอเลยสักนิด

"กฎก็คือกฎ เธอคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือไง ออกไปซะ"

พุทเอ่ยจบลูกน้องอีกสองคนก็มาลากเธอให้ออกไป แต่หญิงสาวกลับสะบัดหลุดจนล้มไปกองอยู่กับพื้น ติณกรณ์เพียงยกมือห้ามเล็กน้อย ลูกน้องเหล่านั้นก็ปล่อยเธอแต่โดยดี ชายหนุ่มลุกจากโซฟาตัวหรู และค่อยๆเดินไปทางหญิงสาว เขาย่อตัวลงไปหาเธอที่ล้มลงไปกับพื้น จากนั้นใช้นิ้วชี้จับคางเธอให้ประจันหน้ากับเขา ชายหนุ่มมองลึกลงไปที่ดวงตาของเธอ

'เธอคิดว่าตนเองกล้าดียังไง ถึงเกือบพรากพลอยไปจากฉัน' ติณกรณ์เอ่ยกับตนเองในใจ แต่สายตาของมณฑิกาลที่มองเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว สายตาคู่นี้มันช่างรู้สึกคุ้นเคย มันคือสายตาที่พลอยกมลชอบมองเขาเวลาที่เขาทำให้เธอโกรธ ฮึ! จะเป็นไปได้ไงผู้หญิงชั้นต่ำแบบนี้คงคิดว่าตนเองสูงส่งสินะ

"เมื่อเธออยากที่จะทำงานที่นี่นัก ได้.....หากเธอผ่านการทดสอบที่ฉันพอใจ ฉันรับเธอเข้าทำงานทันที"

ชายหนุ่มเอ่ยจบก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าเจ้านายเขาหมายถึงอะไร หญิงสาวถูกพาตัวไปยืนอยู่บริเวณที่เป็นเป้ายิงปืน จากนั้นบนหัวเธอถูกวางด้วยแอปเปิลที่มีผิวสีดำสนิท

"เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ ฉันไม่ได้ยิงปืนเสียนาน เกรงว่าจะไม่แม่นเสียแล้ว”

ติณกรณ์เอ่ยถามหญิงสาวอีกครั้ง

'เพียงแค่ฉันอยากอยู่ใกล้คุณ จะต้องทำขนาดนี้เลยเหรอติณ...' มณฑิกาลเอ่ยกับตนเองในใจอย่างตัดพ้อ เธอไม่เคยเจอชายหนุ่มแสดงด้านโหดร้ายแบบนี้ต่อหน้าเธอเลยตอนที่อยู่ในร่างของพลอยกมล เห็นเพียงแค่เขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่น รักและดูแลเธออย่างดี เหมือนทั้งชีวิตนี้เขาขาดเธอไม่ได้ เดิมคิดว่าการเป็นมาเฟียของเขามันโหดอยู่แล้วแต่เขากลับไม่เคยแสดงความโหดและใจร้ายแบบนี้ต่อหน้าเธอด้วยซ้ำ หญิงสาวค่อยๆหลับตาลงช้าๆ พร้อมหยาดน้ำตาที่ร่วงไหล รอรับกระสุนปืนที่เขาจะยิงมาที่แอปเปิลบนหัวเธอ

ปัง!

…

บนเตียงไม้เล็กหญิงสาวที่กำลังนอนหลับด้วยความเหนื่อยล้า ค่อยๆกะพริบตาไล่ความง่วง และปวดเมื่อยตามเนื้อตัว ก่อนที่บิดตัวเล็กน้อยและลุกขึ้นนั่ง เธอมองแขนและขาที่ถูกทำแผลเรียบร้อยแล้วหญิงสาวสัมผัสไปที่ผ้าก๊อซเบาๆ และยิ้มออกมา

'หากเป็นคุณทำให้ฉันก็ดีสิ ติณคุณไม่ต้องห่วงนะ ไม่ว่ายังไงฉันจะอดทนและฉันเชื่อว่าความรักที่เรามี มันจะทำให้คุณสัมผัสมันได้เองว่าฉันคือใคร' หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ มณฑิกาลมองไปรอบห้องที่ตนเองกำลังนอนอยู่ นี่คงจะเป็นห้องของพวกบอดี้การ์ดไม่ก็แม่บ้านแน่ๆ ก่อนที่เธอจะสลบไปจำได้แค่…ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น จากนั้นทุกอย่างก็สว่างวาบและหายไป รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่ห้องนี้แล้ว

"หน็อยแน่อีตาทึ่ม ตอนที่รู้ว่าฉันมาอยู่ในร่างนี้เมื่อไหร่จะให้ชดใช้จนสาสมเลยคอยดู"

มณฑิกาลเอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อนึกถึงใบหน้าของติณกรณ์เมื่อตอนบ่าย จากนั้นลุกขึ้นและเปิดประตูออกจากห้อง

.

ฮัดชิ่ว~~~

ติณกรณ์จามออกมาเสียงดัง เขาใช้มือหนาบีบจมูกตัวเองเล็กน้อยและจ้องไปที่เจ้าตัวสี่ขา ขนนุ่มปุยสีขาวสะอาดอย่างกล่าวโทษ

"มอมแมม หม่ามี๊อาบน้ำให้แกครั้งล่าสุดตอนไหนกัน"

ติณกรณ์เอ่ยกับเจ้าสี่ขาที่ชื่อมอมแมม และหม่ามี๊ที่เขาเอ่ยถึงก็คือพลอยกมลคนรักของเขาที่เป็นเจ้าของของมันโดยแท้จริง แต่นี่ก็เกือบหนึ่งเดือนแล้วนะที่เขายังไม่เคยเห็นเธอมาหาหรือเล่นกับมันอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำทุกวัน แต่เขาก็พอเข้าใจได้ เพราะตั้งแต่ที่เธอได้รับอุบัติเหตุดูเหมือนเรื่องต่างๆที่เธอชอบทำ หรือแม้แต่ความทรงจำในอดีตเธอก็จะหายไปด้วย

"เฮ้ออออ"

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า เขาสงสารเธอเหลือเกินแต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร และนี่ก็ทำให้เขายิ่งแค้นและเกลียดมณฑิกาลมากขึ้นที่ทำให้คนรักของเขาต้องเป็นเช่นนี้ ชายหนุ่มหันมาเล่นกับเจ้าสี่ขาต่อโดยการโยนลูกบอลให้มันไปเก็บ

มณฑิกาลยืนดูทั้งคู่เล่นกันอย่างสนุกสนาน นี่เป็นช่วงเวลาผ่อนคลายของเขา เวลาราวๆห้าโมงเย็น ติณและเธอจะมาวิ่งเล่นกับมอมแมมเจ้าสี่ขาที่เธอเลี้ยงมันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย จนตอนนี้มันแก่มากแล้วแต่สุขภาพก็ยังแข็งแรงดีทุกอย่าง หญิงสาวยิ้มและหัวเราะออกมาให้กับภาพตรงหน้า เธออยากเข้าไปหาและเล่นโยนบอลกับทั้งคู่เหลือเกิน ติดที่เธอในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่ทั้งคู่จะยินดีให้เล่นด้วยอีกแล้ว

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"