บทที่ 5 สายรุ้งที่หายไป 3

โรงพยาบาล H

หมอเวธัสได้เดินจากไปพร้อมความผิดหวังทางด้านหมอสายรุ้งและหมอน่านน้ำหลังจากเสร็จกิจจึงได้จัดระเบียบร่างกายให้เรียบร้อย และนัดกันเพื่อไปคุยเรื่องสำคัญที่วันนี้หมอน่านน้ำจะให้คำตอบกับแฟนสาวหลังจากตกลงกับพ่อของเขาแล้ว

ตึก! ตึก!

สองเท้าของคุณหมอหนุ่มเดินขึ้นมาพร้อมกับขวดน้ำแร่ในมือ เขาตั้งใจซื้อมาให้แฟนสาวเพราะรู้ว่าเธอเองก็ใช้พลังหนักมากเช่นกันหลังจากร่วมรักกันอย่างตื่นเต้นที่ห้องบันไดหนีไฟ

“รอพี่นานไหม พอดีลงไปซื้อน้ำมาให้รุ้งนี่ครับ” ใบหน้าสวยหันกลับมาก็พบกับน้ำแร่เย็น ๆ ที่แฟนหมอหนุ่มยื่นให้เขาเปิดมันให้เธออย่างรู้ใจว่าสายรุ้งนั้นกำลังกระหาย

“อึก! อึก! ชื่นใจจังเลยค่ะ ขอบคุณนะ” หมอสาวยกขึ้นดื่มหลายอึกด้วยความกระหายเพราะเธออ่อนล้าจากการทำงานและการเอาใจแฟนหนุ่มที่มากความต้องการอย่างหมอน่านน้ำ

“สายรุ้ง เราแต่งงานกันนะ”

“...................”

“แต่งงาน! หมายความว่าคุณพ่อพี่ยอมแล้วเหรอคะ ทำไมท่านยอมง่ายขนาดนี้” ใบหน้าสวยหันมาสบตากับแฟนหนุ่มเธอดีใจรีบโผเข้ากอดเขาทันดีและตื้นตันใจพร้อมกับร้องไห้ออกมาไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะเป็นใจเช่นนี้

“แต่ง....แต่หลังจากที่พี่กลับมาจากเรียนต่อนะ วันนี้พี่จะขอเธอก่อนพ่อจะอนุญาตก็ต่อเมื่อพี่กลับมารับตำแหน่งบริหาร”

“พี่หมายความว่ายังไง.....แล้วลูกของเราล่ะ” ร่างเล็กรีบผละออกจากร่างของแฟนหนุ่มในทันทีเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่หมอน่านน้ำบอกทุกอย่างเหมือนกำลังจะไปได้ดี

“ฟังพี่นะ เธอต้องรอแค่สองปีเท่านั้นส่วนลูกเขาไม่อยู่กับเราแล้ว”

“ไม่อยู่.....พูดบ้าอะไรของพี่รุ้งไม่เข้าใจ”

“เขาจะไม่มีโอกาสเกิดมาในเวลานี้นี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม สายรุ้งเธอให้อภัยพี่เถอะนะสัญญาพี่จะแต่งงานกับเธอและเราจะมีลูกด้วยกันใหม่จะกี่คนก็ได้เท่าที่เธออยากมี”

“หมายความว่า.....”

ปึก!

ทันใดนั้นขวดน้ำในมือของสายรุ้งก็ร่วงลงพื้นทันทีน้ำที่กระเซ็นเลอะไปที่เสื้อของหมอน่านน้ำชายคนรักเธอรับรู้ได้ทันทีว่าน้ำแร่ที่แฟนหมอให้ดื่มนั่นคือยาที่ทำให้แท้งเขาจงใจให้เธอดื่ม เมื่อรู้ตัวว่าถูกหลอกทำให้เธอร้องกรี๊ดออกมาด้วยความเสียใจเจ็บปวดและโกรธแค้นอย่างมากที่หมอน่านน้ำเลือกที่จะฆ่าลูกของเขาและเธอมันเป็นสิ่งที่เลวร้ายสำหรับเด็กกำพร้าแบบคุณหมอสาว

“กรี๊ดดดดดด!”

“ใจเย็น ๆ สายรุ้งเธอไม่เป็นอะไรหรอกเด็กยังเป็นแค่ก้อนเลือดอายุไม่กี่สัปดาห์รีบไปพักฟื้นนะพี่จะดูแลเธอเอง”

“ฮืออ...ปล่อยอย่ามายุ่ง อ๊ะ!” ทันทีที่หมอน่านน้ำจะเข้าไปพยุงตัวเธอหมอสายรุ้งก็เริ่มปวดหน่วงที่ท้องน้อยเธอเริ่มรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างไหลออกมาจากช่องคลอด

“ล่ะ....เลือดพี่หมอทำกับลูกและรุ้งแบบนี้ได้ยังไงกัน ไม่ต้องการเค้าก็บอกกันดี ๆ สิ ทำไมถึงทำกับเราแม่ลูกโหดร้ายแบบนี้”

“พี่ไม่มีทางเลือกและพี่ไม่อยากเสียเธอไปนี่สายรุ้ง เธอขอเลิกกับพี่แสดงว่าเมื่อเธอมีลูกแล้วเธอก็ไม่ต้องการพี่อีกพี่ไม่ยอมเสียอะไรไปทั้งนั้น”

“ฮือออ....พี่จะไม่เหลืออะไรสักอย่างพี่จำคำนี้ไว้” ว่าแล้วร่างของหมอสายรุ้งก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นเธอพยายามหนีห่างออกจากหมอน่านน้ำเพราะคิดว่าลูกยังอยู่หากเธอรีบลงไปขอความช่วยเหลือจากหมอผู้เชี่ยวชาญ

“สายรุ้ง...ลูกไม่อยู่แล้วไปกับพี่นะไปรักษาตัวก่อนเลือดออกแล้วเดี๋ยวจะไม่ปลอดภัย” สองเท้าของหมอน่านน้ำค่อย ๆ ก้าวตามไปพร้อมกับพยายามทำให้หมอสายรุ้งใจเย็นลง ทว่าเธอกลับยิ่งถอยร่นเดินถอยไปจนสุดทางเดินบริเวณขอบตึกสร้างความหวาดเสียวให้กับหมอน่านน้ำเป็นอย่างมาก

“ไม่ปลอดภัย สิ่งที่อันตรายที่สุดคือคนอย่างพี่ไงน่านน้ำเสียแรงที่หลงรักและยอมทุกอย่างในเมื่อเห็นแก่ตัวแบบนี้คนอย่างพี่ก็จะไม่มีวันได้ทุกอย่างสมใจหรอก พี่จะต้องอยู่กับความเจ็บปวดและการสูญเสียไม่เป็นที่รักแบบนี้ตลอดไป”

“ได้! สายรุ้งใจเย็น ๆ พี่ผิดไปแล้วขอโทษกลับมาหาพี่เถอะเดี๋ยวตก”

“ถุย! หยุดเสแสร้งสักทีแกไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง คนโลภหน้ามืดตามัวทำร้ายได้แม้แต่ลูกของตัวเองช่างน่าสมเพช หึ!”