บทที่ 4 สายรุ้งที่หายไป 2 (NC)

“หมอเวย์อดทนอีกนิดนะเพื่อน หมอสายรุ้งคงพิจารณาคนอย่างมึงว่ะเธอต้องรับรักแน่ ๆ เพื่อน” มือหนาของหมอนุชาแตะไปที่ไหล่ของเพื่อนรักพร้อมตบเบา ๆ ให้กำลังใจเพราะรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันที่หมอเวย์จะเปิดใจในวันเกิดของตัวเอง

“เออขอบใจว่ะ ตัวต้นเรื่องก็มึงนะไอ้หมอนนุถ้ากูอกหักมึงช่วยดามไหมล่ะสัด!”

“เหอะ! อกหักมึงก็ให้หมอออโธดามสิ นั่นไงพูดถึงก็มาเลยหมอน่านน้ำเดินเร็วขนาดนี้รีบไปไหนของเค้าวะ” ท่าทีที่เร่งรีบของหมอน่านน้ำเขาเดินจ้ำอ้าวไปกดลิฟต์โดยไม่ทันสังเกตเห็นสองหมอที่กำลังมองเขาอยู่

“ชิ! ไม่ตลกไอ้หมอรุ่นพี่ลูกเจ้าของโรงพยาบาลนั้นน่ะเหรอ พวกเสแสร้งทำตัวดีเป็นพ่อพระปั้นหน้าเก๊กหล่อไปวัน ๆ กูไม่ชอบขี้หน้ามันว่ะ”

“เฮ้ย ๆ นั่นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลเชียวนะเว้ย! อนาคตผู้บริหารที่นี่มึงก็รู้”

“แล้วไง มันไม่ได้มีโรงพยาบาลเดียวปะว่ะ กูจะเปิดเองก็ยังไหว ”

“เออรู้แล้วครับท่าน รู้ว่ารวยตั้งแต่เกิดคุณหมอเวธัส ลูกชายนักการเมืองใหญ่กับคุณหญิงเจ้าของแบรนด์เพชรชั้นนำ”

“เหอะ! ว่าแต่กูพ่อแม่มึงก็ธรรมดาที่ไหนบ้านเช่าอสังหาธุรกิจร้านอาหารที่อเมริการองเท้าเสื้อผ้าที่กูใส่ก็แบรนด์ตระกูลมึงทั้งนั้นไอ้หมอนุ”

“แฮร่ ๆ ก็จริงของมึง”

“มึงไปก่อนนะกูลืมเอกสาร เดี๋ยวตามไป” หมอเวย์ที่ต้องรีบไปเก็บเอกสารเพื่อเตรียมงานของวันต่อไปเขารีบเดินขึ้นไปที่ตึกจึงบอกให้เพื่อนเดินทางล่วงหน้าไปก่อน

“เค เดี๋ยวสองทุ่มเจอกันที่ร้านเดิมนะเว้ย!”

“อือ”

ระหว่างที่เดินไปเอาเอกสารที่ห้องทำงานเขาก็เห็นว่าลิฟต์นั้นไม่ว่างด้วยความเร่งรีบหมอเวธัสจึงเลือกใช้การเดินเท้าขึ้นบันได เพราะห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นไม่สูงมากและถือเป็นการออกกำลังกายไปในตัวจึงถือโอกาสนี้เดินขึ้นไปในใจก็ตื่นเต้นที่จะรอคอยเวลานัดหมาย คำพูดมากมายที่เขาอยากจะบอกเพื่อนสาวที่ตนนั้นแอบหลงรักมาเนิ่นนานแรมปี

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าของคุณหมอที่จังหวะมั่นคงเดินขึ้นไปเขาก็สะดุดเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนเล็ดรอดออกมาจากประตูทางเดินหนีไฟ เพราะทางบันไดนี้ไม่ค่อยมีคนไข้หรือหมอใช้สักเท่าไหร่และในตอนนี้ก็มีเพียงแค่เขาเท่านั้น

“อ๊ะ! พี่หมออย่าซนสิคะ” เสียงครางหวานออดอ้อนเล็ดลอดออกมาหลังประตูของบันไดหนีไฟหมอเวธัสตกใจเพราะเสียงนี้มันคุ้นหูมาก

กึ๊ก!

ร่างสูงรีบหยุดชะงักเขาตกใจเพราะเสียง ๆ นี้มันช่างคุ้นเคยและเขาจดจำได้ดีว่าเจ้าของเสียงหวานนี้เป็นใคร ด้วยความสงสัยหมอหนุ่มที่ใจเต้นโครมครามราวกับว่ามันจะทะลวงออกมาจากอกเสียให้ได้ถือวิสาสะเพราะต้องการพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้หูแว่วคิดไปเองเพราะเพลียจากการทำงานหนักจึงค่อย ๆ แนบหูฟังราวกับว่าเขาเป็นพวกถ้ำมองชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้าน

“อ๊า อย่าค่ะ เดี๋ยวคนก็มาเห็นเข้า”

“ไม่หรอก ไม่มีใครใช้ทางเดินแถวนี้เชื่อพี่”

หลังจากมั่นใจว่ามีคนกำลังพลอดรักกันอยู่ข้างในหมอเวธัสที่ทั้งตัวเหงื่อเริ่มผุดใบหน้านั้นซีดเผือดขาวโผลนเขาลังเลอยู่นานว่าสมควรจะแอบดูหรือไม่ ถ้าหากเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนที่คุ้นเคยที่เขากำลังคิดว่าคือใครเขาจะไม่เสียมารยาททำการถ้ำมองแบบนี้คุณหมอหนุ่มแพทย์ประจำบ้านศัลยแพทย์หัวใจและทรวงอกจึงเอื้อมมือที่สั่นเทาค่อย ๆ บิดลูกบิดช้า ๆ จากนั้นก็สอดสายตาเข้าไปดู

ปึก! ปึก!

“อืมมม...”

ภาพที่เห็นเพียงแผ่นหลังระหว่างชายหญิงที่สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเรียวขาเล็กหันหน้าเข้ากับกำแพงสองมือของเธอนั้นค้ำยันผนังเอาไว้ร่างบางถูกซ้อนทับกับร่างสูงของชายผู้นั้น ส่วนมือหนาที่กอบกุมเนินอกนิ่มบีบเค้นมันอย่างบ้าคลั่งกระโปรงที่ถูกถลกขึ้นสูงรั้งเอวคอดมือหนาที่จับเอวบางแน่นกระหน่ำกระแทกบั้นท้ายงามงอนครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นจังหวะเสียงดังสนั่น ทั้งคู่อยู่ในห้วงอารมณ์เสน่หาเข้าด้ายเข้าเข็มกันอย่างถึงอกถึงใจโดยไม่รู้ตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองการกระทำบัดสีนี้อยู่

“ซี๊ดส์ ! สายรุ้งเธอนี่มันถึงใจพี่ชะมัด อ๊า....ให้ตายเถอะ”

“อื้อ พี่น่านน้ำเบา ๆ ค่ะ จุกไปหมดแล้วนะ คนบ้า อร๊าย!”

ปึก ! ปึก!

เอวหนาที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่องเสียงครางระรมบ่งบอกถึงความพึงพอใจสลับกับเสียงเนื้อที่กระทบกันสั่นห้องภาพที่เห็นทำเอาหมอเวธัสถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ เขาแทบจะหยุดหายใจเหมือนมีรถบรรทุกวิ่งผ่านเข้ามาชนจนโลกมืดดับไปทุกอย่างมืดสนิทตัวชาหน้าชาไม่อาจเคลื่อนไหวเขาทำได้แต่ปล่อยให้หยดน้ำที่ล้นออกมาจากดวงตาคมกริบนั้นรินไหลลงมาซับบาดแผลสดที่อยู่ตรงหน้า แม้ใจอยากจะเข้าไปกระชากร่างทั้งสองให้แยกออกจากกันแต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรแบบนั้นเพราะสถานะของเขาเป็นได้แค่เพื่อน

“หึ! ช่างกล้าทำสายรุ้ง....หมอน่านน้ำ”

หลังจากเรียกสติกลับคืนมาหมอเวธัสจึงปิดประตูลงปล่อยให้หมอสายรุ้งและหมอน่านเล่นบทรักเริงสวาทกันให้สมใจ ร่างสูงทรุดตัวลงช้า ๆ สองมือกุมขมับนั่งก้มหน้าร้องไห้และใช้มือนั้นทุบอกแกร่งของตัวเองเขาแทบจะขาดใจตายตรงนี้ ในสมองขาวโพลนว่างเปล่าตกตลึงกับสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่ทั้งภาพและเสียงที่ชัดเจนตรงหน้า คิดไม่ถึงเลยว่าหมอสาวเพื่อนสนิทจะลักลอบมีความสัมพันธ์กับหมอรุ่นพี่โดยที่เขานั้นไม่รู้มาก่อนและที่น่าเจ็บใจไปกว่านั้นผู้ชายที่เธอนั้นกำลังมีสัมพันธ์คือคนที่หมอเวธัสไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย

“ทำไม….สายรุ้งทำไมต้องเป็นไอ้น่านน้ำด้วย ฮือ....”

“ฉันช้าเกินไปใช่มั๊ย หรือว่าเธอไม่เคยจะใจตรงกัน”