บทที่ 6 สายรุ้งที่หายไป 4

“ได้! สายรุ้งใจเย็น ๆ พี่ผิดไปแล้วขอโทษกลับมาหาพี่เถอะเดี๋ยวตก”

“ถุย! หยุดเสแสร้งสักทีแกไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง คนโลภหน้ามืดตามัวทำร้ายได้แม้แต่ลูกของตัวเองช่างน่าสมเพช หึ!”

“สายรุ้ง! มันจะมากเกินไปแล้วนะ”

“คนเลว ๆ อย่างแกอย่าหวังที่จะได้อะไรไปเลยแม้แต่ตัวฉันแกก็จะไม่ได้หลอกใช้อีกต่อไป ฉันขอสาปแช่งให้แกตกนรกหมกไหม้อย่าได้ผุดได้เกิดอีกขอให้ฟ้าลงโทษคนหยาบช้าเหี้ยมโหดไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉานอย่างแกให้มันทุกข์ทรมานยิ่งกว่าฉันกับลูกนับจากนี้เป็นต้นไป”

“เธอคิดจะทำอะไรของเธอน่ะ เสียสติไปแล้วรึไงฉันก็ยังรักเธอเหมือนเดิม”

“แต่ฉันเกลียดแก โลกใบนี้ถ้ามีแกอยู่ต้องไม่มีฉันไอ้คนชั่วฉันจะไม่ขออยู่ร่วมโลกกับคนอย่างแก”

จากนั้นสองเท้าเล็กก็ขยับใบหน้าสวยดวงตาที่หม่นหมองส่งสายตาเครียดแค้นและเจ็บปวดผ่านม่านน้ำตามองดูใบหน้าชายคนรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนทำการปลิดชีพตัวเองให้ตายไปพร้อมกับลูกน้อยแล้วทิ้งตัวลงต่อหน้าชายคนรัก หมอน่านน้ำตกตะลึงคิดไม่ถึงว่าหมอสายรุ้งจะใจเด็ดและลงโทษเขาด้วยการทำร้ายตัวเองต่อหน้าแบบนี้ อนิจจาร่างนั้นกระแทกลงมาที่พื้นสภาพสยดสยองไม่หลงเหลือเค้าโครงของคุณหมอสาวแสนสวยมากฝีมือส่วนหมอน่านน้ำนั้นรีบวิ่งลงไปตามก็พบกับร่างไร้วิญญาณของหมอสายรุ้ง

“อย่า......”

ตุ๊บ!

“สายรุ้ง!....ฮือ ๆ ”

“กรี๊ดดด ดด! มีคนตกตึก! ”

“ช่วยด้วย! กรี๊ดดดด”

“น่านน้ำ! หมอน่านน้ำ” เสียงของเลขาประจำตัวของพ่อของเขาเรียกหมอน่านน้ำที่ยืนอึ้งน้ำตาไหลพรากออกมาราวกับว่าเป็นคนไร้สติเขาจึงหันไปตามเสียงเรียก เลขาคนสนิทของผู้เป็นพ่อพอจะเดาออกว่าทั้งคู่มีเรื่องที่เคลียร์กันไม่ลงตัวและรับคำสั่งจากผู้อำนวยการเจ้าของโรงพยาบาลให้เก็บร่องรอยทำลายหลักฐานภาพกล้องวงจรปิดทั้งหมด เนื่องจากแอบสะกดรอยตามคำสั่งของเจ้านายรายงานพฤติกรรมของหมอน่านน้ำตลอดเวลา

“ครับ คุณอา”

“รีบออกจากตรงนี้กันก่อนนะครับ ท่านผู้อำนวยการจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วหมอน่านน้ำอยู่กับคุณพ่อไม่รู้ไม่เห็นเหตุการณ์อะไรทั้งนั้นพยานคือผมและท่าน”

“ครับ”

“รีบไปกันท่านรอหมออยู่ครับ กำหนดการเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศยังเหมือนเดิมเตรียมตัวในสัปดาห์หน้าทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้วครับ ”

คลับหรูใจกลางเมือง

“ไอ้เวย์ มึงทำใจดี ๆ เอาไว้นะเว้ย! กูมีเรื่องสำคัญจะบอกมึง” หลังจากที่หมอเวย์มาถึงที่ร้านประจำเขาก็ดื่มหนักไม่ยอมพูดจากับหมอนุชา เพราะกำลังเสียใจผิดหวังในความรักเป็นอย่างมากเฝ้าโทษตัวเองว่าช้ามัวแต่กลัวเสียเพื่อนไปสุดท้ายเขาก็ไม่มีโอกาสได้บอกรักหมอสายรุ้ง

“เรื่องห่าเหวอะไร ฮ่า ๆ วันนี้วันเกิดกูของขวัญที่กูได้รับเซอร์ไพรส์มากสายรุ้งเธอ....”

“มึงเมาแล้วไอ้เพื่อนเวร เกิดเรื่องกับสายรุ้งเว้ย!”

“ช่างแมร่ง! ให้ผัวเธอไปจัดการดิ กูเป็นแค่เพื่อนจะไปวุ่นวายอะไรกับเค้า”

“ผัวอะไร สายรุ้งไปมีผัวตั้งแต่เมื่อไหร่เลอะเทอะ มึงตั้งสตินะไอ้เวย์ตอนนี้สายรุ้งตายแล้ว”

“อึก! กูไม่ใช่ตัวตลกพวกมึงสองคนเลิกปั่นหัวกูสักที”

“หือ...ไอ้หมาบ้าเวย์เมาแล้วเพี้ยนมึงมองหน้ากู”

“อึก! หน้ามึงหล่อไม่เท่ากูหรอกไอ้นุ”

“มึงไม่เชื่อที่กูพูดใช่ม่ะ เอ้านี่แหกตาดูซะใช่คนที่มึงแอบรักมานานปีรึเปล่า” หมอนุชายื่นโทรศัพท์มือถือพร้อมกับมือที่สั่นเทาเพราะเขาเองก็ช็อกเหมือนกันกับการจากไปกะทันหันของเพื่อนสนิท

“ไม่จริง! พวกมึงอำกูเล่นวันนี้วันเกิดกู กูไม่เชื่อเด็ดขาด” หมอเวย์ตะลึงเขาพยายามหลอกตัวเองกับภาพที่เห็นตรงหน้ารูปศพของหมอสายรุ้งที่ถูกส่งต่อมาให้กับหมอนุชา แม้สภาพศพจะดูแทบไม่ออกแล้วว่าเป็นเธอแต่เขาจดจำทุกอย่างในตัวเธอได้ดีแม้แต่ใบหูเล็กนั่น

“ฮือ ๆ ไอ้เวย์รุ้งตายแล้วจริง ๆ มึงช่วยมีสติจะได้ไหม” หมอนุชาร้องไห้โฮเขาเสียใจที่เพื่อนจากไปและสงสารหมอเวย์เช่นกันเพราะเขากำลังจะสารภาพรักกับเธอในไม่กี่นาทีข้างหน้า

“ไม่ กูไม่เชื่อกูต้องไปโรงพยาบาล กูต้องไปหารุ้งเดี๋ยวนี้”

“ไอ้เวย์มึงเมา อย่าขับเดี๋ยวกูขับเอง”

“รุ้ง เธอจะตายไม่ได้ฉันยังไม่ได้บอกรักเธอเลย สายรุ้งเธอห้ามตายนะ” ตลอดระยะทางหมอเวย์และหมอนุชาที่ร้องไห้เสียใจกับการจากไปของหมอสายรุ้ง ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรมีเพียงแค่หมอเวย์ที่เพ้อหนักเพราะเขาทั้งเมาและเสียใจในเวลาเดียวกัน