บทที่ 3 สายรุ้งที่หายไป

ติ๊ด ..... ติ๊ด ..... เสียงเครื่องช่วยหายใจอุปกรณ์พยุงชีพต่าง ๆ กำลังทำงานอย่างหนักหมอน่านน้ำเดินเข้ามาข้างในห้องผู้ป่วย VVIP นั่นก็คือห้องของพี่สาวต่างมารดา ร่างของน้ำเหนือนอนสภาพไม่ไหวติงไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณบนเตียงที่เต็มไปด้วยเครื่องมือสายระโยงระยางสภาพน่าเวทนายิ่งนัก

“อึก!” เสียงสะอื้นของหมอหนุ่มที่เดินเข้ามากุมมือพี่สาวเขาทั้งรู้สึกอิจฉาและรักพี่สาวคนนี้มาก เพราะตลอดเวลาที่เขาอาศัยชายคาบ้านของพ่อตั้งแต่เก้าขวบจะมีแค่แม่และพี่สาวเท่านั้นที่เข้าใจและเอ็นดู

“พี่ไม่น่าทิ้งทุกอย่างไว้แบบนี้เลย พ่อเขาไม่เคยมองเห็นผมเป็นลูกไม่สิ....เป็นคนแบบเขาด้วยซ้ำคนที่น่าจะนอนอยู่ตรงนี้ควรจะเป็นเขาเสียมากกว่าไม่ใช่พี่น้ำเหนือ”

“ฮึก! ฮือ....พี่ครับผมขอโทษ”

“ต่อไปนี้ผมจะทำทุกอย่างแทนพี่เองนะครับ พี่นอนพักให้สบายรอวันที่น้องชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้กลับมาและจะทำให้พ่อรู้ว่าเขามองผมผิดไป”

หลังจากเช็ดคราบน้ำตาคุณหมอน่านน้ำนายแพทย์ด้านกระดูกและข้อที่พ่วงตำแหน่งว่าที่ผู้บริหารโรงพยาบาล H ได้เดินออกมาปฏิบัติหน้าที่ของเขาต่อในฐานะแพทย์ ในใจของเขานั้นครุ่นคิดตลอดเวลาว่าจะเกลี่ยกล่อมแฟนสาวให้ยุติการตั้งครรภ์และเขาจะให้คำมั่นว่าหลังจากกลับมาจากการไปเรียนต่อเฉพาะทางแล้วจะขอเธอแต่งงานทันที

ทางด้านหมอนุชาหมอเวธัสและหมอสาวเพื่อนร่วมรุ่นอย่างคุณหมอสายรุ้งที่กำลังเสร็จจากการราวน์วอร์ดและผ่าตัดช่วยอาจารย์แพทย์นั้นก็ได้มารวมตัวกันก่อนกลับบ้าน สามหมอได้นัดกันไปปาร์ตี้ที่ร้านประจำสมัยเรียนเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของหมอเวย์ศัลยแพทย์หัวใจที่หล่อเหลาเก่งกาจเป็นที่จับตามองของอาจารย์หมอและคนไข้ เรื่องส่วนตัวบุคลิกก็ไม่เป็นสองรองใครเป็นที่หมายปองของเหล่าหมอและพยาบาลสาวในโรงพยาบาลเรียกว่าฮอทไม่แพ้หมอน่านน้ำและหมอนุชาเลยทีเดียว

“สวัสดีนุเวย์ วันนี้อ่วมเลยผ่าตัดเคสที่สี่คงจะดึกไม่ไหวยังไงก็สุขสันต์วันเกินนะหมอเวย์ รุ้งมีของขวัญจะให้ด้วยแหละ” หมอเวย์ยิ้มกริ่มในวันเกิดเขาจะมีหมอสายรุ้งและหมอนุชาอยู่ร่วมฉลองอวยพรวันเกิดเหมือเช่นทุกปีหมอคนสวยจะให้ของขวัญเขาเสมอเช่นกัน

“ไม่เห็นต้องลำบากเลยสายรุ้ง”

“ลำบากอะไรกันเล่า นี่มันก็ปีที่เท่าไหร่แล้วนะ” คุณหมอสาวยกนิ้วขึ้นมานับเพราะทั้งสามคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ม.ปลายยันเป็นหมอและทำงานที่เดียวกัน

“รุ้งไม่พอหรอกเอานิ้วเท้าเราไปนับด้วย.....” หมอนุชาที่ติดตลกแกล้งหยอกเพื่อนรักทั้งสองคน

“เดี๋ยวเถอะ ไอ้หมอโรคจิต” หมอเวย์รีบด่าหมอนุชาทั้งสามคนต่างหัวเราะกันอย่างสนุกสนานในวันนี้เป็นวันสำคัญ หมอเวย์กับหมอนุชามีแผนการบางอย่างที่นอกเหนือจากวันเกิดปีนี้เขาอยากได้ของขวัญชิ้นพิเศษมอบให้ตัวเองนั่นก็คือการสารภาพรักกับหมอสายรุ้ง

Rrrrrrrrrr

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของคุณหมอสาวก็แผดดังขึ้นคุณหมอสาวรีบหยิบมือถือขึ้นมาอ่านดูสายที่โทรเข้ามาทำให้เธอเผลอยกยิ้มที่มุมปากดวงตากลมโตฉายแววเป็นประกายแสดงถึงความดีใจ จนสองหมอหนุ่มเพื่อนสนิทถึงกับลอบมองด้วยความสงสัยจากนั้นก็รีบตัดสายทิ้งไปพร้อมกับล่ำราสองหมอเพื่อนสนิทอย่างรีบร้อน

“เอ่อ เรามีธุระด่วนเดี๋ยวรีบตามไปที่ร้านนะหมอเวย์วันนี้จะฉลองให้เต็มที่เลยกับมิตรภาพของเรา หมอนุตามหมอเวย์ไปก่อนขอเวลาไม่เกินสองชั่วโมงจ๊ะ”

“ได้ เดี๋ยวสายรุ้ง....เรารอเธอที่ร้านประจำนะวันนี้แต่งตัวให้สวยที่สุดด้วยวันเกิดเวย์ทั้งที” มือหนาจับที่ข้อแขนเล็กรั้งไม่ให้ไปก่อนจะเอ่ยบอกเพื่อนสาวใบหน้าหล่อเหลาของหมอเวย์ดูท่าทางประหม่าเล็กน้อยเขารู้สึกเก้อเขินที่ต้องทำอะไรแบบนี้ เพราะทั้งหมดเป็นแผนการของหมอนุชาที่อยากจะให้เพื่อนรักทั้งสองคนได้ลงเอยคบกันสักทีหลังจากที่รู้ว่าหมอเวย์แอบรักหมอสายรุ้งมานานตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมด้วยกัน

“หือ...โอ๋ ๆ มานี่มา” คุณหมอสาวหันหน้ามาสวมกอดร่างเพื่อนรักอย่างหมอเวย์เธอนั้นสนิทสนมและรักเขามากเช่นกัน ทว่าตัวเธอเองก็พอจะรู้ว่าหมอเวย์คิดกับเธอแบบไหนแต่นั่นมันกลับยิ่งทำให้เธอกังวลเพราะไม่อยากหักหาญน้ำใจเพื่อนสนิทและตัวเธอเองก็รักกับหมอหนุ่มรุ่นพี่อย่างหมอน่านน้ำไปแล้ว

“มาให้ได้นะสายรุ้งเราจะรอ....” เสียงนุ่มทุ่มกระซิบบอกข้าง ๆ หูของเพื่อนสาวเขาดีใจและสวมกอดเธอกลับหมอนุชาที่ยืนดูอยู่เขายิ้มและดีใจคิดว่าวันนี้สถานะของเพื่อนทั้งสองคงขยับเลื่อนขั้นมาเป็นคู่รักอย่างแน่นอน

“จ๊ะ เดี๋ยวเจอกันนะ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีและในทุก ๆ ปีจะมีเราอวยพรวันเกิดให้หมอเวย์เสมอ....ขอบคุณนะที่ยอมเป็นเพื่อนกับเราเด็กนักเรียนทุนจน ๆ จากบ้านเด็กกำพร้าคนนี้และก็หมอนุชาด้วยขอบคุณนะที่มาเป็นเพื่อนกับสายรุ้ง”

“....................”

ทั้งสามคนยิ้มให้กันมิตรภาพที่สวยงามเรื่องราวความทรงจำของทั้งสามคนนั้นมากมายหมอเวย์และหมอนุชาที่ฐานะร่ำรวยทุกอย่างแตกต่างจากหมอสายรุ้งมาก เพราะความต่างนี้ไม่มีใครในโรงเรียนมัธยมดังยอมเป็นเพื่อนกับเธอเนื่องจากยากจนลูกหลานที่เข้ามาเรียนในโรงเรียนนี้ต่างมาจากตระกูลที่ร่ำรวย มีแค่เพียงหมอสายรุ้งที่เป็นนักเรียนทุนเธอเป็นเหมือนแกะดำในโรงเรียนโดนเพื่อนล้อและไม่มีใครกล้าคบกับเธอจะมีแค่สองหมอหนุ่มเท่านั้นที่ไม่สนใจและรังเกียจทั้งสามคนเลยเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้นเรื่อยมา

ทันทีที่คุณหมอสาวเดินจากไปหมอเวย์ได้แต่มองตามแผ่นหลังเล็กของเพื่อนสาวไปท่าทีของเธอนั้นดูเร่งรีบคงมีธุระสำคัญอย่างที่เจ้าตัวบอก สายตาอ้อยอิ่งของเขาที่ไม่มั่นใจว่าวันนี้จะเสียเพื่อนรักไปเพราะเพียงความรู้สึกที่อัดแน่นข้างในอยากจะครอบครองสมหวังในรักข้างเดียวมาแสนนาน แต่ถึงอย่างนั้นแม้จะไม่สมหวังแต่มันก็ดีเสียกว่าเก็บเอาไว้เพียงลำพังเพราะความรู้สึกที่มีมันล้นในอกเขาไม่เคยชายตามองผู้หญิงคนไหนเพราะเธอ....วันนี้จึงตัดสินใจยอมเสี่ยงสารภาพให้รับรู้ไปเพราะหมอสายรุ้งก็ไม่ได้มีแฟนหรือคุยกับผู้ชายคนไหนเท่าที่รู้จักกันมาหลายปี หากเขาไม่สมหวังแม้เธอจะปฏิเสธเขาก็น้อมรับยินดีที่จะขอดูแลเธอต่อไปในฐานะเพื่อนก็ไม่เสียหาย