1.5

สโรชารับเรณุกาที่คอนโดฯ มาที่บ้านเธอในเวลาเกือบสี่โมงเย็น บ้านเธอตั้งอยู่ในซอยห่างถนนใหญ่ค่อนข้างลึก ต้นซอยค่อนข้างพลุกพล่าน แต่กลางซอยเริ่มมีบ้านเรือนบางตาลง สองข้างทางค่อนข้างเปลี่ยว หมู่บ้านขนาดเล็กท้ายซอยประกอบไปด้วยบ้านเรือนไม่กี่หลังคา แต่ละหลังล้วนมีขนาดใหญ่และตั้งอยู่หลังกำแพงอิฐสูงเกือบสองเมตร

สโรชาขับรถผ่านประตูอัตโนมัติไปตามถนนปูนทอดโค้งเป็นตัว เอสผ่านสนามหญ้า เรณุกามองดอกเฟื่องฟ้าเลื้อยขึ้นตามเสาซุ้มประตูทางเข้าต้อนรับแขกด้วยดอกสีม่วงและสีส้มแดง บริเวณสนามหญ้าด้านหน้าคนงานกำลังดูแลสถานที่เตรียมความพร้อมสำหรับงานเลี้ยงในตอนค่ำ โต๊ะเก้าอี้ตั้งเรียงล้อมเวทีที่ตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงาม เมื่อเพื่อนจอดรถ และเดินนำไปที่ห้องขนาดใหญ่ ซึ่งบิดามารดาเพื่อนนั่งสนทนากันอยู่ เธอทำความเคารพทั้งสองด้วยกิริยาอ่อนน้อมก่อนที่บิดาเพื่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อ ให้เธอลงมือทำงานตามที่ได้รับความไว้วางใจจากทุกคนด้วยความตั้งใจ

“คราวนี้แม่เชื่อบัวแล้วใช่ไหมคะ ว่าเรย์น่ะ แต่งหน้าเก่งที่สุดเลย” สโรชามองฝีมือการหน้าอย่างประณีตที่เพื่อนของเธอบรรจงปัดแต่งเปลือกตามารดาอย่างละเมียดละไมด้วยความชื่นชม

“แม่น่ะเชื่อมานานแล้วล่ะ เชื่อตั้งแต่เห็นรูปของบัว ตอนที่เล่นละครเวทีมหาวิทยาลัยว่าหนูเรย์เก่งขนาดไหน ไม่อย่างนั้นคงแต่งหน้าคน ขี้ริ้วอย่างบัวให้สวยเฉิดฉายขนาดนั้นไม่ได้แน่ เท่านั้นแม่ก็ไม่มีข้อกังขาในฝีมือหนูเรย์เขาแล้วละจ้ะ” อุบลวรรณกล่าวยิ้มๆ แล้วลืมตามองบุตรสาวผ่านกระจกเงาเบื้องหน้า

สโรชายิ้มหน้าแป้น “บัวขี้ริ้วเหมือนใครน้า...”

“ก็เหมือนคุณพ่อของลูกยังไงล่ะ ไม่น่าถาม”

อุบลวรรณเอ่ยกลั้วหัวเราะ เลื่อนสายตามองใบหน้าอ่อนหวานของเพื่อนลูกสาว เรณุกาเป็นคนสวยแปลกตา ผมยาวดำขลับหยักเป็นลอนรับกับใบหน้าโฉบเฉี่ยวทันสมัย คิ้วเรียงเส้นเป็นธรรมชาติชนิดที่ไม่ต้องแต่งแต้มก็งามชวนมอง จมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มรูปกระจับ ผิวขาวตัดกับดวงตาคมประดับขนตางอนเป็นแพ องค์ประกอบรูปหน้าส่งให้ดูโดดเด่นสะดุดสายตา

“หนูเรย์แต่งหน้าเก่งมากจริงๆ แม่ไม่เคยกังขาในฝีมือของหนูเรย์หรอกจ้ะ แม่แค่เกรงใจ เห็นว่าอยู่ในช่วงทำธีสิสเลยไม่อยากให้บัวเขารบกวนหนูเท่านั้น”

“ไม่รบกวนเลยค่ะเรย์รู้สึกเป็นเกียรติมากกว่าที่แม่ไว้วางใจเรย์”

“แม่ว่าคนสวยๆ มีฝีมืออย่างหนูเรย์ ถ้าทำคลิปลงยูทูปจะต้องมีคนติดตามเยอะแน่ๆ คราวนี้คงมีรายได้เข้ามาจนรับกันไม่หวาดไม่ไหวแน่นอน...เขาเรียกคนทำคลิปวิดีโอแบบนี้ว่าอะไรนะจ๊ะ”

“ยูทูปเบอร์ค่ะแม่” สโรชาอมยิ้มมองมารดาด้วยสายตาล้อเลียน

“นั่นแหละจ้ะ”

“เรย์พูดไม่เก่งค่ะแม่ อีกอย่างเรย์ก็ไม่ได้เชี่ยวชาญอะไรนัก แค่พอมีฝีมือบ้าง ไม่เก่งถึงขนาดจะทำคลิปสอนใครหรอกค่ะ” เธอถ่อมตัว

“อาไร้...ฝีมือขนาดนี้ยังไม่เก่งอีกเหรอจ๊ะ แม่ว่าหนูเรย์ถ่อมตัวมากกว่า ดูสิ...แต่งหน้าให้แม่ ดูเด็กกว่าเดิมเป็นสิบปี แล้วไหนจะยายบัวอีก เปลี่ยนนางซินเป็นเจ้าหญิงซินเดอเรลล่าแบบนี้ ไม่เรียกว่าเชี่ยวชาญไม่ได้หรอกจ้ะ แม่ว่าคืนนี้คุณอัยย์เห็นยายบัวต้องตะลึงแน่ๆ เชียว” อุบลวรรณเหลือบมองสีหน้าเขินอายของบุตรสาวอย่างเอ็นดู

“แม่ละก็...ให้แต่งสวยยังไงคุณอัยย์ของแม่ เขาก็ไม่มาสนใจบัวหรอกค่ะ คู่ควงเขามีแต่คนสวยๆ ระดับคนดังในวงการบันเทิงทั้งนั้น”

“คืนนี้ใครจะสวยสู้ลูกสาวของแม่ได้ จริงไหมจ๊ะหนูเรย์” อุบลวรรณหันไปขอเสียงสนับสนุนจากเรณุกา

เรณุกายิ้มให้มารดาเพื่อนพลางเหลือบตามองสโรชาอย่างล้อเลียน

“ปิดเงียบเชียวนะ ไม่เห็นเคยพูดถึงคุณอัยย์คนนี้ให้เพื่อนฟังบ้าง”

“ตายจริง! นี่ยายบัวไม่เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังหรอกเหรอจ๊ะ”

“โธ่แม่คะ...” สโรชาทำหน้าง้ำ “แกก็เหมือนกันไอ้เรย์ อย่าเอาไปพูดให้ใครฟังเชียวนะ ฉันแอบปลื้มเขาเฉยๆ เขาไม่รู้เรื่องเสียด้วยซ้ำ”

“ปลื้มเขาก็บอกเขาสิจ๊ะ ไม่พูดแล้วเขาจะรู้ได้ยังไง จริงไหมหนูเรย์” อุบลวรรณหันไปถามเรณุกายิ้มๆ

“จริงค่ะ” เธอมองเพื่อนยิ้มๆ “ปลื้มเขาก็รีบบอกเขาสิจ๊ะ ถือโอกาสคืนนี้เสียเลย”

“อื้ม...ไม่เอาหรอก ใครจะไปกล้า” สโรชาหน้าแดงอย่างขวยเขิน

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่จัดการเอง”

ประโยคของอุบลวรรณกับสีหน้าตลกของเพื่อนทำให้เรณุกาเผลอหัวเราะคิกคักอย่างขบขัน “คุณอัยย์คนนี้คงจะน่าสนใจมากจริงๆ ใช่ไหมคะ”