1.3

“อ้าว...คุณอัยย์ มายืนอยู่ตรงนี้แต่เมื่อไหร่คะ” หญิงสูงวัยร้องทัก ลุกขึ้นเดินช้าๆ เข้าไปหาคนหนุ่มพลางเอ่ยถามเสียงอ่อน “มาทันได้เห็นหน้าแม่หนูที่ยืนคุยอยู่กับดิฉันเมื่อสักครู่หรือเปล่าคะ”

“ใครเหรอครับ” อัยยวัฒน์ถามยิ้มๆ ขณะโอบเอวและก้มลงหอมแก้มเหี่ยวย่นนั้นเบาๆ

“นักศึกษาที่มาทำงานจิตอาสาค่ะ หน้าตาน่าเอ็นดู คุยสนุก ทำให้คนแก่คลายเหงาได้มากทีเดียวค่ะ นี่ถ้าคุณอัยย์ได้คุยกับเธอเรื่องหนังสือคงคุยกันถูกคอ รสนิยมการอ่านของเธอกับคุณอัยย์ไม่ต่างกันเลยค่ะ” ผู้สูงวัยเอ่ยเสียงอ่อน

อัยยวัฒน์มองคนที่รักและนับถือแววตาอ่อนโยนพลางเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ “หึหึ ป้าอุ่นอยู่ที่นี่คงจะเหงามากจริงๆ ผมว่าป้าอุ่นย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านกับผมดีกว่าไหมครับ คนของเรามีตั้งเยอะแยะ ป้าอุ่นจะได้ไม่เหงา”

คนมากอาวุโสกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมส่งยิ้มอบอุ่น“อย่าเลยค่ะ ดิฉันอยู่ที่นี่น่ะดีแล้ว มีเพื่อนวัยเดียวกันให้พอได้คุยคลายเหงา แต่ถ้าคุณอัยย์อยากให้ดิฉันกลับไปจริงๆ ก็รีบมีคุณหนูตัวน้อยๆ ให้ดิฉันอุ้ม สิคะ ดิฉันจะได้กลับไปช่วยเลี้ยงทูนหัวตัวน้อยให้”

ผู้อาวุโสนึกด้วยความเสียดาย ที่ไม่มีโอกาสแนะนำเรณุกาให้รู้จักกับคุณหนูของตน “ถ้าคุณอัยย์มีภรรยาหน้าตาสะสวยอย่างคุณหนูบัว หรือแม่หนูคนนั้นละก็ ดิฉันเชื่อว่าไม่นาน ดิฉันต้องได้อุ้มคุณหนูตัวน้อยๆ หน้าตาน่าเอ็นดูกว่าเด็กคนไหนๆ แน่”

“หึหึ ผมชักจะสงสัยซะแล้วสิ” อัยยวัฒน์หัวเราะในลำคอพลางมองคนสูงวัยตาพราวรอยขำ เอ่ยกลั้วหัวเราะ “เธอคนนั้นเป่ามนตร์บทไหนใส่ป้าอุ่นของผมนะ เจอกันแค่ครั้งเดียวก็หลงเสน่ห์เธอซะแล้ว”

หญิงสูงวัยอมยิ้ม “ดิฉันหลงน่ะ ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่ถ้าทำให้คุณอัยย์ของดิฉันหลงได้สิคะจะยุ่ง สาว ๆ ในสังกัดของคุณคงได้ตีโพยตีพายกันยกใหญ่เลยทีเดียว รวมไปถึงคุณสโรชาเธอด้วย รายนั้นคุณหนูก็ใจร้ายเหลือเกินที่แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าผู้หญิงเขามีใจให้”

อัยยวัฒน์หัวเราะแหบๆ “พุทโธ่...ป้าอุ่นก็รู้ว่าผมเห็นเขาเป็นเหมือนน้อง เป็นญาติคนหนึ่ง ถึงต้องแกล้งทำเป็นไม่รับรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่นะสิครับ”

“อาทิตย์นี้เป็นวันเกิดคุณอุบลวรรณ คุณอัยย์คงได้รับเชิญไปงานด้วยสินะคะ เกิดวันนั้นถูกคุณบัวสารภาพความรู้สึกตรงๆ คุณอัยย์จะปฏิเสธเธอได้จริงๆ นะเหรอคะ แค่คิดดิฉันก็สงสารเธอเสียแล้ว”

“เอาเป็นว่าผมจะพยายามไม่เปิดโอกาสให้เขาจะได้ไม่ต้องปฏิเสธให้ลำบากใจละกันครับ”

“หรือไม่ก็ชิงมีคนรักเสียทีสิคะ ได้หน้าตาน่ารักๆ แบบแม่หนูคนเมื่อสักครู่ ดิฉันจะดีใจมากทีเดียวค่ะ” คนสูงวัยวกกลับมาเอ่ยถึงเด็กสาวที่ต้องชะตา

“ผมว่าป้าอุ่นคงโดนเด็กนั่นทำเสน่ห์เข้าแล้วจริงๆ” อัยยวัฒน์หัวเราะแล้วเปลี่ยนเรื่องชวนสนทนา ไม่นานเขาก็ลืมเรื่องราวของเธอ

สโรชาเป็นเพื่อนของเรณุกากับรชัฎแต่เธอไม่ได้ไปร่วมทำกิจกรรมกับทางมหาวิทยาลัยเพราะเพิ่งหายป่วย วันนี้เป็นวันแรกที่เธอมาเรียนหลังหยุดไปเกือบครบสัปดาห์ หญิงสาวยิ้มสดใสเข้าไปทักทายเพื่อนๆ

“เรย์ งานที่ฉันจ้างให้แกทำ สรุปว่าเสร็จหรือยัง” คนเพิ่งหายไข้ถามถึงผลงานที่อาจารย์มอบหมายให้ทำอย่างกังวล

“เออ เกือบเสร็จแล้วล่ะ รับรองทันส่งอาจารย์ตามกำหนดแน่ แกไม่ต้องห่วง” หญิงสาวตอบหนักแน่น

“ตกลงแกหยุดเรียนไปหลายวัน หมอบอกว่าแกเป็นไข้หรือเป็นง่อยกันแน่วะบัว ใจคอไม่คิดจะทำอะไรเองเลยหรือยังไง” รชัฎชักสีหน้าและค่อนขอดเพื่อนอย่างนึกขวาง

สโรชาปรายตาค้อนใส่รชัฎ หนุ่มอินทีเรียเพื่อนร่วมคณะซึ่งอยู่กลุ่มเดียวกัน และเป็นคนรักของเรณุกา “ที่ค่อนขอดเราเพราะเราไม่จ้างแก แต่จ้างแฟนแกทำงานหรือไงไอ้ชัฎ ช่วยไม่ได้นะยะ ในเมื่อแกอยากเรียกร้องค่าแรงแพงกว่าไอ้เรย์มันทำไมล่ะ”

“จ้างฉันก็ไม่ทำให้หรอก แค่คิดงานธีสิส เตรียมตัวทำงานก็ไม่มีเวลาไปรับจ้างใครแล้ว มีแต่เรย์คนเดียวนั่นแหละ ที่เวทนาแกกลัวจะไม่มีงานส่งอาจารย์ สำนึกเอาไว้บ้างก็ดี”

“ขอบใจมากนะเรย์ที่ช่วยรับงานฉันน่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ก็แกไม่สบายนิหว่า เราเป็นเพื่อนกันก็ต้องช่วยกันสิ อย่าไปฟังชัฎเลยเนอะ”