ตอนที่ 5 : สงครามที่จวนแม่ทัพ 1/2

ตอนที่

[5]

สงครามที่จวนแม่ทัพ

กู้ฮูหยินเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจที่เห็นซู่ชิงหลันรับคำท้าอย่างมั่นอกมั่นใจ “เอาที่เจ้าถนัดเถิด”

“เช่นนั้นให้ข้าเป็นคนจัดการเองทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ” ซู่ชิงหลันกล่าวพลางเหลือบมองไปทางกู้หนานอวิ๋นด้วยแววตาท้าทาย ทว่าอีกฝ่ายก็ยักไหล่กลับอย่างไม่ยี่หระ

“อวิ๋นเออร์ ไปกับน้องเถิด”

กู้หนานอวิ๋นถอนหายใจอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“ก็ได้ขอรับ ข้าจะไป ‘คุม’ นางเอง” เขาย้ำคำว่าคุมอย่างชัดเจน

จากนั้นสนามรบแห่งใหม่ก็ถูกย้ายไปยังโรงครัวของจวนแม่ทัพทันที!

ทันทีที่ซู่ชิงหลันก้าวเข้าไปในโรงครัว เหล่าพ่อครัวแม่ครัวต่างก็มองมาที่นางเป็นตาเดียว และยิ่งเมื่อเห็นว่าแม้แต่ท่านแม่ทัพผู้ไม่เคยเหยียบย่างเข้ามาในที่แห่งนี้ยังตามมาด้วย ก็ยิ่งสร้างความแตกตื่นกันไปใหญ่

“พวกท่านไปพักผ่อนเถิด วันนี้ข้าขอจัดการเอง” ซู่ชิงหลันกล่าวอย่างมั่นใจ ก่อนจะหันไปทางแม่ทัพหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงเสาทำหน้าเบื่อโลกอยู่

“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ รบกวนช่วยไปล้างผักตรงนั้นให้ข้าที”

กู้หนานอวิ๋นถึงกับเลิกคิ้ว “เจ้า...ใช้ข้างั้นรึ?”

“ท่านแม่สั่งให้ท่านมา ‘ช่วย’ ข้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ” นางฉีกยิ้มกว้าง

“หรือว่าท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะ…ล้างผักไม่เป็น?”

คำท้าทายนั้นได้ผลชะงัด กู้หนานอวิ๋นเดินหน้าตึงไปที่อ่างน้ำ คว้าผักขึ้นมาล้างอย่างลวก ๆ ด้วยท่าทางเก้งก้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

ซู่ชิงหลันแอบขำในใจ ก่อนจะเริ่มลงมือเตรียมวัตถุดิบอื่น ๆ อย่างคล่องแคล่ว นางไม่ได้เลือกทำอาหารโบราณที่หรูหราซับซ้อน แต่เลือกทำง่าย ๆ ที่นางคุ้นเคยจากโลกเก่าแต่พลิกแพลงให้เข้ากับวัตถุดิบที่มีอยู่

นางเลือกทำไก่ขอทานสูตรพิเศษ หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม ผัดผักสี่สหายและน้ำแกงกระดูกหมูรากบัว ที่ในซีรีส์ดังเรื่องหนึ่งเคยทำ จนนางต้องไปหาวิธีมาทำลองกินดู

ตลอดเวลาที่นางทำอาหาร กู้หนานอวิ๋นหลังจากล้างผักเสร็จก็ไม่ได้จากไปไหน เขายังคงยืนกอดอกพิงเสาอยู่ไม่ไกล ทำทีเป็นตรวจตราความเรียบร้อย แต่สายตากลับจับจ้องทุกการกระทำของนางไม่วางตา

ด้านกู้หนานอวิ๋นตอนแรกเขากะจะมารอดูซู่ชิงหลันทำอะไรเปิ่น ๆ แต่เมื่อเห็นท่าทางการสับหมู หั่นผัก และควบคุมไฟที่คล่องแคล่วราวกับทำมาทั้งชีวิต รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าก็ค่อย ๆ จางหายไป กลายเป็นความประหลาดใจเข้ามาแทนที่

กลิ่นหอมของอาหารเริ่มลอยอบอวลไปทั่วโรงครัวจนเหล่าบ่าวไพร่พากันกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ ไม่เว้นแม้แต่กู้หนานอวิ๋นที่ท้องเริ่มร้องประท้วงขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

และเมื่ออาหารทุกอย่างถูกจัดวางลงบนโต๊ะ กู้ฮูหยินก็ถึงกับตาลุกวาว

“นะ…นี่เจ้าทำเองทั้งหมดเลยหรือหลันเออร์ น่ากินกว่าที่พ่อครัวในจวนทำเสียอีก!”

ซู่ชิงหลันยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ท่านแม่กับท่านแม่ทัพลองชิมดูนะเจ้าคะว่าถูกปากหรือไม่”

กู้ฮูหยินไม่รอช้าตักหมูสามชั้นตุ๋นเข้าปากเป็นอย่างแรก ทันทีที่เนื้อสัมผัสลิ้น ดวงตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง

“อร่อยมาก! นุ่มจนแทบไม่ต้องเคี้ยวเลย! เจ้าทำได้อย่างไรกัน?”

กู้หนานอวิ๋นที่เห็นมารดาออกอาการขนาดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลองชิมบ้าง เขาเลือกตักไก่ขอทานที่เนื้อขาวนุ่มชุ่มฉ่ำเข้าปาก พอเคี้ยวเข้าไปเท่านั้น...โลกทั้งใบของเขาก็พลันสว่างวาบ!

เนื้อไก่นุ่มชุ่มฉ่ำ หอมกลิ่นเครื่องเทศจาง ๆ ที่ไม่เคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อน มันอร่อย...อร่อยจนน่าโมโห!

เขาพยายามเก็บสีหน้าอย่างสุดความสามารถทว่าหูที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อก็ไม่อาจปิดบังมารดาผู้ช่ำชองไปได้

“เป็นอย่างไรเล่าอวิ๋นเออร์?” กู้ฮูหยินถามอย่างรู้ทัน

“กะ...ก็งั้น ๆ” เขาตอบเสียงอ้อมแอ้ม แต่กลับตักข้าวเข้าปากตามด้วยกับข้าวคำแล้วคำเล่าไม่หยุด “แค่...พอกินได้”

พอกินได้บ้านเจ้าสิ! ดูที่เจ้าตักเอา ๆ นั่นก่อนเถอะ! ซู่ชิงหลันได้แต่ค่อนขอดในใจพลางยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

สงครามยกที่สอง...ดูเหมือนนางจะเป็นฝ่ายคว้าชัยไปได้อย่างงดงาม!

กู้ฮูหยินมองภาพบุตรชายที่ทำปากแข็งแต่กลับกินไม่หยุดสลับกับใบหน้าเปี่ยมสุขของลูกสะใภ้แล้วก็ได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ

ข้าจะได้อุ้มหลานเมื่อไรกันนะ หากพวกเขายังตีกันผ่านอาหารแบบนี้อยู่

แต่ดูเหมือนสงครามระหว่างแม่ทัพตัวร้ายกับฮูหยินจอมแสบจะยังไม่จบลงง่าย ๆ เมื่อกู้หนานอวิ๋นที่รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย เขาวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ในเมื่อเจ้ามีฝีมือด้านการทำอาหาร เช่นนั้นต่อไปนี้...อาหารทุกมื้อของข้า ก็ให้เจ้าเป็นคนรับผิดชอบก็แล้วกัน”

!!!

นี่มันไม่ใช่คำชม แต่มันคือการหาเรื่องแกล้งกันชัด ๆ

ซู่ชิงหลันกำตะเกียบในมือแน่น ก่อนจะฉีกยิ้มหวานจนตาหยี “ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ...ท่านพี่”

คำว่า ‘ท่านพี่’ ที่นางจงใจลากเสียงยาวเป็นพิเศษ ทำให้กู้หนานอวิ๋นถึงกับชะงักไปอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีกระแสแปลก ๆ วิ่งผ่านไปทั่วร่างจนต้องรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง

สงครามยกนี้อาจจะจบลงแล้ว...แต่ดูเหมือนจะมีสงครามระลอกใหม่กำลังจะเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ