ตอนที่ 2 บทลงโทษในห้องสโมสรฯ และสายตาของคนอันตราย

พูดจบ เฮดว้ากจอมเผด็จการก็หมุนตัวเดินกลับไปสั่งการเพื่อนร่วมรุ่นต่อ ทิ้งให้ยัยตัวแสบยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางลานแดด ชิลลี่มองตามแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปสีด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย กิจกรรมรับน้องดำเนินต่อไปจนถึงห้าโมงครึ่ง รุ่นพี่สั่งปล่อยแถว เฟรชชี่พากันแยกย้ายกลับหอพักด้วยสภาพอิดโรย

ชิลลี่ลากสังขารตัวเองมานั่งที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ ยกเท้าขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด ฝ่าเท้าของเธอแดงเถือกและปวดแสบปวดร้อนไปหมด

"ยัยชิลลี่ แกโอเคป่าววะ หน้าซีดเชียว" เพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันในวันแรกวิ่งเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

"โอเคบ้าอะไรล่ะ ปวดเท้าจะตายอยู่แล้ว ไอ้พี่หินบ้าอำนาจเอ๊ย! อย่าให้ถึงทีแม่บ้างนะ จะเอาคืนให้ร้องขอชีวิตเลยคอยดู!"

ชิลลี่บ่นกระปอดกระแปด มือบางเอื้อมไปหยิบรองเท้าส้นเข็มสีแดงที่เพื่อนเก็บมาคืนให้

"แล้วนี่แกจะกลับหอเลยป่าว"

"ยังกลับไม่ได้" ชิลลี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ต้องไปเช็ดโต๊ะบ้าบออะไรก็ไม่รู้ที่ห้องสโมสรฯ ไอ้พี่ว้ากหน้าน้ำแข็งนั่นสั่งไว้"

"ฮะ! เช็ดโต๊ะ! ให้แกไปทำคนเดียวเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว! ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม"

"ไม่ต้องหรอก แกกลับไปพักเถอะ ฉันจัดการเองได้" ชิลลี่ส่ายหน้าปฏิเสธ แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น

"คนอย่างชิลลี่ ไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหรอกว่าดีแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ ฉันจะเช็ดให้เงาวับจนหน้าไอ้พี่หินสะท้อนออกมาเลยละ!"

ชิลลี่จัดการหยิบกระดาษทิชชูมาซับฝุ่นที่ฝ่าเท้าลวกๆ ก่อนจะกัดฟันสวมรองเท้าส้นเข็มสีแดงเพลิงกลับเข้าไป แม้จะเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด แต่เธอเลือกที่จะใส่ส้นสูงเดินไปห้องสโมสรฯ แทนที่จะเดินเท้าเปล่าหรือยืมรองเท้าแตะเพื่อน... เธอตั้งใจจะใส่ส้นสูงคู่นี้แหละ ไปยั่วโมโหไอ้พี่ว้ากจอมโหดนั่น!

ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปเดินสับส้นสูงผ่านระเบียงทางเดินของตึกวิศวะ เสียง ตึก! ตึก! ตึก! ดังก้องไปตลอดทาง บ่งบอกถึงแรงอารมณ์ของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี ยิ่งเดินเข้าใกล้ห้องสโมสรนักศึกษา ความหงุดหงิดในใจก็ยิ่งปะทุเดือด

"กะจะแกล้งกันใช่ไหม ได้... เดี๋ยวแม่จะแผลงฤทธิ์ให้ดู!" ชิลลี่หยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้สีเข้ม มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตูแน่น

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะออกแรงผลัก บานประตูเข้าไปอย่างแรง! แกรก...

บานประตูไม้สีเข้มของห้องสโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ถูกผลักออกด้วยฝีมือของคนร่างบางที่กำลังหงุดหงิดขั้นสุด ชิลลี่ก้าวฉับๆ เข้ามาภายในห้องแอร์ที่เย็นเฉียบด้วยท่วงท่ามั่นใจ แม้ว่าฝ่าเท้าจะยังแอบแสบยิบๆ จากวีรกรรมโดนสั่งถอด รองเท้าเดินบนลานเกียร์เมื่อช่วงบ่าย แต่คนอย่างชิลลี่ไม่มีวันยอมแพ้ เธอสวม

รองเท้าส้นเข็มสีแดงคู่เดิมกลับมาเรียบร้อย พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

ภายในห้องสโมสรฯ กว้างขวางเงียบสงบ แสงไฟนีออนสว่างจ้ากระทบกับร่างสูงใหญ่ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำอยู่ตรงหัวโต๊ะประชุมยาว ‘พี่หิน’ เฮดว้ากปีสามจอมเนี้ยบในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ถูกรีดจนเรียบกริบ เขานั่งกอดอก นัยน์ตาสีรัตติกาลที่แสนเย็นชาตวัดมองมาที่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"มาสายไปสี่นาที... กะจะให้พี่ว้ากมารอเฟรชชี่ปีหนึ่งอย่างเธอหรือไง ชรินทร์ทิพย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกกดทับ

"แหม พี่หินขา ตึกเรียนหนูอยู่ตั้งไกล เดินสับส้นสูงมาได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้วไหมคะ หรือว่าพี่หินอยากให้หนูถอดรองเท้าวิ่งมาหาพี่อีกรอบ?”

ชิลลี่ลอยหน้าลอยตาเถียง ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มร้ายกาจ เธอจงใจทิ้งน้ำหนักลงบนสะโพก เอียงคอเล็กน้อยให้เห็นเส้นสายคอระหงส์ หินหรี่ตาลงเล็กน้อย กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาไม่ได้ตอบโต้คำยั่วโมโหนั้นด้วยความเกรี้ยวกราด แต่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำก้าวเข้ามาช้าๆ เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะที่ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจคนฟังเริ่มผิดปกติ

ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบทว่าดุดันลอยมาเตะจมูกชิลลี่ เขาโยนผ้าขี้ริ้วสีขาวสะอาดกับขวดสเปรย์น้ำยาทำความสะอาดลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ

"บทลงโทษสำหรับคนที่ชอบท้าทายกฎระเบียบ... เช็ดโต๊ะประชุมทุกตัวในห้องนี้ให้สะอาด ห้ามมีฝุ่นแม้แต่นิดเดียว ถ้าพี่ตรวจแล้วไม่ผ่าน เธอต้องเช็ดใหม่ทั้งหมด"

ชิลลี่ปรายตามองผ้าขี้ริ้วสลับกับโต๊ะประชุมไม้ตัวยาวที่ต่อกันเป็นรูปตัวยู ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "ให้หนูเช็ดโต๊ะ? ในชุดนี้นี่นะคะ?"

เธอกางแขนออกเล็กน้อยเพื่อพรีเซนต์ชุดนักศึกษาของตัวเอง เสื้อทรงบอยที่รัดรูปจนเน้นหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มอย่างชัดเจน กับกระโปรงทรงเอผ่าข้างที่สั้นจนแทบจะปิดอะไรไม่มิดเวลาขยับตัว

"นั่นมันปัญหาของเธอ ไม่ใช่ปัญหาของพี่"หินตอบเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"หรือถ้าทำไม่ได้ จะยอมแพ้แล้วไปตะโกนบอกคนทั้งลานเกียร์พรุ่งนี้ว่าเธอมันก็แค่เด็กดีแต่ปาก?”

คำท้าทายนั้นจุดไฟรั้นในดวงตาของยัยตัวแสบได้ชะงัด ชิลลี่เม้มปากแน่น คว้าขวดสเปรย์และผ้าขี้ริ้วมาถือไว้

"ระดับชิลลี่ไม่มีคำว่ายอมแพ้ค่ะ พี่หินเตรียมตัวตรวจงานเนี๊ยบๆ ของหนูได้เลย!" ร่างบางหมุนตัวเดินไปที่หัวโต๊ะอีกฝั่ง เริ่มต้นฉีดสเปรย์และออกแรงเช็ดโต๊ะอย่างกระแทกกระทั้น หินไม่ได้เดินกลับไปนั่งที่เดิม เขาเพียงแค่กอด อกพิงขอบโต๊ะอีกด้าน นัยน์ตาคมกริบจับจ้องไปที่ร่างระหงไม่วางตา