ตอนที่ 1 ยัยตัวแสบส้นแดงกับเฮดว้ากหน้านิ่ง

เสียงกลองรัวกระหน่ำกลางลานเกียร์ที่ถูกแดดแผดเผา แต่สายตาทุกคู่ของรุ่นพี่และเฟรชชี่ปีหนึ่งกลับไม่ได้มองไปที่โพเดียม... ทุกคนกำลังจ้องไปที่ร่างระหงส์ในชุดนักศึกษาสุดเซ็กซี่ เสื้อทรงบอยรัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน กับกระโปรงทรงเอผ่าข้างสั้นเหนือเข่าขึ้นมาหลายนิ้ว และที่พีคที่สุดคือ รองเท้าส้นเข็มสีแดงเพลิงสูงสี่นิ้วครึ่ง ที่ส่งเสียง ตึก! ตึก! ตึก! กระทบพื้นลานเกียร์อย่างมั่นใจ

"ชื่ออะไร!"

เสียงเข้มทรงพลังตวาดลั่นลานเกียร์ 'พี่หิน' เฮดว้ากปีสามในเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู เนี้ยบกริบ ไม่มีรอยยับแม้แต่จุดเดียว ใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากก้อนน้ำแข็งจ้องมองมา แววตานิ่งสนิททว่าแฝงไปด้วยรังสีคุกคามที่ทำให้เฟรชชี่หลายคนก้มหน้าหงอ

"ชิลลี่ค่ะ! ชิลลี่ที่แปลว่าพริก... และพริกเม็ดนี้ก็เผ็ดมากด้วย” เจ้าของชื่อลอยหน้าลอยตาตอบ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มท้าทาย ไม่มีความกลัวเกรงเลยสักนิดสายตาคมกริบของเฮดว้ากหน้านิ่งไล่กวาดสายตา มองตั้งแต่เรียวปากสีแดง คอระหง ลงมาจนถึงรองเท้าส้นสูงปรี๊ดของเธอ มุมปากหนากระตุกยิ้มเย็นชาที่ชวนให้ขนลุก

"ปากดี...ในเมื่อชอบความสูงนัก งั้นไปยืนกระโดดตบกลางลานเกียร์ห้าสิบครั้ง ปฏิบัติ!"

"แต่หนูใส่ส้นสูงอยู่นะคะ! " ชิลลี่โวยวาย เสียงเริ่มสะบัด บ้าไปแล้ว ให้กระโดดตบใน รองเท้าส้นเข็มสี่นิ้วครึ่ง ขาเธอได้พลิกหักกันพอดี

"ก็ถอดออกซะสิครับ... หรือจะให้พี่ช่วยถอดให้?" หินสาวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมกลิ่นแดดจางๆ จากตัวเขาแผ่ซ่านจนชิลลี่เผลอกลืนน้ำลาย ยัยเด็กแสบเม้มปากแน่น มองหน้าหล่อดุที่ท้าทายเธออย่างไม่ลดละ ก่อนจะตัดสินใจสะบัดรองเท้าส้นสูงราคาแพงทิ้ง เท้าเปล่าเนียนละเอียดสัมผัสกับพื้นซีเมนต์ลานเกียร์ที่ร้อนระอุจนแทบพอง

"ถอดแล้วค่ะ! แล้วพี่ก็จำไว้เลยนะ... ความแค้นนี้ชิลลี่คิดทบต้นทบดอกแน่!"

เธอเชิดหน้าท้าแดด แม้จะตื่นเต้นจนหัวใจเต้นโครมคราม แต่คนอย่างชิลลี่... ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ผู้ชายหน้าโหดอย่างเขาเด็ดขาด!

"เริ่มนับ! ถ้าเสียงไม่ดัง ไม่พร้อม ไม่ต้องหยุด!" หินสั่งเสียงกร้าว หันหลังเดินกลับไปยืนคุมเชิงอยู่หน้าแถว ทว่าหางตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางกลางลานแดดไม่วางตา

"หนึ่ง! สอง! สาม!..."

ชิลลี่กัดฟันกระโดดตบ ฝ่าเท้าเล็กๆ กระทบพื้นคอนกรีตที่ร้อนดั่งไฟลวกเหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดซึมตามไรผมและกรอบหน้าหวาน แสงแดดยามบ่ายสามโมงตรงไม่ใช่เรื่องตลก แต่ความดื้อรั้นในสายเลือดทำให้เธอเชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากสีแดงสดเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความแสบร้อนที่ฝ่าเท้า ทุกจังหวะที่เธอกระโดด เสื้อนักศึกษาทรงบอยที่รัดรูปอยู่แล้วยิ่งรั้งตึงจนแทบปริ กระโปรงทรงเอผ่าข้างก็เลิกขึ้นจนเห็นต้นขาขาวเนียนวับๆ แวมๆ เฟรชชี่หนุ่มๆ หลายคนลอบกลืนน้ำลายลงคอ แม้แต่พวกรุ่นพี่ว้ากคนอื่นๆ ยังเผลอมองตาค้าง มีเพียงเฮดว้ากอย่างหินเท่านั้นที่ยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ ทว่านัยน์ตาสีเข้มกลับวาวโรจน์ขึ้นอย่างประหลาด

เขากวาดสายตาดุดันมองกราดไปรอบๆ ลานเกียร์ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนรุ่นพี่รุ่นน้องพากันหลบสายตาเป็นแถว ไม่มีใครกล้ามองยัยพริกขี้หนูกลางลานแดดอีก

"สี่สิบเก้า... ห้าสิบ!" ร่างบางหยุดชะงัก หอบหายใจโยน หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบถี่ เหงื่อชุ่มจนเสื้อนักศึกษาแนบไปกับผิวเนื้อ ชิลลี่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อลวกๆ ดวงตากลมโตตวัดมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกมองเธออยู่

"ครบแล้วค่ะ พอใจหรือยังคะ?" เธอถามเสียงสะบัด แม้จะเหนื่อยจนแทบขาดใจ แต่สายตายังคงดื้อดึงไม่ยอมแพ้ หินก้าวเข้ามาช้าๆ รองเท้าหนังขัดมันวับหยุดลงตรงหน้าปลายเท้าเปลือยเปล่าที่ตอนนี้แดงเถือกจากความร้อนของพื้นลานเกียร์ เขาหลุบตามองรอยแดงนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตากับคนดื้อรั้น

"คิดว่าแค่นี้จบแล้วเหรอ ชรินทร์ทิพย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบๆ ทว่ากดดันอยู่ในที "กฎระเบียบมีไว้ให้ปฏิบัติตาม

ไม่ใช่ให้เด็กปีหนึ่งมาแต่งตัวยั่วประสาท ทำตัวท้าทายเพื่อเรียกร้องความสนใจ"

"หนูไม่ได้เรียกร้องความสนใจ!" ชิลลี่สวนทันควัน สองมือเท้าสะเอว

"หนูแต่งตัวเพราะความมั่นใจ ร่างกายก็ของหนู กฎบ้าบออะไรบังคับยันความสูงของส้นรองเท้าคะ?"

"นี่คือคณะวิศวะ ไม่ใช่รันเวย์เดินแบบ" หินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนชิลลี่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

"ถ้าอยากอวดสวยนัก ก็ต้องรับผลของการกระทำตัวเองให้ได้"

"ผลอะไรอีกล่ะคะ กระโดดตบจนเท้าสุกเป็นกุ้งต้มแล้วเนี่ย เอาอะไรอีก!" หินเหยียดยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ชิลลี่รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

"เย็นนี้หลังเลิกกิจกรรมรับน้อง... ไปที่ห้องสโมสรนักศึกษา โต๊ะประชุมในนั้นมีฝุ่นเกาะ เธอต้องไปทำความสะอาดมันทุกตัว"

"อะไรนะ! นี่พี่จะบ้าเหรอ หนูเป็นนักศึกษานะ ไม่ใช่แม่บ้าน!" ชิลลี่เบิกตากว้าง

อ้าปากค้างกับบทลงโทษที่ไร้เหตุผลสิ้นดี

"จะนักศึกษาหรือแม่บ้าน ถ้าทำผิดกฎก็ต้องโดนลงโทษเหมือนกัน"

หินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แววตากลับมาเย็นชาตามเดิม

"หกโมงเย็นตรง อย่าสาย... อ้อ แล้วก็อย่าคิดหนี เพราะพี่จะไปตรวจงานด้วยตัวเอง ถ้าโต๊ะไม่เงาวับ เธอเตรียมตัวโดนหนักกว่านี้ได้เลย"