บทที่ 4: รสสัมผัสแห่งพันธนาการ

บทที่ 4: รสสัมผัสแห่งพันธนาการ

ร่างระหงของพราวพิลาสถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่กลางห้องโถง แม้เบาะจะมีความนุ่มหนาตามราคาหลักล้าน แต่มันก็ไม่ได้ช่วยซับแรงกระแทกจากความป่าเถื่อนของผู้กระทำได้มากนัก แผ่นหลังบางแนบสนิทไปกับผืนหนังเกรดพรีเมียมที่เริ่มอุ่นวาบเพราะอุณหภูมิในห้อง

"อึก..."

พราวจุกจนต้องงอตัว แต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ ร่างสูงใหญ่ของอัคคีก็ตามลงมาทาบทับทันที เขากักขังเธอไว้ในกรงขังแห่งสรีระ ท่อนขาแกร่งแทรกเข้าไประหว่างขาเรียวของเธอ แยกมันออกจากกันอย่างถือสิทธิ์

"มองผม... พราว"

เสียงคำรามต่ำในลำคอของเขาดังก้องแข่งกับเสียงฟ้าคำรามด้านนอก อัคคีตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว กดมันลงกับพนักพิงโซฟาจนเธอขยับหนีไม่ได้ ดวงตาคมกริบที่สะท้อนแสงฟ้าแลบวาวโรจน์ราวกับนักล่าที่กำลังจะฉีกทึ้งเหยื่อ

"คุณเลือกเองนะ..." เขาแสยะยิ้มที่ดูอันตราย "เลือกที่จะขายศักดิ์ศรีแลกเงิน... งั้นก็ทำหน้าที่ของคุณให้คุ้มค่าจ้างหน่อย"

"ทำ... ให้มันจบๆ ไปซะที!" พราวตะโกนใส่หน้าเขา ทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้ม "เอาฉันเลยสิ! อยากทำอะไรก็ทำ! แล้วก็เซ็นเช็คมา!"

"ปากดี..." อัคคีกัดฟันกรอด ความท้าทายของเธอเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดรดลงบนกองเพลิงในใจเขา "อยากให้จบเร็วๆ งั้นเหรอ? เสียใจด้วยนะพราว... เพราะคืนนี้ผมจะ 'กิน' คุณช้าๆ ... ให้ทรมานจนคุณต้องร้องขอชีวิต"

สิ้นคำประกาศิต มือหนาข้างที่ว่างก็กระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็นกลิ้งไปตามพื้น

แคว้ก!

เสียงผ้าฉีกขาดบาดหู พราวสะดุ้งเฮือก พยายามบิดตัวหนีด้วยความอับอายเมื่อร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าต่อหน้าสายตาเขา บราลูกไม้สีเนื้อไม่อาจปกปิดความอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจหอบถี่ได้

"สวย..." อัคคีพึมพำ สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องที่ตัดกับสีเข้มของโซฟาหนัง "ซ่อนรูปกว่าที่คิดนี่... มิน่าล่ะ ถึงได้มั่นใจนักว่าร่างกายคุณมีค่าพอจะแลกเงินห้าสิบล้าน"

เขาโน้มใบหน้าลงมา ซุกไซ้ใบหน้าคมคายเข้ากับซอกคอหอมกรุ่น ลิ้นร้อนชื้นลากไล้เลียชิมรสเหงื่อเค็มปร่าผสมกลิ่นแป้งเด็ก กลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของเขาจนตื่นตัวถึงขีดสุด

"อื้อ... อย่า..." พราวครางประท้วง เผลอแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมตัวเมื่อเขากดจูบหนักๆ ลงบนเนินอก ขบเม้มเนื้อนุ่มจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ ราวกับจะตีตราจอง

"ปฏิเสธเก่ง..." อัคคีเงยหน้าขึ้นมาเยาะเย้ย มือหนาเลื่อนลงไปปลดตะขอหน้าบราออก "แต่หัวนมคุณมันแข็งสู้มือผมขนาดนี้... จะให้ผมเชื่อปาก หรือเชื่อร่างกายคุณดี?"

ทรวงอกคู่สวยดีดผางออกมาอวดสายตา ยอดอกสีหวานชูชันระริก อัคคีไม่รอช้าก้มลงครอบครองมันด้วยปากร้อนผ่าว เขาดูดดึงขบเม้มยอดอกแข็งเป็นไตอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นสากตวัดเลียรัวเร็วสลับกับแรงดูดที่หนักหน่วงจนเกิดเสียงดังจวบจาบอันน่าอาย

"อ๊าาาา! เจ็บ... อัคคี... มันเจ็บ..."

พราวหวีดร้อง ร่างกายบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดจากปลายถันลงสู่ท้องน้อย ความรู้สึกวาบหวามที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิตกำลังโจมตีเธออย่างหนักหน่วง สมองขาวโพลนลืมสิ้นทุกความเกลียดชัง เหลือเพียงความต้องการทางธรรมชาติที่ถูกปลุกเร้า

มือของเธอที่เคยถูกพันธนาการ ตอนนี้เป็นอิสระแล้ว แต่แทนที่จะผลักไส เธอกลับขยุ้มกลุ่มผมสีดำสนิทของเขา กดศีรษะเขาให้แนบชิดกับอกตัวเองมากขึ้นเพื่อระบายความเสียว

"ชื่อผม..." อัคคีผละออกจากอกอิ่มที่ชุ่มไปด้วยน้ำลาย เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวใต้ร่างที่ดวงตาฉ่ำปรือ "เรียกชื่อผมอีก... ดังๆ"

"คุณอัคคี..."

"ตัดคำนำหน้าออก!" เขาสั่งเสียงเข้ม มือหนาเลื่อนลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ปลดตะขอกางเกงสแล็คของเธอออกอย่างรวดเร็ว "เวลานอนกับผม... ผมคือ 'ผัว' คุณ ไม่ใช่ลูกค้า"

กางเกงขายาวและแพนตี้ตัวจิ๋วถูกเขารูดพรวดเดียวออกจากเรียวขาขาวผ่อง พราวพยายามหุบขาเข้าหากันด้วยความอับอาย แต่มีหรือจะสู้แรงมหาศาลของเขาได้ อัคคีแทรกตัวเข้ามาแนบชิด ผิวเนื้อแกร่งที่ร้อนจัดเสียดสีกับผิวนุ่มนิ่มของเธอทุกตารางนิ้ว

เขาใช้นิ้วมือหยาบกร้านปาดไล้ไปตามร่องหลืบฉ่ำเยิ้มที่กลางกายสาว สัมผัสถึงน้ำหวานที่ไหลซึมออกมาหล่อเลี้ยงกลีบกุหลาบงาม

"แฉะขนาดนี้... เตรียมตัวมาดีนี่" เขาพูดจาหยาบโลนข้างหู นิ้วกลางกดเน้นย้ำที่ปุ่มกระสันจนพราวสะดุ้งเฮือก

"อ๊า! อย่าพูด... อย่าพูดแบบนั้น..."

"ทำไม? รับไม่ได้เหรอ?" อัคคีหัวเราะในลำคอ ก่อนจะสอดนิ้วยาวเข้าไปในช่องทางคับแคบทีเดียวจนสุดโคน

"กรี๊ดดดด! เจ็บ... เอามันออกไป!" พราวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ความคับแน่นที่ไม่คุ้นชินทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกขาด

"แน่นชิบ..." อัคคีคำราม เขาเองก็รู้สึกถึงแรงตอดรัดมหาศาลที่บีบรัดนิ้วเขาจนปวดหนึบ "อย่าเกร็งพราว... ผ่อนคลายหน่อย ไม่งั้นคุณจะเจ็บกว่านี้"

เขาเริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ เพื่อเบิกทาง ปลายนิ้วควานหาจุดไวสัมผัสภายในแล้วงัดกระตุ้นรัวเร็ว พราวหอบหายใจหนักหน่วง สะโพกมนเริ่มขยับส่ายรับจังหวะนิ้วอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงน้ำรักกระทบกับนิ้วดังเฉาะแฉะก้องกังวานในความเงียบ

"อื้อ... อัคคี... เสียว... ไม่ไหว..."

"ถ้าแค่นิ้วยังไม่ไหว... แล้วเจอ 'ของจริง' คุณจะรอดเหรอ?"

อัคคีถอนนิ้วออก ปล่อยให้เธอรู้สึกโหวงเหวงทรมาน เขายืดตัวขึ้น ปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงลง ปลดปล่อยความเป็นชายที่ขยายตัวเต็มพิกัดออกมา มันผงาดง้ำ แข็งขึง และเต้นตุบๆ ด้วยความพร้อมรบ

พราวเบิกตากว้างเมื่อเห็นขนาดที่แท้จริงของเขา ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ "ไม่... มันใหญ่เกินไป... เข้าไม่ได้หรอก..."

"เข้าได้สิ..." อัคคีจับขาเธอพาดบ่ากว้าง เปิดทางรักให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ถ้าคุณยอมเป็นเด็กดี... อ้าขากว้างๆ แล้วรับผมเข้าไป"

เขาจ่อส่วนหัวหยักบานที่ปากทางเปียกชื้น ถูไถมันไปมากับติ่งเนื้อไวสัมผัสเพื่อหยอกเอินและกระตุ้นน้ำหล่อลื่น

"อ๊า... ทรมาน... เข้ามา... เข้ามาสักที..." พราวร้องขอเสียงกระเส่า ความต้องการที่ถูกปั่นป่วนจนถึงขีดสุดทำให้เธอลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ

"ขอดีๆ สิ..." อัคคียิ้มร้าย "บอกว่า 'ผัวขา... เอาหนูหน่อย'"

"ไม่พูด!" พราวเม้มปากแน่น แม้ร่างกายจะเรียกร้องแทบขาดใจ

"ดื้อด้าน!" อัคคีหมดความอดทน เขาจับเอวเธอแน่น แล้วกระแทกสะโพกสอบสวนเข้าไปทีเดียวจนมิดด้าม!

ปึก!

"กรี๊ดดดดดดดดด!"

เสียงกรีดร้องของพราวดังลั่นห้อง ร่างบางกระตุกเกร็งสุดตัว เล็บจิกทึ้งลงบนท่อนแขนของเขาจนได้เลือด ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากเยื่อพรหมจรรย์แล่นพล่านไปทั่วร่าง น้ำตาไหลพรากออกมาเป็นสายเลือด

อัคคีชะงักกึก เขาเองก็รู้สึกถึงเยื่อบางๆ ที่ขาดผึงและความคับแน่นที่แทบจะบีบรัดตัวตนเขาให้ขาดสะบั้น

"ซิงเหรอวะ..." เขาพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความรู้สึกผิดวูบหนึ่งแล่นเข้ามาในอก แต่ความเสียวซ่านจากความคับแคบที่ตอดรัดถี่รัวกลับมีอำนาจเหนือกว่า

เขาแช่กายค้างไว้ ก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาเธออย่างอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "ชู่ว... ไม่ร้องนะเด็กดี... เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวก็หาย"

"ฮึก... เจ็บ... คนเลว... คุณมันป่าเถื่อน..." พราวสะอื้นฮัก ทุบอกเขาเบาๆ

"ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่ามาเล่นกับไฟ..." อัคคีกระซิบเสียงพร่า รอจนร่างกายเธอเริ่มปรับตัวรับขนาดของเขาได้ จึงเริ่มขยับถอนกายออกช้าๆ แล้วกดเข้าไปใหม่เน้นๆ

"อ๊ะ... อัคคี..."

"ดี... เรียกชื่อผม" เขาเริ่มเร่งจังหวะขึ้น จากเนิบนาบเป็นหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อเริ่มดังเป็นจังหวะ พับ... พับ... พับ...

"อ๊า! แรง... แรงไป... อื้อ!"

แรงกระแทกของอัคคีรุนแรงจนร่างของพราวสั่นคลอนไปทั้งตัว ศีรษะเธอกระแทกกับพนักโซฟาเบาๆ ตามแรงส่ง แต่เขาก็เอามือมารองหัวเธอไว้ไม่ให้เจ็บ

"โซฟานี่มันเด้งรับแรงดีจริงๆ ..." อัคคีพูดเสียงหอบ จังหวะรักเริ่มดุเดือดตามแรงอารมณ์ เขาโถมกายเข้าหาเธออย่างบ้าคลั่ง บดขยี้จุดกระสันภายในซ้ำๆ จนพราวหวีดร้องไม่เป็นภาษา

"จำไว้นะพราว... ว่าใครเป็นเจ้าของคุณ!"

"อ๊า! อัคคี... ไม่ไหว... จะเสร็จ... อื้อ!"

"พร้อมกัน!"

อัคคีคำรามลั่น เร่งจังหวะเฮือกสุดท้าย กระแทกกระทั้นความแข็งแกร่งเข้าไปลึกที่สุด บดคลึงจุดที่ลึกที่สุดของเธออย่างเน้นย้ำ

"กรี๊ดดดดด!"

พราวเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดตัวตนของเขาถี่รัว สมองขาวโพลนราวกับระเบิดแตก ความสุขสมอันยิ่งใหญ่แล่นพล่านจนเธอลอยคว้าง

วินาทีต่อมา อัคคีก็กดสะโพกแนบชิด ปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของให้ลึกซึ้งถึงวิญญาณ

"อืมมมม..."

เสียงครางต่ำด้วยความสุขสมของชายหนุ่มดังก้องห้อง เขาฟุบหน้าลงกับซอกคอชื้นเหงื่อของเธอ หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของทั้งคู่ยังคงกระตุกเกร็งรับรู้จังหวะชีพจรของกันและกัน

ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง... ท่ามกลางกลิ่นคาวโลกีย์ที่คละคลุ้งและเสียงสายฝนที่เริ่มซาลง

พราวนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ใต้ร่างเขา น้ำตาแห้งเหือดไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและความจริงที่ว่า... เธอได้สูญเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดไปแล้ว เพื่อแลกกับเศษเงินของซาตานร้ายคนนี้

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ลึกๆ ในใจที่เธอไม่อยากยอมรับ

เธอไม่ได้รังเกียจสัมผัสของเขา... แม้แต่นิดเดียว.