ตอนที่ 3 เส้นทางสู่ลิสบัว

ตอนที่ 3 เส้นทางสู่ลิสบัว

เงาสะท้อนในกระจกบานยาวที่ขอบหลุดร่อนปรากฏภาพสตรีที่แทบจะไม่เหลือเค้าลางของ อาหลิง ดีลเลอร์ซอมซ่อคนเดิม ชุดกี่เพ้าสีแดงเพลิงที่ตัดเย็บจากไหมซูโจวเนื้อละเอียดแนบไปกับสรีระที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นจากการบำรุงในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ดิ้นทองที่ปักเป็นรูปปีกหงส์ขยับวาววับยามเธอเคลื่อนไหว ลวดลายนั้นดูเหมือนจะขยับปีกบินได้จริงภายใต้แสงไฟสลัว ไป๋หลิงยกมือขึ้นลูบเนื้อผ้าเบา ๆ สัมผัสที่คุ้นเคยจากชีวิตในโลกอนาคตทำให้เธอรู้สึกมั่นใจ นี่ไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่มันคือชุดเกราะที่จะใช้ประจันหน้ากับเหล่าปีศาจในคราบนักธุรกิจ

"อา... อาหลิง ชุดนี่มันแพงกว่ารายได้บ่อนเราทั้งเดือนเสียอีกนะ"

อาฉียืนตัวลีบอยู่ข้างประตู เขาสวมเสื้อเชิ้ตสะอาดที่สุดเท่าที่จะหาได้เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ติดตาม

"แกแน่ใจนะว่าพวกเขาจะยอมให้เราเข้าไป? ลิสบัวไม่ใช่ที่ที่คนอย่างเราจะเดินดุ่ม ๆ เข้าไปได้นะ"

"อาฉี"

ไป๋หลิงหันมาสบตาเพื่อนร่วมงานด้วยสายตาที่สงบนิ่ง

"โลกนี้มีคนสองประเภท ประเภทแรกคือคนที่เคาะประตูเพื่อขออนุญาต และประเภทที่สองคือคนที่เจ้าของบ้านต้องรีบเปิดประตูรับเพราะเขากุมกุญแจสำคัญไว้ในมือ วันนี้ฉันจะเป็นประเภทที่สอง"

เธอก้าวเดินออกจากห้องพักมุ่งหน้าสู่ถนนที่ยังคงเฉอะแฉะจากฝนหลงฤดู รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่มั่นคง รถแท็กซี่สีดำรุ่นเก่าพาเขาทั้งคู่มุ่งหน้าสู่

"กาสิโนลิสบัว" (Hotel Lisboa) สถาปัตยกรรมรูปดอกบัวยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมชายฝั่ง แสงไฟนีออนนับล้านดวงแผ่รัศมีสีทองสว่างไสวกลบแสงดาวบนท้องฟ้า สำหรับชาวมาเก๊าปี 1990 ที่นี่คือวิหารแห่งโชคลาภ แต่สำหรับไป๋หลิง มันคือสมรภูมิที่เธอต้องพิชิต

เมื่อก้าวเข้าสู่โถงกลางของลิสบัว กลิ่นอายของความมั่งคั่งก็ปะทะเข้ากับโสตประสาทอย่างจัง พรมกำมะหยี่สีแดงหนานุ่มช่วยซับเสียงฝีเท้า แต่อาจไม่ช่วยซับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอาฉี พนักงานต้อนรับในชุดเครื่องแบบเต็มยศจ้องมองมาที่ไป๋หลิงด้วยความสงสัยแต่ก็ถูกสยบด้วยราศีที่แผ่ออกมา เธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์สมัครคัดเลือกดีลเลอร์รอบพิเศษ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าปีหนึ่งจะรับเพียงไม่กี่คน และต้องเป็นระดับหัวกะทิเท่านั้น

"ชื่อ?"

เจ้าหน้าที่หน้าตาตายด้านถามโดยไม่เงยหน้ามอง

"ไป๋หลิง"

เธอตอบสั้น ๆ น้ำเสียงกังวานชัดเจน

เจ้าหน้าที่ชะงัก มือที่กำลังเขียนหยุดลง เขามองชุดกี่เพ้าสีแดงราคาแพงนั่นแล้วขมวดคิ้ว

"คุณหนูตระกูลไหนล่ะนี่? ที่นี่เขารับสมัครคนมาทำงานนะ ไม่ใช่ที่มาอวดรวย"

"ความรวยของฉันไม่ได้อยู่ที่ชุด แต่อยู่ที่สิ่งที่ฉันจะทำให้ลิสบัวในอีกสิบนาทีข้างหน้า"

ไป๋หลิงโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในตาของอีกฝ่าย

"ไปตามมิสเตอร์โฮมา บอกเขาว่ามีคนจากอีอาเดอมาเชาจะมาพิสูจน์ว่าทำไมคอมพิวเตอร์ถึงไม่มีวันแทนที่มือของมนุษย์ได้"

ชื่อของ 'มิสเตอร์โฮ' ผู้จัดการใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลทำให้เจ้าหน้าที่คนนั้นหน้าซีด เขาละล่ำละลักรีบต่อโทรศัพท์ภายใน ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดสากลสีเทาเข้ม ร่างกายผอมสูงและมีแววตาเฉลียวฉลาดก็เดินออกมาจากลิฟต์ส่วนตัว เขาคือมิสเตอร์โฮ ผู้ที่กุมชะตาดีลเลอร์นับพันชีวิตในอาณาจักรแห่งนี้

"คุณสินะที่อ้างว่าเก่งกว่าเครื่องจักร"

มิสเตอร์โฮกวาดสายตามองไป๋หลิงอย่างพิจารณา

"ในลิสบัว เราไม่ต้องการคนพูดเก่ง เราต้องการมือที่นิ่งและสมองที่เร็วกว่าแสง ตามฉันมา"

ห้องทดสอบตั้งอยู่ลึกเข้าไปในโซน VIP ที่ยังไม่เปิดใช้งาน โต๊ะบาคาร่าขนาดมาตรฐานตั้งอยู่กลางห้อง แวดล้อมด้วยกรรมการที่สวมชุดสูททึบห้าคน ทุกคนล้วนเป็นเซียนพนันที่เกษียณตัวมาเป็นผู้ตรวจสอบ

"ห้าสำรับ"

มิสเตอร์โฮโยนไพ่ห้าสำรับที่ยังไม่แกะซีลลงบนโต๊ะ

"สับไพ่ให้เข้ากันอย่างสมบูรณ์ภายใน 30 วินาที และหลังจากนั้น ฉันจะสุ่มถามตำแหน่งไพ่สามใบ ถ้าคุณตอบผิดแม้แต่ตำแหน่งเดียว เชิญกลับไปเดินเล่นที่ชายหาดได้เลย"

ไป๋หลิงไม่รอช้า มือเรียวหยิบสำรับไพ่ขึ้นมาอย่างแคล่วคล่อง เธอเริ่มใช้เทคนิคการสับแบบ 'Riffle Shuffle' ที่แม่นยำจนใบไพ่สลับกันแบบหนึ่งต่อหนึ่งอย่างสมบูรณ์ เสียงกรีดไพ่

ครืด! ครืด! ครืด!

ดังเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอเหมือนเครื่องยนต์ที่เดินเรียบลื่น มันไม่ใช่เพียงการสับไพ่ แต่มันคืองานศิลปะ นิ้วมือของเธอขยับไหวเหมือนนักเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงโซนาตาของโมซาร์ท

ใบที่ 1 จากกองซ้าย ใบที่ 1 จากกองขวา... ประสานกันพอดีเป๊ะ

"15 วินาที"

มิสเตอร์โฮพึมพำเมื่อเห็นเธอวางไพ่กองสุดท้ายลง

ไป๋หลิงหลับตาลงเพียงชั่วครู่ ในสมองของเธอกำลังประมวลผลเป็นภาพจำลองแบบ 3D เหมือนที่เธอเคยทำในออฟฟิศวิเคราะห์ข้อมูลปี 2024 ไพ่ทุกใบที่ผ่านตาถูกบันทึกไว้ในความจำของเธออย่างแม่นยำ

"ถามมาค่ะ"

เธอพูดขณะที่ตายังปิดอยู่

"แปดโพดำ"

กรรมการคนหนึ่งถาม

"ชั้นที่ 42 จากด้านบน"

"ควีนข้าวหลามตัด"

"ชั้นที่ 128 อยู่ติดกับสามโพแดง"

"ใบสุดท้ายของสำรับที่สาม"

"เอซดอกจิก"

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท มิสเตอร์โฮหยิบไพ่ขึ้นมาตรวจสอบตำแหน่งตามที่เธอบอกทีละใบ และเมื่อถึงใบสุดท้ายที่เป็น เอซดอกจิก จริงตามคำบอก ความทึ่งก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาเป็นครั้งแรก

"นี่มันไม่ใช่แค่ความจำแล้ว... นี่มันคือการคำนวณตำแหน่งผ่านแรงกดของนิ้วขณะสับไพ่"

มิสเตอร์โฮพึมพำ

"แต่ลิสบัวไม่ได้ต้องการแค่เครื่องคิดเลข เราต้องการคนที่มีสัญชาตญาณในการรับมือกับความกดดันจริง ๆ"

"เปิดห้องโถงกลางโต๊ะหมายเลข 9"

มิสเตอร์โฮสั่งการ

"ให้เธอลงสนามจริงเดี๋ยวนี้ มีพวกเซียนขาจรจากฮ่องกงกำลังปั่นป่วนโต๊ะนั้นอยู่พอดี ดูซิว่า 'ราชินีสีแดง' คนนี้จะจัดการกับหมาป่าพวกนั้นยังไง"

ไป๋หลิงเดินตามมิสเตอร์โฮออกมายังโถงพนันที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงชิปกระทบกันและเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง เธอถูกพาไปยังโต๊ะบาคาร่าที่รายล้อมด้วยชายฉกรรจ์ในชุดไหมพรมที่มีท่าทางคุกคาม หน้าตักของพวกเขามีชิปมูลค่านับล้านวางกองอยู่ และดูเหมือนดีลเลอร์คนเก่ากำลังเหงื่อตกจนมือสั่น

เธอเข้าประจำตำแหน่งแทนดีลเลอร์คนเดิมทันที สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่กี่เพ้าสีแดงเพลิงของเธอ

"โอ้โฮ... ลิสบัวส่งนางฟ้ามาแจกเงินพวกเราหรือนี่?"

ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มหัวเราะร่า เขาเพิ่งชนะติดต่อกันเจ็ดตาและมั่นใจว่าตัวเอง จับทาง กล่องไพ่นี้ได้แล้ว

ไป๋หลิงไม่ได้โต้ตอบ เธอหยิบไพ่ขึ้นมาด้วยท่าทางที่สง่างาม

ดึง... กรีด... วาง...

การเคลื่อนไหวของเธอช้าลงอย่างเห็นได้ชัด เธอใช้การเคลื่อนไหวเล็กน้อยเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของฝ่ายตรงข้าม เธอรู้ว่าพวกเขากำลังใช้เทคนิคการจำตำหนิเล็ก ๆ ที่ขอบไพ่ที่เกิดจากการผลิต (คล้ายกับที่เธอเคยใช้ แต่พวกนี้ทำแบบมือสมัครเล่น)

[พวกแกคิดว่าฉันจะใช้สำรับเดิมงั้นเหรอ?]

ในจังหวะที่ต้องเปลี่ยนสำรับใหม่ ไป๋หลิงใช้เทคนิคการสับที่ทำให้ไพ่ที่มีตำหนิเหล่านั้นไปรวมตัวกันอยู่ในช่วงท้ายของกล่องไพ่ ขณะที่ช่วงแรกเธอทำให้สถิติของไพ่ออกมาแบบซิกแซก ซึ่งทำลายระบบการเดินเงินแบบทวีคูณของฝ่ายตรงข้ามจนพินาศ

"ห้าแสน... ฝั่งผู้เล่นแพ้"

ไป๋หลิงเอ่ยเสียงเรียบ พลางใช้ไม้กวาดชิปกวาดเงินกองโตเข้าสู่ฝั่งธนาคาร

"เป็นไปได้ยังไง! สถิติมันต้องออกแบงเกอร์สิ!"

ชายคนนั้นทุบโต๊ะหน้าแดงก่ำ

"สถิติคือเครื่องมือของผู้ชนะ แต่ความหลงมัวเมาคือเครื่องมือของผู้แพ้ค่ะ"

ไป๋หลิงตอบพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก แววตาของเธอเยือกเย็นจนชายคนนั้นไม่กล้าสบตา

เพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง กลุ่มเซียนจากฮ่องกงที่เคยลำพองใจก็สูญเสียกำไรทั้งหมดที่ทำมาทั้งวัน มิสเตอร์โฮที่ยืนดูอยู่บนระเบียงชั้นสองยกแก้วคอนยัคขึ้นเล็กน้อยเป็นการยอมรับในฝีมือ เขาไม่เคยเห็นใครควบคุมจังหวะ ของโต๊ะพนันได้เบ็ดเสร็จขนาดนี้มาก่อน

หลังจากได้รับตราประทับพนักงานระดับ Gold (Gold Badge) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของดีลเลอร์ระดับสูงสุดที่มีสิทธิ์ดูแลห้อง VIP ไป๋หลิงก็เดินออกจากลิสบัวเพื่อมุ่งหน้ากลับไปหาอาฉีที่รออยู่ข้างนอก ลมทะเลตอนกลางคืนพัดมาปะทะหน้า ช่วยระบายความร้อนจากความกดดันภายในกาสิโน

ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวผ่านประตูหมุนขนาดใหญ่ ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็เดินสวนเข้ามา แผ่ออร่าความอันตรายและทรงอำนาจออกมาจนฝูงชนรอบข้างแอบถอยห่างโดยสัญชาตญาณ

ชายคนนั้นอยู่ในชุดสูทสากลสีดำตัดเย็บอย่างไร้ที่ติ ผมรองทรงเรียบกริบ ที่โดดเด่นที่สุดคือผ้าคาดตาข้างซ้ายที่เป็นสีดำสนิทซึ่งขับให้ใบหน้าคมเข้มของเขาดูน่าเกรงขามเหมือนมังกรที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขาคือ 'เจิ้งเหยียน' ผู้ที่ใคร ๆ ก็ขนานนามว่ามังกรตาเดียวแห่งคาบสมุทรมาเก๊า

วินาทีที่เดินสวนกัน ไป๋หลิงไม่ได้หลบสายตา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาข้างที่เหลืออยู่ของเขา เจิ้งเหยียนเองก็ชะงักฝีเท้า กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเหมยจากตัวไป๋หลิงปนกับกลิ่นไหมพรมราคาแพงทำให้เขาต้องหันกลับมามอง

เขาสังเกตเห็นตรา Gold Badge ที่ติดอยู่บนหน้าอกเสื้อกี่เพ้าของเธอ และเห็นความทะเยอทะยานที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาคู่นั้น

"ในมาเก๊า... หงส์แดงไม่ค่อยบินออกมาตอนกลางคืนนะ"

เจิ้งเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนคำรามมากกว่าคำพูด

"หงส์ที่นี่ไม่จำกัดเวลาบินค่ะ... โดยเฉพาะหงส์ที่กำลังจะเปลี่ยนกรงให้กลายเป็นบัลลังก์"

ไป๋หลิงตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

เจิ้งเหยียนยกยิ้มที่มุมปากเพียงนิดเดียว เป็นยิ้มที่ทำให้ลูกน้องของเขาถึงกับเสียวสันหลัง

"แล้วฉันจะรอดู... ว่าปีกของเธอจะทนความร้อนของไฟในลิสบัวได้นานแค่ไหน"

เขาเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นบุหรี่ซิการ์จาง ๆ และความรู้สึกเหมือนพายุใหญ่กำลังจะก่อตัว ไป๋หลิงมองตามแผ่นหลังของเขาไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเดินหน้าต่อ

[เจิ้งเหยียน... มังกรตัวนี้แหละที่จะเป็นทั้งกำแพงและสะพานให้ฉัน]

เธอกระชับเสื้อกี่เพ้าให้มั่นคง ความตื่นเต้นเต้นระริกอยู่ในอก นี่คือจุดเริ่มต้นที่แท้จริง วันนี้เธอพิสูจน์ตัวเองกับเครื่องจักรและเซียนพนันแล้ว แต่พรุ่งนี้... เธอจะเริ่มพิสูจน์ตัวเองกับผู้ที่กุมอำนาจตัวจริงของเมืองนี้