ภาพวาดดอกสือซว่าน ตอนที่ 1.4

ฮ่าวเฉินมองมือถือที่เอาแต่ดังไม่หยุด เขาไม่ควรทำแบบนี้ ไม่ควรโกหก ไม่ควรกลับไปยุ่งกับแฟนเก่า เขากำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว เหลือเวลาอีกแค่สองเดือน ทุกอย่างเตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้ว งานก็เริ่มลงตัว ความรักก็มาถึงจุดที่เขาและซูหรงพร้อมทั้งสองฝ่าย

วันนี้เขาไม่ได้ไปทำงาน แต่กลับไปตกลงกับอวิ๋นฉี แฟนเก่าที่เลิกรากันไปสองปี อีกฝ่ายไปเรียนต่างประเทศและเพิ่งกลับมา

ตอนนัดเจอกันเขาแค่อยากรู้ว่าแยกย้ายกันไป อวิ๋นฉีเป็นอย่างไรบ้าง นึกไม่ถึงว่าตัวเขาเองจะอดใจไม่ไหว

ค่ำคืนเร่าร้อนกับแฟนเก่าที่เลิกรากันไปนาน เขายอมรับว่าบทรักของอวิ๋นฉีถึงอกถึงใจมาก มากจนเขาปล่อยให้มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งเขาเลือกที่จะโกหก...

เบอร์โทร.ของอวิ๋นฉีถูกบันทึกเป็นชื่อของเพื่อนสนิทอย่างจางหลง ดังนั้นเขาจึงโกหกได้อย่างแนบเนียนยิ่งขึ้น

จนวันที่อวิ๋นฉีอยากขอคืนดี...แต่ในใจของเขายังคงโหยหาแค่ซูหรง

วันนี้เขาต้องพูดกับอวิ๋นฉีให้เข้าใจ เรื่องที่เกิดขึ้นก็แค่ต่างฝ่ายต่างไม่อาจยับยั้งชั่งใจ... เขาไม่ใช่ผู้ชายเลิศเลออะไร อวิ๋นฉีทั้งรวยและหน้าที่การงานก็ดี เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายคงไม่อะไรกับเขา แต่...ใครจะนึกว่าเขากลับโดนจับคาหนังคาเขา!!! ซูหรงไม่ได้ไปทำงานแต่ขับรถตามเขามาโดยที่เขาไม่ได้ระแวงสักนิด

เห็นสีหน้าแฟนสาวเรียบเฉย... น้ำเสียงเยือกเย็นบอกว่าให้เวลาเขาเก็บของออกจากคอนโด ฮ่าวเฉินรู้ว่านี่เป็นขีดสุดของซูหรง คนสารเลวอย่างเขาไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีกแล้ว

“เฉิน คุณยังมีฉันนะคะ เลิกกับซูหรงแล้วเรากลับมาคบกัน เธอไม่เหมาะกับคุณสักนิด” อวิ๋นฉีเดินเข้ามาด้านหลัง ฮ่าวเฉินหมดอาลัยตายอยาก...

“คุณไม่เข้าใจเหรอ นอกจากเขาตอนนี้ผมก็ไม่อยากจะรักใครแล้ว”

เขารู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวและงี่เง่า เขามันเป็นไอ้ผู้ชายสารเลว หากเขาไม่นอกใจแฟน ไม่ใจอ่อน หากเขาซื่อสัตย์...

“เขาทิ้งคุณไปแล้ว!” อวิ๋นฉีดวงตาแดงก่ำ

เขาได้แต่หลบสายตาของอีกฝ่าย รู้ดีว่าเขาไม่ได้รู้สึกกับอวิ๋นฉีอย่างเมื่อก่อน

“ตาสว่างเถอะนะคะ คนอย่างเขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น คุณยังคิดว่าตัวเองมีโอกาสคืนดี?”

ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มขมวดคิ้ว “ทำไมเขา... เมื่อครู่คุณคุยโทรศัพท์กับใคร?” ดูเหมือนบอกเลขห้องด้วย... ยิ่งเห็นท่าทางของอวิ๋นเขาก็ยิ่งมั่นใจ “คุณ...เป็นคนบอกให้ซูหรงมาที่นี่?”

“เขาขับรถตามคุณมานะคะ จะมาโทษฉันได้ยังไง”

“ใช่ แต่เขาไม่มีทางขึ้นมาถูกชั้น แถมยังถูกห้อง!” เขาก็ไม่ได้อยากโทษว่าเป็นความผิดของอวิ๋นฉี แต่เรื่องนี้ดูยังไงก็จงใจจนเกินไป!

“ฉัน...ฉันรักคุณนะคะเฉิน ยังรักมาก คุณบอกว่าอยากได้โอกาสจากซูหรง แล้วทำไมคุณไม่คิดจะให้โอกาสฉันละ”

เขาโกรธแต่โกรธตัวเองมากกว่าที่ตกลงไปในแผนการของอวิ๋นฉี “ไม่มีวันนั้นหรอกครับ จากนี้ไม่ว่าผมจะคืนดีกับซูหรงสำเร็จมั้ย ผมก็จะไม่มาเจอคุณอีก ลาก่อนครับ”

เขาเดินออกมาไม่สนใจเสียงกรีดร้องของอดีตแฟนสาว รู้ดีว่าเรื่องนี้เขาเองที่เป็นคนผิด แต่ก็อดไม่ได้ที่เห็นแก่ตัวอีกสักครั้ง อยากกลับไปขอโอกาสจากซูหรง

วันนั้นเขาโทรหาแฟนสาวจนมือถือแทบระเบิด รู้ว่ามือถือปิดแต่ก็ยังโทรต่อ กดหาเพื่อนของหญิงสาว ไปที่ทำงานทั้งที่รู้ว่ายากที่จะได้เจอแต่ก็ยังไปอยู่ดี เขา...หวังว่าซูหรงจะใจเย็นลงสักนิด

ฮ่าวเฉิน...หมดหนทางเพราะตอนนี้ยังหาตัวหญิงสาวไม่พบ เขารู้ว่าการกระทำของเขาอาจทำให้หญิงสาวขายหน้า แต่ก็ยังไปที่ทำงาน ไปถามดีๆ อย่างใจเย็น พยายามไม่แสดงพิรุธอะไรเพื่อไม่ให้เป็นขี้ปากคนอื่น

แน่นอนว่าไม่พบ...ชายหนุ่มรู้อยู่แล้วหลังจากหญิงสาวยื่นคำขาดให้เขาไปเก็บของที่คอนโด นับจากนั้นเขาก็ไม่มีโอกาสที่สองให้แก้ตัวแล้ว

ฮ่าวเฉินตัดสินใจกลับไปที่คอนโด หวังว่าซูหรงจะใจเย็นลงและยอมพบกับเขาสักครั้ง ถึงรู้ว่ามันยากแค่ไหน แต่นั่นก็เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้ขอโอกาสเป็นครั้งสุดท้าย