ภาพวาดดอกสือซว่าน ตอนที่ 1.3

รุ่งเช้าวันถัดมาซูหรงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงด้านนอก เธอนอนเปลือยเปล่ามีผ้าห่มคลุมทับ ชุดนอนตกอยู่ข้างเตียงดังนั้นจึงหยิบมาสวม

เสียงฝีเท้าเดินวนไปมาด้านนอก เสียงฮัมเพลงเบาๆ ก็ด้วย “เฉิน?”

“ครับ ผมทำให้คุณตื่นเหรอ”

มองเขาที่ยังคงสวมชุดที่สวมออกไปเมื่อคืน ซูหรงขมวดคิ้ว “คุณเพิ่งกลับมา?!”

“ครับ เจ้านั่นน่ะอาการหนักกว่าที่คิด มอร์นิ่งครับ” เขาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มจากนั้นจูบหญิงสาวเบาๆ “ผมไปอาบน้ำก่อนต้องออกไปทำงานตอนเก้าโมง วันนี้มีประชุมด้วย”

ซูหรงได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงจากนั้นสำรวจเนื้อตัว... มันเลือนรางมาก แต่ก็สุขสมมากจนไม่เหมือนความฝัน เธอเป็นคนนอนนิ่งมากแต่วันนี้ชุดนอนถูกถอดออก

“หรือว่าโดนลักหลับ”

คิ้วเรียวขมวดมุ่นลุกขึ้นไปปลดล็อกมือถือ เปิดกล้องวงจรปิดดูก็เห็นว่าตัวเองนอนหลับสนิทบนเตียง...คนเดียว ที่น่าแปลกก็คือเธอลุกขึ้นมาถอดเสื้อจากนั้นก็นอนหลับไปอีกครั้ง ไม่มีท่าทีแปลกๆ ไม่มีคนอื่น

“หรือว่าจะเหนื่อยเกินไป”

มือถือของฮ่าวเฉินสั่นครืดๆ มีข้อความเข้า ปกติซูหรงไม่ได้เข้มงวดอะไรกับแฟนนัก แต่วันนี้ไม่รู้เพราะอะไรถึงเดินไปดู มือถือยังสว่างวาบหน้าจอเห็นข้อความบางส่วน

‘เฉินเมื่อคืนฉันรู้สึกดีมากเลย เรากลับมาคืนดีกันเถอะนะ บนเตียงเราออกจะเข้ากันได้ดี คุณทั้งเร่าร้อน ทั้ง...’

หัวใจของซูหรงหล่นวูบ... ความโกรธปะทุขึ้นมาเป็นสิ่งแรก ความผิดหวังตามมาติดๆ กระทั่ง...อยู่ๆ เธอก็สงบเยือกเย็น เขาโกหก!!!

ฮ่าวเฉินยังไม่ออกจากห้องน้ำตอนที่เธอโทรหาจางหลง เธอส่งเสียงทักทายอีกฝ่ายตามปกติไม่ให้มีพิรุธ ถามทำนองอยากชวนอีกฝ่ายมาทานข้าวที่บ้านเพราะไม่ได้เจอกันนาน

จางหลงหัวเราะบอกว่าจะพาแฟนสาวมาด้วย!!!

แฟนสาว? เขายังไม่ได้เลิกกับแฟนแล้วจะอกหักได้ยังไง!! “แหมสวีทกันจังนะคะ เมื่อคืนก็คงอยู่บ้านแฟนละสิ ถึงว่าเมื่อวานเฉินถึงได้กลับบ้านเร็วแล้วไม่ออกไปไหน”

เธอกลั้นใจรอฟังคำตอบของอีกฝ่าย หลังหัวเราะจางหลงก็ตอบกลับมา

“ผมเป็นคนดีใช่มั้ยละครับ พอผมมีแฟนก็ไล่เฉินกลับบ้านไปอยู่กับคุณได้ อย่างนี้พอผมอกหักครั้งต่อไปก็ช่วยปล่อยเฉินมาปลอบผมหน่อยนะครับ”

ก็ยืนยันว่าเมื่อคืนจางหลงไม่ได้อกหัก ฮ่าวเฉินไม่ได้ออกไปหาเพื่อนสนิท...

“ค่ะ ไว้นัดวันมากินมื้อเย็นด้วยกันที่คอนโดฉันนะคะ เดี๋ยวฉันจะดูว่าเฉินว่างวันไหน ถ้าเราว่างตรงกันก็นัดกันสุดสัปดาห์นี้เลย”

“ครับ ได้เสมอ ไว้เจอกันนะครับ”

“ค่ะ” เธอวางสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย พอหันหลังกลับมาห้องนอนตอนนั้นฮ่าวเฉินออกมาจากห้องน้ำพอดี

“โทรหาใครแต่เช้าเหรอครับ”

เธอมองเขา “ที่ทำงานน่ะค่ะ”

“วันนี้ไม่ใช่วันหยุดหรอกเหรอครับ”

“ค่ะแต่ก็ยังต้องรับสายบอส แล้วนี่...จางหลงเป็นยังไงบ้างคะ”

“ดีขึ้นมากแล้วครับ” ฮ่าวเฉินหยิบมือถือขึ้นมาดู คิ้วของเขาขมวดลงจากนั้นเหลือบมามองหญิงสาว

“อะไรเหรอคะ” เธอถามเขาเสียงเรียบเป็นปกติ

“ไม่มีอะไรครับ ที่ทำงานตามแล้ว ผมต้องรีบแต่งตัว เย็นนี้ผมไปรับนะ”

“ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มบางมองแฟนหนุ่มเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ใบหน้าของซูหรงยิ่งมาก็ยิ่งเย็นเยียบ...

ถ้าเป็นเธอจะทำยังไงน่ะเหรอ?? ก็ต้องจับให้ได้ไล่ให้ทันไงล่ะ!!!

คนที่นอกใจกันเธอไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้ ชีวิตเธอมีอะไรให้ทำมากกว่าต้องคอยหวาดระแวงคนข้างตัว ถ้าอะไรที่มันไม่ดีก็ต้องตัดให้ขาด!!