ตอนที่2

น้ำค้างทำความสะอาดตามปกติในห้องรับแขก หญิงสาวกำลังเอาเครื่องดูดฝุ่นดูดตามซอกตามมุมอย่างขยันขันแข็ง ปีนี้เธอเองก็เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เลยต้องช่วยงานในบ้านของคุณนายไปพลาง ๆ ก่อนที่จะหางานทำได้

คุณนายเนื้อทองนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขก บางจังหวะก็เหลือบตามองน้ำค้างไปด้วย สักพักคนเป็นนายก็วางหนังสือลงท่าทางคิดหนัก เอ่ยถามน้ำค้างขึ้นว่า

“เธอว่าพอจะมีวิธีไหนที่จะช่วยให้ลูกชายฉันเลิกเจ้าชู้ได้มั้ย” น้ำเสียงนั้นหนักใจระคนท้อแท้ในคราวเดียว

น้ำค้างหันมามองก่อนจะปิดเครื่องดูดฝุ่น แล้วตอบ

“ก็คุณนายจะหาผู้หญิงมาแต่งงานกับคุณณุอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ”

“มันก็ใช่ แต่ฉันอยากได้ผู้หญิงที่ทำให้ลูกชายฉันเลิกเจ้าชู้ได้...ไม่ใช่หาได้ง่าย ๆ เลยนะ” คุณนายเลื่อมทองหนักใจไม่น้อย เท่าที่พยายามนึกทั้งลูกเพื่อนเอย คนรู้จักเอย ไม่มีใครที่น่าสนใจหรือมีแนวโน้มจะแก้เรื่องเจ้าชู้ให้ลูกชายคุณนายได้เลยสักคน “เธอมีแนะนำมั้ยล่ะ”

น้ำค้างยิ้มด้วยรอยยิ้มน่าเอ็นดู “น้ำเองก็ไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลยค่ะคุณนาย เขาว่าผู้ชายถ้าจะเจ้าชู้ ต่อให้เจอผู้หญิงแบบไหนเขาก็เจ้าชู้ แต่ถ้าไม่แล้วล่ะก็ต่อให้เจอผู้หญิงแบบไหนก็ไม่อยู่ดีค่ะ"

“เธอหมายถึงว่าเป็นที่สันดานหรือเปล่า”

น้ำค้างหัวเราะคิก เมื่อผู้เป็นนายแปลความหมายได้แทบจะทันที

คุณนายเลื่อมทองค้อนให้เด็กในบ้านปะหลับปะเหลือก อยากจะฟาดนัก ถ้าไม่ติดว่าเอ็นดูมากกว่าใครแต่จะว่าไปพอปราดสายตามามองบ่าวน้ำค้างที่กำลังทำความสะอาดบ้านต่อ ก็ให้รู้สึกบางอย่าง

น้ำค้างเป็นลูกสาวของ เอี่ยม บ่าวรับใช้คนสนิทที่เสียชีวิตไปเมื่อ 2 ปีก่อน คุณนายเนื้อทองจึงรับอุปการะให้อยู่ในบ้านต่อ โดยให้ทำงานบ้าน แทนผู้เป็นแม่และรับเงินเดือนตามปกติ ที่พิเศษหน่อยก็คือ คุณนายยังส่งเสียให้เธอเรียนด้วย เอี่ยม แม่ของน้ำค้างเป็นทั้งบ่าว ทั้งเพื่อนสนิทที่ร่ำเรียนมาด้วยกัน เป็นทั้งเพื่อนคู่คิดคู่ใจ เอี่ยมเป็นลูกสาวเพื่อนของแม่คุณนายเลื่อมทองที่เสียชีวิตไปนานแล้ว ด้วยความสงสารทั้งยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แม่ของคุณนายเลื่อมทองจึงรับเอี่ยมมาอุปการะเหมือนลูกเหมือนหลาน ส่งเสียให้เรียน ช่วงวัยสาวเอี่ยมทำงานออฟฟิศจนได้พบรักและแต่งงานออกไป แต่พอสามีเสียชีวิตเอี่ยมก็กลับมาอยู่กับคุณนายเลื่อมทองเพื่อช่วยดูแลบ้านและอยู่เป็นเพื่อนกัน จึงถือได้ว่าคุณนายเลื่อมทองเห็นน้ำค้างมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนกระทั่งเอี่ยมเสียชีวิตไป น้ำค้างเองก็เพิ่งเรียนจบก็วนเวียนช่วยงานบ้านมาตลอดในระหว่างที่หางานไปพลาง ๆ น้ำค้างเป็นเด็กขยันและกิริยามารยาทดี คุณนายจึงเอ็นดูเป็นพิเศษกว่าคนไหน ๆ แทบจะเรียกได้ว่ารักเหมือนลูกแท้ ๆ บางคราวก็รักมากกว่าเสียด้วยซ้ำ เพราะลูกแท้ ๆ ไม่ค่อยได้ดั่งใจ หญิงสาวเองก็ช่วยดูแลคุณนายในทุกด้าน เป็นทั้งเพื่อนคู่คิดคู่ใจมานาน

“ว่าแต่เราเรียนจบแล้วจะเอายังไงต่อล่ะ”

“ตอนนี้ยังไม่รู้เลยค่ะ กำลังหางานทำอยู่ มะรืนนี้น้ำมีนัดสัมภาษณ์งานที่นึงค่ะคุณนาย” เธอพูดพลางทำหน้าคิด ในใจลึก ๆ ก็อยากจะขอไปทำงานที่บริษัทของคุณนายแต่ก็เกรงใจ เดี๋ยวคุณนายจะหาว่าเกาะไม่ปล่อย ไอ้ครั้นจะออกไปทำข้างนอก ก็คงต้องย้ายออกจากที่นี่ด้วย พอคิดอย่างนี้ก็เป็นห่วงคุณนายอีก เวลาคุณณุไม่อยู่ ใครจะดูแลคุณนายกัน โดยเฉพาะตอนกลางคืนคุณณุก็ไม่ค่อยอยู่บ้านด้วย

“ไปทำงานกับตาณุสิ จะได้ไม่ต้องหางานให้เหนื่อย อีกอย่างนะ ฉันก็ยังอยากให้เธออยู่กับฉันที่นี่แหละ อย่าว่าเห็นแก่ตัวเลยนะ แต่ฝีมือการทำอาหารของเธออร่อยไม่แพ้แม่เอี่ยมเลย อีกอย่างมีเธออยู่ฉันก็เบาใจ มีคนคอยช่วยเหลือ ฉันแก่แล้วอยากมีลูกหลานคนหนุ่มสาวอยู่ใกล้ๆ ตาณุน่ะมีบ้านไว้เป็นแค่ที่จอดรถ” น้ำเสียงประชดประชัน

คุณนายเลื่อมทอง ไม่อยากจะเสียเพื่อนที่รู้ใจไป ถึงน้ำค้างจะไม่รู้ใจคุณนายเท่าคนเป็นแม่ แต่ความอารมณ์ดี และมองโลกในแง่ดีของเธอก็สร้างความสุขให้คุณนายได้ไม่น้อยทีเดียว

น้ำค้างเองก็ยินดีที่คุณนายมีเมตตากับเธอเสมอมา

“ถ้าคุณนายกรุณา หนูก็ดีใจค่ะ”

“เอ้อ ไม่เป็นไรหรอก” คุณนายโบกไม้โบกมือ ก่อนจะหยิบเอาหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ แต่สายตาก็เหลือบมองสาวรับใช้เป็นระยะ พลันความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามา คุณนายเลยต้องลดหนังสือในมือลงอีกครั้ง ก่อนจะถามอีก

“เออนี่ ยัยน้ำ”

“อะไรคะคุณนาย” น้ำค้างหันมามองคุณนายตาแป๋ว

อันที่จริงคุณนายเองก็เคยเอ่ยปากบอกหญิงสาวเรื่องการเรียกขานว่าไม่ต้องเรียกคุณนายก็ได้ แต่เหมือนมันจะติดปากอีกฝ่ายไปเสียแล้ว นานไปจึงปล่อยเลยตามเลย

“ถ้าฉันขอให้เธอทำอะไรให้ซักหน่อย เธอพอจะช่วยอะไรฉันได้มั้ย” คุณนายลองหยั่งเชิงดู

“เรื่องอะไรคะ” น้ำค้างยังไม่ตอบตกลงในทันที เธอไม่แน่ใจว่าจะทำให้ได้ ต้องลองฟังดูก่อน

“อืม..เรื่องตาณุ”

“ทำไมเหรอคะ”

“ถ้าฉันจะให้เธอ..........แต่งงานกับตาณุให้หน่อยได้มั้ย” คุณนายโพล่งขึ้น พลางรอคำตอบด้วยใจจดจ่อ อยากจะลองดูว่าอย่างลูกชายคุณนายเนี่ย

น้ำค้างจะว่ายังไง

แวบแรกที่ได้ฟังน้ำค้างถึงกับสะดุ้งโหยง คุณนายพูดอย่างกับใช้เธอไปซื้อขนมหน้าปากซอย ทั้งที่เรื่องที่เอ่ยปากมานั้นมันเป็นเรื่องใหญ่มากทีเดียว

“ขอโทษนะคะ แต่คงไม่ได้จริงๆค่ะคุณนาย” น้ำค้างปฏิเสธทันควัน เธอรับผู้ชายอย่างภาณุไม่ไหวหรอก ถึงจะเอาการเอางานแต่เรื่องเจ้าชู้นี่เกินจะรับได้จริง ๆ แถมเห็นกันมาตั้งแต่เธอตัวเล็ก ๆ คุณภาณุลูกชายคุณนายทั้งเจ้าชู้ทั้งปากร้าย ทั้งเอาแต่ใจ มีดีอย่างเดียว เอางานเอางานดี แล้วก็รักแม่ อืม......นิดหน่อย

น้ำค้างประมวลผลแล้วสรุปออกมา

“ทำไมล่ะ ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอน้ำ ฉันอยากแก้เผ็ดลูกชายตัวแสบ ให้แต่งงานกับเธอน่ะดี จะได้กระอักเลือดมาให้ฉันสะใจซักหน่อย” คุณนายพูดแล้วหัวเราะ ถ้าขืนลูกชายนางรู้ว่าต้องแต่งงานกับน้ำค้าง มีหวังกระอักเลือดแน่

“ไม่ได้จริง ๆ ค่ะคุณนาย หนูนอนกับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้หรอกค่ะ” หญิงสาวให้เหตุผล

คุณนายเลื่อมทองเลยถึงบางอ้อที่แท้ก็กังวลเรื่องนั้นนี่เอง

“โอ้ย! ไม่ต้องห่วงฉันไม่ให้ตาณุล่วงเกินเธอหรอก แล้วก็ถ้าเธอทำให้ตาณุเลิกเจ้าชู้ได้ฉันมีรางวัลใหญ่ให้เลยนะ”

“อะไรเหรอคะคุณนาย” น้ำค้างถามอย่างกระตือรือร้น ถ้าเป็นไปได้เธออยากจะ........

“อืม...เธออยากได้อะไรล่ะ”

“หนูอยากเรียนปริญญาโทค่ะ” น้ำค้างตอบทันควัน พลางฉีกยิ้ม คุณนายเลื่อมทองค่อนข้างพอใจกับคำขอนั้น

“ฉันส่งให้จนจบภาคอินเตอร์ แถมที่ให้อีกแปลงเธอไปเลือกเอาเลยจะเอาเชียงใหม่ หรือเชียงราย ที่แถวนั้นพ่อตาณุซื้อไว้เต็มไปหมด”

“แต่ว่า” คนได้ข้อเสนอยังกังวล

“เอาน่า ๆ ถือว่าเล่นสนุก แต่งขำ ๆ ได้ทั้งค่าเทอมทั้งที่ดิน ถ้าตาณุล่วงเกินเธอนะ ฉันจะเอาสากกะเบือในครัวฟาดให้”

“แต่วิธีนี้จะดีหรือคะ” น้ำค้างไม่แน่ใจเลยสักนิดเดียว “คุณณุจะโกรธเอานะคะ” เจ้าตัวนึกห่วง ถึงยังไงบางครั้งคุณณุก็ซื้อขนมมาฝากเธอบ้าง นาน ๆ ทีน่ะ

“อย่างน้อยถ้าตาณุแต่งงานถูกต้อง สมบัติพัสสถานที่ฉันกับพ่อเขาเพียรสร้างมาก็ไม่ต้องไปตกในมือผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหน ดีร้ายยังไงก็ไม่รู้ เผื่อถ้าตาณุหาคนดีที่เขารักไม่ได้” คุณนายทอดถอนใจ เพราะส่วนลึกเชื่อแล้วล่ะว่าลูกชายตนคงหาไม่ได้แน่ “ให้สมบัติอยู่ในมือเธอซะยังจะดีกว่า ยังไงฉันก็รักเธอเหมือนลูกสาวอีกคน”

“โธ่ คุณนายคะ” น้ำค้างเห็นใจคุณนายเลื่อมทองจริง ๆ

“ช่วยฉันหน่อยแล้วกันนะ”

พูดขนาดนี้แล้วน้ำค้างจะทำอะไรได้ ไหนจะบุญคุณที่ท่วมหัว ไหนจะความเมตตาที่มอบให้ น้ำค้างเองก็หนักใจ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แน่ละเธอไม่ใช่คนที่จะมีปัญหาหากวันนึงต้องกลายเป็นผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว แต่ที่เธอห่วงก็คุณณุของเธอกับคุณนายเนี่ยแหละ ว่าจะไม่มีปัญหากันแน่หรือ น้ำค้างสบตาคนสูงวัยตรงหน้าที่ส่งสายตาทั้งอ้อนวอนทั้งขอร้องแล้วก็ได้แต่อ่อนอกอ่อนใจ

“นอกจากตาณุแล้วก็มีแต่เธอนะที่ฉันไว้ใจ ถ้าฉันมีลูกสองคนก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ฉันมีคนเดียว” คุณนายอ้างเหตุผล “ก็มีแต่เธอที่ฉันรักเหมือนลูกสาวแท้ ๆ”

คำว่าลูกสาวแท้ ๆ เหมือนเชือกรัดที่ทำให้น้ำค้างดิ้นไม่หลุด สุดท้ายแล้วก็ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างไร้ข้อโต้แย้งเท่านั้น

“สรุปว่าตกลงใช่มั้ยล่ะ” คุณนายยิ้มอย่างพอใจ

“ก็ได้ค่ะ งั้นหนูขอเรียนปริญญาโทเลยนะคะ หนูได้จัดการเรื่องเรียนเลย” น้ำค้างยิ้มปลื้มด้วยความดีใจ อย่างน้อยเอาสิ่งที่ตัวเธอจะได้มาเป็นเหตุผลให้ยอมรับการร้องขอของคุณนายเลื่อมทองแล้วกัน

คุณนายเลื่อมทองพยักหน้าตกลงไม่มีข้อแม้ใดใดทั้งสิ้น เพียงอีกฝ่ายตกลงเท่านั้น คุณนายพร้อมจะตามใจในสิ่งที่น้ำค้างต้องการทั้งหมด

“แต่คุณนายแน่ใจนะคะว่าคุณณุจะไม่…” น้ำค้างบิดตัวไปมาเขินอายเกินกว่าจะพูดออกไป

“ย่ะ ไม่ทำหรอก” คุณนายเลื่อมทองรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

น้ำค้างจึงค่อยโล่งใจสักหน่อย แต่เธอก็มั่นใจอยู่ว่า เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แถมคุณณุยังชอบว่าเธอขี้เหร่ด้วย คงไม่ทำอะไรแบบนั้นกับเธอหรอก

#อ่านนิยายออนไลน์ #นิยายรัก #แนะนำนิยาย #นิยายโรมานซ์ #รัก #โรแมนติก