ตอนที่ 9

พิธีส่งตัวเข้าหอ เป็นไปอย่างเรียบง่าย เพราะคุณนายแค่ทำเป็นพิธีเท่านั้น และก็มีแต่ญาติที่สนิทๆกันที่มาร่วมส่งตัวเข้าหอ ห้องของภาณุถูกตกแต่งไว้เป็นที่เรียบร้อย ด้วยฝีมือการกำกับของคุณนายเลื่อมทองเอง หลังจากมาส่งตัวแล้ว ในห้องจึงเหลือแค่คุณนายเลื่อมทองกับคู่บ่าวสาว เพราะญาติ ๆ และคนอื่น ๆ พากันทยอยออกไปแล้ว คุณนายนั่งอยู่บนเตียงของลูกชาย โดยมีภาณุกับน้ำค้างนั่งอยู่ที่พื้น คุณนายดึงหญิงสาวให้เข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะลูบที่ศีรษะเบา ๆ แววตาของคุณนายเต็มไปด้วยความเมตตาต่อเธอยิ่งนัก ก่อนที่คุณนายเลื่อมทองจะหยิบเอากล่องกำมะหยี่สีแดงขึ้นมายื่นให้ภาณุ ชายหนุ่มเปิดดูก็เห็นเป็นสร้อยทองคำขาว จี้ไข่มุกแบบน่ารัก ชายหนุ่มมองผู้เป็นแม่เป็นเชิงถาม

“ใส่ให้เจ้าสาวของแกสิ” คุณนายออกคำสั่ง

“แต่....คุณนายคะ” น้ำค้างเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ เธอไม่อยากรับอะไรที่จะมาเป็นข้อผูกมัด เพราะมันจะทำให้เธอลำบากใจ เมื่อถึงวันที่งานสิ้นสุดลง

“ฉันรู้ว่าฉันอาจจะแค่จ้างเธอมาเป็นภรรยาของลูกฉัน ยอมรับว่าฉันอาจจะหวังให้เธอช่วยกันบรรดาผู้หญิงมักง่ายออกจากลูกชายมักง่ายของฉัน” คุณนายยังมิวายแอบกัดเล็ก ๆ “แต่นับจากนี้ไป เธอคือสะใภ้ของฉัน เธอมีเกียรติในบ้านหลังนี้เท่ากับลูกชายของฉันนะน้ำ” คุณนายมองหญิงสาวด้วยความรักใคร่

น้ำค้างยกมือไหว้คุณนายด้วยความขอบคุณ แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงเด็กในบ้าน แต่คุณนายก็เมตตาเธอมาเสมอ ไม่เคยกดให้เธอรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยเลยแม้แต่น้อย

“ใส่ให้เจ้าสาวได้แล้วตาณุ นั่งนิ่งอยู่นั่นแหละ” ภาณุหยิบสร้อยขึ้นมาสวมให้หญิงสาวอย่างเบามือ เขาว่าเขาจำไม่ผิด สร้อยเส้นนี้เขาเคยเห็นผู้เป็นแม่ใส่บ่อยๆ โดยเฉพาะตอนงานฉลองครบรอบแต่งงาน แม่ของเขาก็จะใส่สร้อยเส้นนี้ตลอด จะมาหายไปก็ตอนที่เขาต้องสูญเสียคนเป็นพ่อไปเมื่อ 5 ปีก่อนนี่เอง

“น้ำขอบคุณคุณนายมากเลยนะคะ ทั้งเกียรติที่น้ำได้รับจากคุณนายมาเสมอ และความเมตตาที่คุณนายมีให้น้ำมาตลอด น้ำสัญญาค่ะว่าน้ำจะไม่มีวันทำให้คุณนายผิดหวังแน่นอนค่ะ” หญิงสาวสัญญาด้วยความมั่นใจ คุณนายหันมาทางลูกชายที่นั่งเงียบอยู่

“แล้วก็ แกห้ามล่วงเกินยัยน้ำเด็ดขาดนะตาณุ แล้วแกต้องยกย่องให้เกียรติยัยน้ำในฐานะภรรยา ทั้งเรื่องออกงานไม่ว่าจะงานเลี้ยง งานประชุม พบปะสังสรรค์ แกต้องพายัยน้ำไปด้วย ห้ามแกควงผู้หญิงคนไหนออกงนานเป็นอันขาด ฉันขี้เกียจรับโทรศัพท์นักข่าวที่โทรมาถามว่าผู้หญิงที่แกควงออกงานเป็นใครจะแย่” คุณนายเหล่ลูกชายที่ยังนั่งขรึมอยู่ “แล้วพรุ่งนี้แกต้องไปจดทะเบียนสมรสด้วย แต่ถ้าครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ ถ้าแกเลิกเจ้าชู้ไม่ได้ แม่จะยอมให้หย่าตามข้อตกลง” คุณนายสาธยายต่อ ก่อนจะมองลูกชายเขม็ง ภาณุเองก็ยังนิ่ง “ตกลงตามนี้นะตาณุ” คุณนายถามจริงจัง ภาณุจุ๊ปากด้วยความขัดใจ ก่อนจะบอก

“ผมขาดทุนนี่ครับคุณแม่”

“แกขาดทุนอะไร”

“น้ำได้สิทธิ์ของภรรยาทุกอย่าง จดทะเบียนด้วย เท่ากับมีส่วนในทรัพย์สินหลังแต่งงานครึ่งนึง แถมยังได้แสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมอีก อย่างนี้สาว ๆ ของผมก็หายหมดสิครับ แต่ทีเรื่องนั้น............” ชายหนุ่มยิ้มพราย แววตาเจ้าเล่ห์

เพี๊ยะ!!!

คุณนายฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของลูกชายตัวดีอย่างจัง ทำเอาเขาร้องออกมา เอามือลูบแขนป้อย ๆ แต่แววตาสิยังพราวระยับ

“อย่ามาทะลึ่งนะตาณุ” คุณนายแหวใส่ลูกชาย ภาณุยักไหล่เล็กน้อย

“ก็จริงนี่ครับ สาว ๆ ผมหายไป ใครจะมารับผิดชอบล่ะครับ” เขาอ้างหน้าตาเฉย

น้ำค้างเริ่มตีหน้าไม่ถูก ใบหน้าที่พร้อมจะยิ้มรับได้ทุกสถานการณ์ แต่กับเรื่องอะไร ๆ เธอไม่เคยคิดรับมือ ถ้าเกิดว่าเกี่ยวพันกับตัวเธอ

“น้ำขอนอนที่ห้องของน้ำเหมือนเดิมนะคะคุณนาย” หญิงสาวเริ่มหาทางเลี่ยง

“ไม่ได้ !” ชายหนุ่มร้องเสียงลั่น “เธอเป็นภรรยาก็ต้องนอนกับสามีสิ”

“ไม่ค่ะ” น้ำค้างเถียงกลับ “เกิดคุณณุไปตกเบ็ดใครกลับมาด้วย น้ำไม่อยากเห็นหนังสด” เธอพูดตรงๆตามความคิด

“น้ำ!!!” คราวนี้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายหน้าม้านไปเสียเอง

“เอาละ เอาละ” คุณนายยกมือห้ามทัพ ก่อนจะตัดสิน “ตามใจเธอแล้วกันยัยน้ำ เธออยากนอนไหนก็ได้ แล้วแต่เธอ”

“ขอบคุณค่ะคุณนาย” น้ำค้างยกมือไหว้ขอบคุณคุณนาย ก่อนจะยิ้มอย่างผู้ชนะ เย้ยชายหนุ่มเล็กน้อย

ภาณุฮึดฮัดด้วยความขัดใจ ไม่ใช่ว่าเขาคิดอกุศลกับเธอหรอก แต่ว่าความอยากแกล้งนี่สิมีอยู่เต็ม ๆ เลย อยากเอาคืนคนตัวดีนี่ซักหน่อย ร้ายนักนะ

เมื่อรอจนแขกเหรื่อกลับไปจนหมด และงานเลี้ยงฉลองแต่งงานก็เสร็จสิ้นไปเป็นที่เรียบร้อย คุณนายเลื่อมทองเลยออกคำสั่งให้ภาณุเดินมาส่งน้ำค้างที่เรือนหลังเล็กเหมือนเดิม

“ความจริงคุณณุไปต้องลำบากมาส่งน้ำก็ได้นะคะ แค่เรือนเล็ก เดินไปกี่ก้าวก็ถึง”

“ฉันทำตามคำสั่งของคุณแม่หรอกน่า” ชายหนุ่มอ้าง น้ำค้างหมั่นไส้คนช่างอ้างนัก

“ก็ใช่แหละค่ะ คุณณุน่ะเป็นลูกที่ดีทำตามคำสั่งคุณนายทั้งนั้นแหละค่ะ ยกเว้นเรื่องผู้หญิง”

“น้ำ!!” เขาเรียกเธอเสียงขุ่น

“คุณณุน่ะชอบดุ หน้าถึงแก่เร็ว”

“เราเด็กตายนี่” เขาว่ากลับเป็นเด็ก ๆ น้ำค้างเองก็ดูเหมือนจะไม่ยอม

“น้ำอายุน้อยกว่าคุณณุตั้งห้าหกปีแน่ะ” เธอว่าทำเอาชายหนุ่มเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้

“ไม่อยากเถียงกับเด็กนักหรอก”

“น้ำก็ไม่อยากเถียงคนแก่เหมือนกัน”

ภาณุกัดฟันกรอดมองคนข้าง ๆ ด้วยความเจ็บใจ อยากจะแก้เผ็ดแม่คนช่างเจรจานี่นัก และก็ไวเท่าความคิด ภาณุดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว น้ำค้างหน้าเหวอไปทันที จะร้องก็ร้องไม่ทัน เมื่อริมฝีปากของภาณุประกบมาอย่างรวดเร็ว บดขยี้ราวกับจะระบายความหมั่นไส้ลงไปทั้งหมด น้ำค้างมือเย็นตัวชาไปกับสัมผัสที่ไม่เคยได้รับ ชายหนุ่มจูบอย่างรุนแรง บดริมฝีปากอย่างไม่เกรงใจเลยซักนิด มือเรียวพยายามจะดันร่างเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อดูท่าทีว่าเขาจะไม่ยอมถอนริมฝีปากออกง่าย ๆ และดูเหมือนจูบของเขาจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่ง..........ชายหนุ่มรู้สึกว่าร่างในอ้อมกอดของเขาแน่นิ่งไป พอถอนริมฝีปากออกก็พบว่าน้ำค้างเป็นลมไปเสียแล้ว

“ น้ำ น้ำ!!!” ชายหนุ่มร้องเรียกเธอดังลั่น แต่ร่างนั้นก็ไม่ไหวติง

โธ่เอ้ย! เขาก็แค่จะแกล้ง

ภาณุมองซ้ายมองขวาอย่างชั่งใจแล้วตัดสินใจช้อนร่างของหญิงสาวขึ้นอุ้ม ก่อนจะพาเดินไปทางเรือนใหญ่แทน

ภาณุวางคนหมดสติลงบนเตียงของเขาอย่างเบามือ ก่อนที่ชายหนุ่มจะควาญหายาหม่อง ยาดมมาจ่อที่จมูกของหญิงสาว ดีที่คุณนายเลื่อมทองขึ้นไปนอนแล้ว ไม่อย่างนั้นชายหนุ่มคงโดนร่ายอีกยาว เนื่องจากไปทำคนโปรดของคุณนายเป็นลม

ภาณุเดินเอาผ้าไปชุบน้ำในห้องน้ำ ก่อนจะเอามาเช็ดตัวให้หญิงสาวอย่างเบามือ สายตาของเขาจ้องมองดูร่างบางเวลาสิ้นฤทธิ์แล้วก็ยิ้มบาง ๆ

“เธอน่ะมันเด็กจะตายรู้ตัวมั้ย” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะผละลุกออกไป เปิดตู้หาชุดนอนของเขาเอง แล้วเอามาพาดไว้ที่เตียง เอาผ้าห่มคลุมร่างของหญิงสาว ก่อนจะจัดการกับชุดแต่งงานบนร่างของเธอ แล้วจัดการใส่ชุดนอนของเขาให้แทน รู้สึกว่ามือตัวเองเกิดอาการสั่น ๆ พิกล

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินมาดูเธออีกรอบ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าหญิงสาวจะตื่น เขายืนมองดูเธอสลับกับพื้นข้างล่างอย่างครุ่นคิด ก่อนจะได้ข้อสรุป

‘เรื่องอะไรจะยอมนอนพื้น แข็งจะตาย’

คิดได้แล้วร่างสูงใหญ่ ก็ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนุ่ม ๆของเขาที่ตอนนี้มีเจ้าสาวของเขามานอนหลับอย่างสบาย มือใหญ่เอื้อมมือมาปิดไฟที่หัวเตียง แล้วข่มตาหลับ

ไม่คิดอะไร ไม่คิดอะไร...!!!

#รัก #นิยายรัก #hinovel