ตอนที่ 10

เสียงลมหายใจต่อเนื่องสม่ำเสมอ บอกให้รู้ว่าหญิงสาวหลับสนิทไปเสียแล้ว แต่ภาณุกลับผุดลุกผุดนั่งหลายครั้ง หงุดหงิดงุ่นง่านในใจเต็มทน เขาไม่เคยปล่อยให้ผู้หญิงที่มานอนข้าง ๆ หลุดรอดออกไปได้โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักครั้งเดียว

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปตรงที่เธอคนนั้นคือเธอคนนี้นี่แหละ !

แล้วเรื่องอะไรเธอต้องมานอนให้เขางุ่นง่านด้วยล่ะเนี่ย

ภาณุเผลอไผลไล่สายตาตามองไปทั่วร่างบางที่นอนเหยียดยาวไม่รู้เรื่องรู้ราว พยายามอย่างที่สุดข่มอารมณ์เอาไว้เท่าที่มโนสำนึกจะมี

ท่องไว้ ท่องไว้!!! เด็กในบ้านนะ ภาณุ แกจะล่วงเกินเขาไม่ได้

เขาท่องวนไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่บางครั้งก็มีเผลอ เอื้อมมือไปจะแตะ พอได้สติก็ชักมือกลับ แล้วคืนนี้เขาจะหลับลงมั้ย!! เขาคำรามในลำคอ หมดหนทางจะหาทางออก นอกจากบังคับตัวเองให้นอนหันหลังแล้วพยายามข่มตาลงอย่างยากเย็น

น้ำนะน้ำ... อย่าให้ถึงทีฉันบ้างแล้วกัน

*********************************************

ปั่ก!!! ตุ๊บ!!! อั๊ก!!!

ภาณุตัวงอเป็นกุ้ง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ ทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ หลังจากที่ให้แม่ตัวดีนอนบนที่นอนเมื่อคืน เช้ามาแม่คุณเลยสนองบุญคุณด้วยการส่งลูกถีบมหากาฬปะทะเข้ากับท้องเขาอย่างจัง ไม่พลาดเป้าเลยสักนิดเดียว

ภาณุที่หล่นลงมานอนกองที่พื้น ยกมือสั่นระริก จะด่าก็ด่าไม่ออกเพราะจุกเกินกำลัง ค่อย ๆ ตะกายตัวขึ้นมาก็เห็นแม่เจ้าประคุณนอนหลับสบายหน้าตา

ความโกรธจัดจึงเอื้อมมือไปเขย่าตัวปลุกคนหลับสบายให้ตื่นขึ้นเดี๋ยวนี้!

“ตื่น ตื่น!เดี๋ยวนี้เลยนะน้ำ” เขาเรียกเสียงดังลั่น

น้ำค้างงัวเงียเผยอเปลือกตาขึ้นด้วยความลำบาก หญิงสาวบิดขี้เกียจจนสุดแรง โดยไม่รู้ว่าตอนนี้มีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

พอปรับแสงได้แล้ว เจ้าหล่อนก็ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาแป๋วมองไปรอบ ๆ พลันก็ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อพบว่าห้องที่อยู่ในตอนนี้ไม่ใช่ห้องของเธอ

“เฮ้ย!!!” น้ำค้างร้องลั่น ก้มมองดูตัวเองก็พบว่าใส่เสื้อนอนของผู้ชายอยู่ “ไม่!!!!!” เธอหันมาเห็นภาณุที่ยืนตีหน้ายักษ์ที่มุมห้อง สมองคิดไปไกลเกินจะดึงกลับมาได้

หญิงสาวหน้าซีดเผือดเมื่อคิดว่า.....เขา

“ไม่ต้องมาคิดลึก ฉันไม่ได้ทำอะไรเราซะหน่อย” ภาณุที่รู้ทันคนช่างจินตนาการ รีบพูดรวดเร็ว น้ำเสียงขุ่นข้องด้วยความหงุดหงิดเพราะอาการจุกจากลูกถีบยังไม่หายดี

ผู้หญิงอะไรเท้าหนักเป็นบ้า

“แล้วทำไมน้ำมาอยู่ห้องคุณณุล่ะคะ” หญิงสาวถามด้วยความไม่เข้าใจ รู้สึกโล่งอกขึ้นมาเมื่อเขาชิงบอกเธอก่อนว่าไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้น เมื่อเขาบอกว่าไม่ได้ทำอะไรเธอก็จะเชื่อ แล้วเธอก็ไม่ได้รู้สึกแปลกหรือเจ็บตรงไหนซักหน่อย แต่เรื่องชุดนอนนี่สิ “แล้วชุดนี่.......”

หญิงสาวหน้าแหย

“ฉันไม่เห็นหรอก ให้คุณแม่เปลี่ยนให้ หรือต่อให้เห็นก็ไม่อยากดูหรอก” เขาจำต้องโกหกว่าให้คุณนายเลื่อมทองผู้เป็นแม่มาเปลี่ยนชุดให้ ไม่อย่างนั้นต้องอธิบายกันยาวแน่

“อืม แล้วทำไม....” น้ำค้างเอามือจับที่ศีรษะเพื่อทบทวนความจำ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอ..............หญิงสาวเอามือแตะที่ริมฝีปากเบา ๆ หน้าถอดสี เมื่อสำนึกคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้แล้วว่า เธอถูกเขาล่วงเกินที่ริมฝีปาก

หน้าถมึงทึงของภาณุเองก็พลันสงบลง

“เอ่อ....” เขาพยายามคิดว่าจะพูดอะไรดี “คือฉันไม่ได้ตั้งใจนะน้ำ คือฉันแค่จะแกล้งเล่นเฉย ๆ” ชายหนุ่มพยายามหาเหตุผลมาอ้าง แต่ใบหน้าแดงเรื่องของหญิงสาวตอนนี้เขากลับดูไม่ออกเอาเสียเลยว่ากำลังเขินหรืออาย

อยู่ดี ๆ เธอก็ลุกจากเตียงของเขาเดินออกไปโดยไม่พูดไม่จา เขาได้แต่อ้าปากจะเรียก แต่ก็ไม่รู้ว่าถ้าเรียกมาแล้วจะพูดอะไร ในเมื่อความเข้าใจผิดก็ไปทำได้แค่ เดินเร็ว ๆ ตามเธอออกไปนอกห้อง

น้ำค้างเดินจ้ำอ้าวหนีรวดเร็ว เธอไม่รู้ว่าจะโกรธ หรือจะอาย หรือจะโมโหดี ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอารมณ์แบบไหนดี ใบหน้าที่ผู้เป็นแม่เคยสอนว่าให้มีแต่รอยยิ้มตอนนี้แดงก่ำแต่ก็เรียบเฉย เพราะเจ้าตัวไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไง รู้แต่ว่าอยากจะเดินหนีไปให้พ้น ๆ จากตรงนี้ หนีให้พ้นตรงหน้าเขา

“น้ำ” ภาณุดึงแขนเธอไว้ทันที่ห้องรับแขก น้ำค้างหันมามองหน้าเขาได้แวบหนึ่งก็ต้องก้มหน้างุด “ฉันบอกว่าขอโทษไง ไม่ได้ตั้งใจ” น้ำค้างยังนิ่ง ทำหน้าปั้นยาก เพราะเกิดมาก็ไม่เคยเข้าสู่โหมดเขินอายกับใคร

ภาณุต้องเรียกเธอซ้ำ “น้ำ”

“ค่ะ... คะ” ใช้ค่ะคะผิดเดี๋ยวโดนคุณณุประหาร น้ำค้างนึกอยู่ในใจ คุณณุยิ่งหาเรื่องแกล้งได้ทุกเรื่องอยู่

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ปะ เปล่าค่ะ”

“แล้วทำไมไม่พูดกับฉัน” ภาณุถามเสียงเข้ม

“น้ำกำลังจะกลับไปอาบน้ำ แล้วเอ่อ...” คำพูดเกิดสะดุดตะกุกตะกักขึ้นมา “จะรีบกลับมาเตรียมอาหารเช้าด้วยค่ะ เดี๋ยวคุณนายลงมาก่อน น้ำจะแย่” เธอหาข้ออ้าง

“ตกลงว่าไม่โกรธใช่มั้ย” เขาถามย้ำ พลางรอคำตอบ

น้ำค้างพยักหน้าเหมือนไม่ค่อยแน่ใจ จะโกรธก็ประหลาด จะไม่โกรธก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นคนใจง่าย เอาอารมณ์ไหนดี เลือกไม่ถูกเหมือนกัน

“คะ..ค่ะ ไม่โกรธ เอ่อ.........มั้งคะ”

ภาณุหัวเราะ

“ไปเถอะ ไป เดี๋ยวต้องไปเขตด้วย ขืนช้า เดี๋ยวคุณแม่จะมาแพ่นกบาลฉันเอา” เขาปล่อยแขนเล็กออกจากมือ

น้ำค้างหยักหน้าหงึกหงักแล้วเดินเลี่ยงกลับไปยังเรือนเล็กของตนเอง เดินผิดเดินถูกจนเขาต้องช่วยหมุนแล้วชี้ทางที่ถูกให้

“ห้องเธอน่ะไปทางนู้น”

**************************************************

คุณนายเลื่อมทองตักอาหารเข้าปากพลางทำหน้าคิดหนักเมื่อเคี้ยวไปได้เพียงสองสามคำแล้วรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ท่าทางของคุณนายดูเหมือนไม่แน่ใจอะไรซักอย่าง มองหน้าสะใภ้สาวที่ได้รับสิทธิ์ให้ร่วมโต๊ะอาหารอย่างมีคำถาม ก่อนที่จะตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ

“วันนี้ใครทำอาหารเหรอน้ำ”

“อ้าวคุณแม่ก็ต้องน้ำสิครับ บ้านเราก็มีแต่น้ำกับคุณแม่ที่ทำอาหารเป็น ถ้าคุณแม่ไม่ได้ทำก็ต้องน้ำทำอยู่แล้ว” ภาณุเป็นคนตอบเสียเอง

น้ำค้างได้แต่ยิ้มเจื่อน

“ใช่เหรอ?” หน้าตาของคุณนายเหมือนไม่เชื่อ “ถ้าน้ำทำ ทำไมรสชาติมัน..........” คุณนายเงียบไป ไม่กล้าบอกตามตรงว่า รสชาติมันแปล่ม ๆ แปลก ๆ ทั้งที่ปกติฝีมือการทำอาหารของน้ำค้างเรียกได้ว่าระดับโรงแรมห้าดาวทีเดียว

“เจื่อน ๆ แปลก ๆ ใช่มั้ยล่ะครับ” ภาณุตอบให้เสียเอง มิวายจะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“อืม...” คุณนายเลื่อมทองพยักหน้า เมื่อรู้สึกแบบที่ลูกชายว่า “หรือว่ามีเครื่องปรุงอะไรในครัวเสียหรือเปล่าน้ำ” คุณนายหันมาถาม

น้ำค้างส่ายหน้า

“ใจเสียไปนิดหน่อยน่ะค่ะคุณนาย” เธอว่า พลางชำเลืองตามองคนที่นั่งอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ พอได้อาบน้ำสดชื่นมาสักหน่อย สติจึงเริ่มกลับมาบ้าง “แต่ซ่อมเรียบร้อยแล้วค่ะ รับรองว่าคราวหน้าจะไม่ให้เป็นแบบนี้แน่นอนค่ะ” หญิงสาวรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ

คุณนายมองลูกชายกับลูกสะใภ้สลับกันงง ๆ เอ! หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อเช้าคุณนายก็ได้ยินเสียงตุ้บ ตั๊บ ดังมาจากห้องของลูกชายแต่คิดว่าไม่มีอะไรมากเลยไม่ได้ไปดู

“นี่แกไปทำอะไรยัยน้ำหรือเปล่าตาณุ” คุณนายมองลูกชายอย่างจับผิด

ลูกชายตัวดีตอบหน้าตาย

“คุณแม่ก็ถามน้ำดูสิครับ ถ้าผมทำเดี๋ยวน้ำก็บอกเอง ขี้ฟ้องจะตายไป”

คุณนายเลื่อมทองจึงเบนสายตามายังน้ำค้าง

“ว่าไงน้ำ ตาณุรังแกอะไรเธอหรือเปล่า”

“ไม่หรอกค่ะคุณนาย” น้ำค้างยิ้มกว้าง

คุณนายยังไม่เชื่อสนิทใจ เหล่ตามองลูกชายตัวดีที่นั่งลอยหน้าลอยตาอย่างน่าหมั่นไส้

ภาณุเองก็นั่งตักข้าวเข้าปากอย่างสบายอารมณ์

“อย่าให้แม่รู้นะว่าเรารังแกอะไรยัยน้ำ แม่เอาตายแน่ตาณุ” คนเป็นแม่ขู่

ภาณุยิ่งหัวเราะขบขัน

ไม่รู้งานนี้ แม่หรือภรรยามือใหม่ของเขา ใครจะตายก่อนกันแน่!

#อ่านนิยาย #โรมานซ์ #แนะนำนิยาย #รัก #นิยายออนไลน์ #แนะนำนิยายสนุก