บทที่ 3 งานแต่งของเรา 3

“พี่ไม่เหนื่อย พี่แบ่งเวลาได้ พี่อยากมีลูกกับฟ่าง”

จะถือว่าเห็นแก่ตัวอคินก็ยอมรับ เขากลัวว่าสักวันหนึ่งถ้าฟาริดารู้ความเลวที่ทำไว้ เธออาจจะไม่มีวันให้อภัยเขา ลูกเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่จะยึดฟาริดาให้อยู่กับเขาได้

อคินสวมกอดกายบาง เชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา สื่อความต้องการทุกอย่างผ่านสายตาส่งไปให้กับนัยน์ตาคู่สวย แนบริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนหน้าผากมน ลดระดับลงมาที่จมูกเล็กแล้วหยุดอ้อยอิ่งดื่มด่ำความหอมหวานที่ปากเล็กจิ้มลิ้ม นิ้วมือหนาเกี่ยวสายเสื้อชุดนอนจนหลุดร่วงไปจากร่างขาวโพลนดุจหิมะ ลากไล้ฝ่ามือไปทางด้านหลังบาง ปลดตะขอเสื้อชั้นในจนผละออกจากกันอย่างชำนิชำนาญ ทรวงอกอวบอิ่มเด่นหรา เปิดเปรยเม็ดทับทิมสีชมพูหวาน เชื้อเชิญให้ลิ้มลอง

เขาถอนปากออกจากปากเล็ก ใช้ปลายจมูกคลอเคลียมาตามซอกคอหอมกรุ่นลงมาจนถึงกลางทรวงอกเต่งตึง ทิ้งใบหน้าอยู่กลางร่องตื้นครู่หนึ่งก็หันไปสนใจกับโนมเนื้อก้อนนุ่มนิ่ม ทั้งปากทั้งจมูกผลัดกันดอมดมภูเขาขนาดย่อมจนกายเล็กต้องจับที่ขอบเคาน์เตอร์ครัวเพื่อพยุงกายให้ยืนหยัดรับความซ่านสยิว ขนในกายลุกชูชัน ตรงกลางส่วนล่างฉ่ำชื้นด้วยพิษใคร่

กายบางแอ่นหยัดเข้าหายามที่ปลายยอดอกถูกครอบครองด้วยโพรงปากร้อนชื้น มือเล็กผละจากขอบเคาน์เตอร์ครัวเปลี่ยนมาจับที่ท้ายทอยของเขาพร้อมกับกดให้ใบหน้าคมแนบลงทรวงอกอวบอิ่มของตนให้มากขึ้นฟาริดาครางเสียงเล็กยามที่ปลายลิ้นสากปาดป่ายไปมา

“ฟ่างหวานมาก” ทั้งดูดทั้งเม้มอย่างตะกละตะกลาม นานหลายเดือนที่ห่างหายจากการร่วมรักกับฟาริดาจนต้องลอบไปคลายความอยากกับปารดีแทน

แต่นั้นไม่ใช่เหตุผลมันเป็นเพียงข้ออ้างของคนเห็นแก่ตัว ซึ่งเขาเองก็รู้ดี

ฟาริดาเองก็ใช่อยากจะอยู่ห่างจากเขา ด้วยความที่งานก็รัดตัว อีกทั้งคิดว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาในการเก็บหอมรอมริบสร้างครอบครัว แฟนสาวจึงเลือกที่จะรับงานทุกจ๊อบจนไม่มีเวลามาสวีทหวานกับเขา

“พี่อยากชิมฟ่างน้อยแล้ว ไม่ได้ชิมตั้งหลายเดือน คิดถึงแทบบ้า”

อคินย่อตัวลงนั่งยอง ๆมองเนินเนื้ออวบอูมที่อยู่ภายในซับในลายลูกไม้ตัวจิ๋วด้วยแววตาหื่นกระหาย ฝ่ามือหนาลูบไล้ดอกไม้งาม กรีดนิ้วลงตามร่อง ขยับขึ้นลงไปมาจนสัมผัสได้ถึงความฉ่ำแฉะที่เปียกซึมผ่านแพนตี้ตัวน้อย

“พี่คิน”

ฟาริดาเอ่ยเสียงกระเส่า กัดริมฝีปากอย่างยั่วยวน ส่งสายตาหวานเยิ้มอ้อนวอนการเติมเต็มจากชายคนรัก ผ้าชิ้นน้อยถูกรูดออกไปจากสะโพกจนพ้นเท้าเล็ก อคินนัยน์ตาลุกโชนด้วยความใคร่กระหาย แลบลิ้นเลียริมฝีปากมองความงามตรงหน้าด้วยร่างกายที่ตื่นตัว ส่วนกลางลำตัวปวดหนึบ แข็งขืน ผงาดใหญ่โตอย่างเต็มที่

ยังหรอก...

เขายังไม่รีบร้อน อยากใช้ลิ้นเล้าโลมฟาริดาให้ไปถึงฝั่งฝันก่อนที่จะได้แนบชิดกับแก่นกายของเขา เขายกขาเล็กข้างหนึ่งพาดมาที่บ่าจนเผยให้เห็นรอยแยกที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำใคร่ ฟาริดายังคงงดงามในสายตาของเขาเสมอ แม้ไม่ใช่เซ็กครั้งแรกของเขากับหญิงสาว แต่ทุกครั้งที่ได้แนบชิด เรือนร่างงดงามนี้ก็ทำให้เขาทั้งตื่นตัวและเฝ้าถวิลหาได้อยู่ทุกวี่วัน

อคินกดท้องลิ้นลงที่รอยแยกแล้วลากขึ้น ก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ปลายลิ้นซอนไซ คว้านชิมน้ำหวานจาก กายสาว เม้มปากขบที่ติ่งเนื้อนูนแผ่วเบาจนกายบางสั่นเทาครางตอบรับความเสียดเสียวที่เขาปรนเปรอ

“พี่คิน”

ปลายลิ้นหนาตวัดขึ้นลงเร็วและแรงขึ้น เอื้อมมือไปกดสะโพกนุ่มนิ่มให้อยู่กับที่เมื่อส่ายร่อนไปมาตามความซ่านสยิว โพรงเนื้ออ่อนนุ่มตอดรัดปลายลิ้นถี่รัวพร้อมกับปลดปล่อยสายธารน้ำหวานออกมาให้ดื่มกินเสียจนหนำใจ

“ฟ่างหวานเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน”

เขาพูดด้วยนัยน์ตาฉ่ำเยิ้ม ปาดเลียริมฝีปากยั่วเย้าให้แฟนสาวเกิดความกระดาก เห็นใบหน้างามเปลี่ยนสีแดงเหมือนลูกตำลึง กายหนาก็ยกขาเล็กออกจากไหล่ หยัดตัวลุกขึ้นยืนดึงร่างเปลือยเปล่าเนียนนุ่มเข้ามาแนบชิด บดเบียดความตัวตนที่อยู่ภายในกางเกงนอนลงบนหน้าท้องแบนราบ

“ดูสิว่าของพี่มันแข็งขนาดไหน มันอยากเข้าไปในตัวฟ่างจะแย่อยู่แล้ว” อคินคลายปมเชือกกางเกงออก ดึงลงให้กองไปอยู่บนพื้น โชว์ความใหญ่โตต่อหน้าผู้หญิงที่แสนรัก เห็นฟาริดาลอบกลืนน้ำลายพร้อมจ้องตรงนั้นของเขาอย่างไม่วางตาก็นึกเอ็นดู

อคินยกร่างเล็กให้อยู่ในท่าลิงอุ้มแตง รู้สึกสะบัดร้อนสะบัดหนาวยามที่ดอกไม้งามแนบสนิทไปกับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจนรู้สึกถึงความชื้นแฉะ เดินผ่านห้องรับแขกตรงไปยังห้องนอนแล้ววางกายบางลงนั่งอยู่ริมขอบเตียง

จับชายเสื้อนอนถอดขึ้นไปทางศีรษะแล้วโยนลงพื้นข้าง ๆหลุบตามองแก่นกายของตัวเอง จับรูดขึ้นลงสองสามทีแล้วจึงจับขาเล็กสองข้างยกขึ้นมาให้อยู่ในท่านั่งชันเข่า

“ใส่เสื้อกันฝนก่อนสิคะ”

เมื่อเห็นว่าอคินกำลังจะสอดใส่แก่นกายเข้าแนบชิด ฟาริดาก็เอ่ยท้วง ได้รับรอยยิ้มอบอุ่นจากใบหน้าคมตอบกลับมา

“ไม่ต้องใช้มันอีกแล้วครับ พี่จะทำลูกกับฟ่าง”

เขาชำแรกตัวตนเข้ามาในกายสาวอย่างใจเย็นค่อย ๆหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกัน ไม่เร่งร้อน รุนแรงและเอาแต่ใจกับแก้วตาดวงใจ

“พี่รักฟ่าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้ฟ่างรู้เอาไว้ว่าพี่รักฟ่างมาก” อคินกดสะโพกแนบชิด โน้มกายเล็กให้นอนราบไปกับที่นอนด้วยที่ขาสองข้างยังอยู่ในท่าชันเข่า มองแก่นกายของตัวเองที่ผลุบเข้าออกในกายของฟาริดาด้วยความอิ่มเอมใจ ถึงเขาจะมีความต้องการในเรื่องเซ็กมาก แต่สำหรับฟาริดาแล้วจะมีแต่ความนุ่มนวลและอ่อนหวาน

“ฟ่างก็รักพี่คินค่ะ รักมาก...” หญิงสาวลากเสียงยาวย้ำในสิ่งที่ตัวเองพูด อคินรักเธอมากเท่าไหร่ เธอเองก็รักเขามากเท่านั้น วันแรกที่รักผ่านมาเจ็ดปีก็รักไม่เคยเปลี่ยน

สองหนุ่มสาวผสานสายตามองกันและกัน ใบหน้าทั้งคู่ฉาบรอยยิ้ม ฟาริดาเป็นฝ่ายยื่นมือไปรั้งใบหน้าของคนเหนือร่างให้โน้มลงมารับจูบที่แสนหวาน ชำแรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากอุ่นชื้น ไล่ตวัดดูดดึงปลายลิ้นใหญ่ด้วยความแสนซนจนอคินยกยิ้ม ยอมให้หญิงสาวกวาดปลายลิ้นเล่นซนอยู่ในโพรงปากของตัวเองอย่างชอบใจ

ส่วนเชื่อมต่อยังคงเน้นจังหวะ เน้นหนัก ตรอกตรึงแต่ละทีทำใจสาวสั่นสะท้าน จากที่อยากแกล้งกลับต้องเป็นฝ่ายถอนปากออกแล้วเปลี่ยนเป็นส่งเสียงครางอย่างน่าเอ็นดู

“พี่คิน ฟ่างเสียว”

ทั้งจุกทั้งแน่นที่ตรงกลีบผกากลางกาย ยิ่งเขาถอดถอนเกือบสุดแล้วชำแรกเข้าไปอีกครั้งมันเสียดเสียวไปทั่วทั้งหน้าท้อง อคินพิศมองใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้แดงก่ำบิดเบ้ไปด้วยความซาบซ่าน ยิ่งฟาริดากัดริมฝีปากแน่นก็เหมือนกับยิ่งยั่วยุให้ร่างกายของเขาร้อนเป็นไฟ โนมเนื้อสองก้อนนุ่มนิ่มโยกไหวไปตามแรงกระแทกกระทั้น ตรงส่วนยอดแข็งจัดอยู่ตรงกลางฐานสีหวาน

ฟาริดาลากไล้ฝ่ามือไปบนแผงอกล้ำ ลงมาจนถึงกล้ามเนื้อท้อง ยันมือนิ่งค้างเมื่ออคินเคลื่อนไหวเร็วและถี่ขึ้น เมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอด มือเล็กบางก็เลื่อนไปจับที่เนินเนื้อ ใช้นิ้วบดบี้เม็ดกระสัน กระตุ้นความเสียดเสียวให้เพิ่มระดับขึ้นไปอีก เมื่อไม่อาจทน กายบางก็แอ่นหยัดครางเสียงร้อง กระตุกตัวเกร็ง ภายในเนื้อนุ่มขมิบถี่รัว

อคินไม่รอช้าขยับสะโพกเป็นจังหวะเร็วขึ้น โน้มใบหน้าแนบปากลงกับปากเล็ก มือก็บีบเคล้นสองเนินเขา ก่อนจะปลดปล่อยสายธารน้ำรักเข้ากายนางอย่างไม่มีเหลือทิ้งเรี่ยราด

ปลดปล่อยออกไปทุกหยาดหยดแต่อคินยังคงนอนนิ่ง เอียงใบหน้าแนบลงกับร่องระหว่างทรวงอกสล้าง ฟังเสียงหายใจหอบเหนื่อยและเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัวของ ฟาริดา ได้พักหายใจหายคอไม่ถึงห้านาที บทเรียนที่สองกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง

“ไม่พักก่อนหรือคะ”

อคินส่ายหน้าพรืด ให้เขาเสียเวลาที่มีค่าไปนอนพัก ไม่มีทาง เขาไม่หยุดพักแน่ ถ้ายังไม่มั่นใจว่าส่งลูก ๆไปถึงฝั่งฝัน ตราบใดที่ยังรีดพิษของตัวเองออกมาได้ เขาก็จะรีดมันออกมาให้เกลี้ยง

“พี่จะทำลูกกับฟ่าง”

ฟาริดาอมยิ้ม ทั้งขำและเอ็นดูอคินเหลือหลาย บทจะจริงจังก็ดุดันเสียเหลือเกิน คอยดูเถอะลูกมาเกิดสมใจอยากจริง ๆแล้วจะรู้ว่าความเหนื่อยกายเหนื่อยใจที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร แค่เห็นพี่ ๆหัวยุ่งมาทำงานทุกวันเพราะต้องรบกับลูก ๆฟาริดาก็เหนื่อยแทนแล้ว

ปฏิบัติการทำลูกเริ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องไปอีกหลายครั้ง จะจบลงก็ต่อเมื่อพ่อพันธุ์จะพอใจและมั่นใจว่าพายเรือส่งลูก ๆข้ามไปถึงดินแดนสวรรค์ ฟาริดาไม่ต่อต้าน ยอมให้อคินทำรักจนกว่าจะพอใจ ไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวลในเมื่ออีกไม่กี่วันข้างหน้าเธอกับเขาก็จะกลายมาเป็นคู่ชีวิตที่ใช้หัวใจร่วมกันไปตลอดกาล