ตอนที่ 6

Rrrrrr…

ทันทีที่คณิตก้าวพ้นประตูรั้วออกมา คนที่ชายหนุ่มผิวขาวจัดกำลังนึกถึงและคิดจะโทรหาก็โทรมาราวกับรู้จังหวะเวลา รู้ความต้องการของเขา

“โทรมาได้จังหวะเลยนะมึง กูกำลังคิดถึงอยู่พอดี” คณิตกรอกเสียงทักทายลงไป

“ดีใจมากครับที่หนึ่งคิดถึงชิต” ปลายสายตอบกลับมาด้วยสุ้มเสียงนุ่มนวลแกมหยอกเย้า

คนที่โทรมาคือเพื่อนคนที่เป็นต้นเหตุให้เกิดเหตุการณ์ในสระว่ายน้ำ

ใช่แล้ว...เพื่อนคนนี้ชื่อชิตตะวัน และคือคนที่จูบเขา

เขารู้จักชิตตะวันตอนเรียนอยู่ปีหนึ่ง ทั้งที่ไม่ได้เรียนคณะเดียวกัน ที่รู้จักกันได้เพราะชิตตะวันขับรถเฉี่ยวเขา อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้ความสัมพันธ์ ‘ฉันเพื่อน’ ยาวนานมาถึงวันนี้

‘ฉันเพื่อน’ คงเป็นเขาฝ่ายเดียวที่คิดและรู้สึก ส่วนอีกฝ่ายไม่ได้คิดกับเขาแบบเพื่อนเลย แรกๆ ก็ไม่รู้ว่าชิตตะวันชอบเขา ชอบแบบคนรัก อยากได้มาเป็นแฟน แต่มีสงสัยบ้างเหมือนกัน จากคำพูดและการกระทำของภาคีที่พยายามไม่ให้ชิตตะวันเข้าใกล้เขา ไม่ยอมให้เขาไปไหนมาไหนกับชิตตะวันสองต่อสอง มาแน่ใจก็ตอนที่ถูกสารภาพรักเมื่อตอนใกล้เรียนจบ พร้อมกับยัดเยียดจูบแรกจากผู้ชายให้เขาเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตอนที่มันมาหาเขาที่กรุงเทพฯ และนอนค้างที่คอนโดฯเขา คืนนั้นแค่จูบที่ปาก ไม่ได้รุกล้ำด้วยลิ้นแต่อย่างใด

“ชิต...มึงยังรักกูอยู่ไหม”

“รัก...รักมากด้วย แล้วก็รักมาตลอด” อีกฝ่ายตอบมาอย่างไว

“แล้วจะรักตลอดไปไหม”

“ถามแบบนี้แสดงว่าจะรักชิตตอบเหรอครับ” สุ้มเสียงยินดีดังเข้ามาให้คณิตลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนเอ่ยตอบ

“อืม...คงงั้น” เพื่อจะได้จบปัญหาที่ก่อเอาไว้

“เพราะจูบคืนนั้นหรือเปล่า”

“คงงั้น”

“ถ้ารู้ว่าแค่จูบเดียวแล้วทำหนึ่งตกหลุมรักชิตได้เนี่ย ชิตน่าจะทำเสียตั้งแต่เห็นหน้าหนึ่งวันแรก” คนปลายสายพูดกลั้วรอยขำ

“เออ! งั้นก็รู้ไว้ซะ”

...เพราะจูบเดียวของมึงนี่แหละที่ทำให้กูสับสน จนต้องไปตั้งคำถามงี่เง่ากับเจ้านายตัวเอง จนเกิดเรื่องบ้าบอขึ้นมา แถมทำท่าจะลุกลามใหญ่โตเพียงเพราะจูบเดียวแต่หลายครั้งนั้นด้วย

ไม่รู้ว่าโง่หรือบ้ากับสิ่งที่คิดและตัดสินใจทำ แต่นาทีนี้คณิตขอเลือกใช้วิธีโง่ๆ เพื่อให้ทุกอย่างมันกลับไปเหมือนเดิมให้มากที่สุด

...เพราะเขาได้คำตอบแล้วว่า ผู้ชายจูบกันได้ แต่จูบที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเกิดขึ้นกับคนเพียงคนเดียวเท่านั้น

...ซึ่งไม่ควรเกิดขึ้นกับคนคนนั้นเลย

* *

“พี่อิง...ไปสนามบินต้องเลี้ยวซ้ายนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้พี่อิงดูใจลอยจัง”

ณัชชานึกสงสัยว่าอชิตะเป็นอะไร ดูใจลอย เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ไปรับเธอที่คอนโดฯแล้ว

“สงสัยพี่จะเครียดเรื่องงานไปหน่อย” อชิตะเอ่ยแก้ตัวด้วยคำพูดเดิมที่เคยเอ่ยมาก่อนหน้านี้แล้ว

“เครียดอะไรกันนักหนาคะพี่อิง นี่วันหยุดนะ หยุดคิดเรื่องงานบ้างก็ได้ หวานไม่ชอบเลย” หญิงสาวว่าแกมบ่น อชิตะบอกเธอแบบนี้มาหลายรอบแล้ว ซึ่งก็แปลก แต่ไหนแต่ไรคนรักไม่เคยเป็นแบบนี้ หมายถึงว่าไม่เคยเก็บเรื่องงานมาคิดในวันหยุด หรือไม่ก็ตอนที่อยู่กับเธอ อชิตะแทบไม่เคยมีคำว่างานออกจากปากเลย

“พี่ขอโทษครับ” อชิตะเอ่ยออกมาเบาๆ จากนั้นก็เหลือเพียงความเงียบและความสงสัยที่ดังกระหึ่มในใจของสาวคนรัก จนกระทั่งถึงสนามบิน

ณัชชาทั้งสงสัยและน้อยใจกับท่าทีที่ผิดจากเดิมของคนรัก เพราะพอเธอเงียบเพื่อให้อชิตะง้อ แต่เขากลับเงียบ และเหมือนจะพอใจเสียมากกว่าที่ไม่มีบทสนทนาระหว่างกัน

“ถ้าพี่อิงเหนื่อยมาก ไม่ต้องเดินไปส่งหวานก็ได้ค่ะ หวานไปเองได้” เธอบอกคนรักขณะปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว

“ได้ไงล่ะครับ พี่จะปล่อยให้หวานเดินไปคนเดียวได้ไง อย่างอนนะครับ วันนี้พี่แค่เหนื่อยๆ...ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวไม่ทัน”

อชิตะส่งยิ้มให้คนรักเหมือนเดิม แต่ในใจเขากลับรู้สึกไม่เหมือนเดิม การกระทำของเขาด้วย เพราะเขาควรง้อตั้งแต่ณัชชาฟังคำขอโทษจากเขาแล้วเงียบ แต่ก็ไม่ทำเพราะใจเขาเหมือนไม่อยู่กับตัวเองเลย มันคอยคิดถึงแต่ลูกน้องคนสนิทที่เขียนโน้ตทิ้งไว้ว่าให้รอเขากลับมา อย่าเพิ่งไปไหน

...ไม่รู้จะเชื่อหรือเปล่า