ตอนที่9 ทิ้งไป

กระทั่งไฟหน้าห้องผ่าตัดดับลงก่อนจะเปิดประตูออกมาจากหมอผู้ดูแล

“ป้าของหนูเป็นยังไงบ้างคะ” เข็มขาวลุกขึ้นถามด้วยความตื่นเต้นมีหวัง

“ทุกอย่างถือว่าผ่านไปได้ด้วยดีครับ แต่ด้วยความอ่อนแอของร่างกายคนไข้ทำให้ยังต้องดูอาการอีกหน่อย” หมอตอบกลับออกมาตามผลการรักษาที่การผ่าตัดไม่มีปัญหาอะไร ขอแค่ร่างกายคนไข้ฟื้นตัวก็ถือว่าการผ่าตัดเป็นผล

“ขอบคุณค่ะ” เข็มขาวยกมือไหว้ขอบคุณหมอก่อนจะเฝ้ารอผู้เป็นป้าอย่างใจจดใจจ่อ

สักพักบุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงของป้าที่หมดสติออกมาและตรงไปยังห้องพักฟื้นโดยมีเข็มขาวตามไป

สีหน้าซีดเซียวของผู้เป็นป้าทำให้เธอไม่อยากห่าง ลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะถือโทรศัพท์ออกไปโทรหาคุณสุณี

(ฮัลโหล)

“สวัสดีค่ะ หนูอยากขออนุญาตอยู่เฝ้าป้าสักคืนได้ไหมคะ” เธอโทรไปขออนุญาตด้วยความเกรงใจและกลัวอีกฝ่ายไม่อนุญาต

(ฉันจ้างพยาบาลไว้ให้แล้ว เธออยู่ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้) น้ำเสียงไม่ได้ตำหนิ แต่คำพูดก็ทำให้คนฟังรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ค่อยพอใจกับความต้องการของเธอ

“หนูทราบค่ะ แต่ร่างกายของป้าไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ หนูอยากอยู่ให้เห็นป้าฟื้นขึ้นมาก่อน...”

“แค่คืนเดียวนะคะ ถ้าป้าหนูตื่นเมื่อไหร่ หนูจะรีบกลับไปทันที” เข็มขาวขอร้องออกมาอย่างมีหวัง แต่ขอแค่สักคืนที่ได้อยู่เฝ้าป้า

(แค่คืนเดียวนะ) แล้วน้ำเสียงเรียบเย็นก็พูดออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธเหมือนตอนแรก

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ตอบรับด้วยความดีใจก่อนจะวางสายแล้วเข้าไปอยู่เฝ้าผู้เป็นป้าต่อ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นก่อนจะเปิดออกมาพร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย แต่ไม่ใช่คนที่เขารอ

“ได้เวลาอาหารเย็นแล้วลูก” คุณสุณีเดินยิ้มมาบอกลูกชายอย่างมีความสุข

ลูกชายที่สามเดือนก่อนสภาพผอมแห้งดวงตาคล้ำใบหน้าอมทุกข์ พร้อมโวยวายอาละวาดตลอดเมื่อไม่ได้ดั่งใจ แต่หลังจากให้เข็มขาวสวมรอยเข้ามาอยู่ดูทุกอย่างก็เป็นไปในทางที่ดีขึ้น

ลูกของเธอกินข้าวได้ทุกมื้อจนร่างกายกลับมามีน้ำมีนวลขึ้น ใบหน้าไร้ความทุกข์เศร้า อีกทั้งยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้าให้เห็นบ่อยๆ เวลาออกไปเดินเล่นที่สวน

“พิมละครับ” แต่แทนที่ครั้งนี้ล่าคลื่นจะตอบรับอย่างว่าง่าย เขาเลือกจะถามหาคนรักแทน

เธอบอกจะออกไปทำธุระแล้วรีบกลับ แต่เวลานี้ที่แม่เอาข้าวเย็นมาให้แล้ว ทำไมเธอถึงยังไม่กลับอีก

“คืนนี้น้องไม่ได้กลับลูก น้องยังไม่เสร็จธุระ” เพราะเข็มขาวบอกเธอว่าขออนุญาตและบอกล่าคลื่นเรื่องออกไปข้างนอกแล้ว อีกทั้งอารมณ์ที่ดีขึ้นเลยทำให้ตนอนุญาตให้เข็มขาวค้างข้างนอกได้คืนหนึ่งคิดว่าไม่มีปัญหาอะไร

“ผมไม่หิวครับ” เขาปฏิเสธออกมาเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ หันมองตรงแม้จะมองอะไรไม่เห็นก็ตาม

“คิดถึงน้องเหรอลูก...”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้น้องก็กลับมานะ น้องโทรมาบอกแม่แล้ว” คุณสุณีเอ่ยขึ้นอย่างปลอบประโลมให้ลูกชายไม่คิดมาก

“ครับ” ตอบรับเสียงเรียบเหมือนเดิม ไม่มีปฏิกิริยาใดมากกว่านั้น

“งั้นเดี๋ยวแม่ป้อนนะ”

“ยกออกไปครับ ผมไม่หิว” ย้ำคำเดิมออกมาด้วยความเรียบนิ่ง

นั่นทำให้คุณสุณีกังวลขึ้นมาอีกครั้ง

“คลื่น...”

“แม่ครับ!” เสียงเข้มตะคอกแทรกไม่อยากพูดซ้ำกับเรื่องเดิมๆ หลายรอบ

“ได้ๆ แม่จะยกออกไปเดี๋ยวนี้” กระวีกระวาดตอบลูกชายที่ไม่แสดงอาการแบบนี้มาสักพักแล้วแท้ๆ

“.....”

“พักผ่อนนะลูก พรุ่งนี้น้องก็กลับมา” ย้ำบอกอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สบายใจ

เหลือไว้แค่คนที่จมอยู่ในความมืดมนอย่างเขา คนที่ถูกความกลัวกัดกินใจไปหมดตั้งแต่วันที่คนรักขอออกไปข้างนอก

และยิ่งเธอไม่กลับมาอย่างที่บอกว่าจะรีบกลับ เขาคิดเป็นอื่นไม่ได้เลยนอกจาก เธอคงทิ้งเขาไปแล้ว