ตอนที่8 ทิ้งไปแล้ว

สองเดือนแล้วที่มีหญิงสาวคนรักอยู่ข้างกายทุกเวลา เขาถูกเธอขุนให้กินอาหารครบทุกมื้อ นั่งเล่นพูดคุยอยู่เคียงข้าง พาออกกำลังกายเท่าที่เขาจะทำมันได้ด้วยตัวเองและมีเธออยู่ไม่ห่าง ทำให้เขากลับมาเป็นล่าคลื่นคนเดิมได้ไม่ยาก

“กินเยอะๆ นะคะ ตอนนี้พี่คลื่นยังผอมกว่าเมื่อก่อนอยู่ พิมอยากให้พี่คลื่นตัวเท่าเดิม” ตักกับข้าวหลอกล่อเหมือนเขาเป็นเด็ก

“หึ” ยกยิ้มให้ความจริงที่ตัวเองก็รู้ เพราะกางเกงที่เคยใส่พอดียังหลวมเกือบทุกตัว

เธอจำขนาดของเขาได้

“พี่รู้ว่าพิมชอบซิกแพกของพี่” เขาหยอกล้อกลับไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขให้เธอ

แม้จะมีบ้างบางเวลาที่คนอย่างเขาจะยังวนกลับไปหดหู่กับสภาพตัวเอง แต่ขอแค่มีเธอ ขอแค่เธออยู่ข้างๆ เขาก็จะทำทุกอย่างเพื่อเธอ

“พิมชอบทุกอย่างที่เป็นพี่คลื่นนั่นแหละ” ตอบรับด้วยรอยยิ้ม

บางครั้งเธอก็ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจจนเหมือนหลงลืมไปแล้วว่าที่ยืนอยู่ตรงนี้ เธอคือผู้หญิงอีกคน ไม่ใช่เข็มขาวตัวตนจริงๆ ของตัวเอง

“พี่คลื่นคะ มะรืนนี้พิมขอออกไปข้างนอกหน่อยได้ไหมคะ พอดีพิมมีธุระสำคัญต้องไปจัดการ” พอเห็นเขายิ้มอารมณ์ดีก็ขออนุญาตออกมาล่วงหน้า

“ไปไหนเหรอ” รอยยิ้มหายวับไปในพริบตา ถามออกมาด้วยความระแวงและหวาดกลัว

กลัวเธอจะหนี แม้เธอจะรับปากมาตลอดแต่อย่าลืมว่าจิตใจของเขายังคงอ่อนไหวง่ายเสมอ

“มีธุระนิดหน่อยค่ะ จัดการเสร็จจะรีบกลับเลย...”

“ได้ไหมคะ” ขอเขาเสียงอ้อนหวังให้เขาเข้าใจและไม่คิดมาก

“แล้วพิม จะกลับมาไหม”

“ทำไมจะไม่กลับมาคะ คนรักของพิมอยู่ที่นี่ ยังไงพิมก็ต้องกลับมาอยู่แล้วสิ” คำพูดเปื้อนรอยยิ้มเอ็นดูให้คนที่อายุมากกว่าเธอหลายปีแต่กลับดูเหมือนเจ้าตัวเล็กกลัวโดนทิ้ง

“สัญญานะว่าจะกลับมา” ไม่ใช่หายไปนานเหมือนหลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมาและเฝ้ารอเธออย่างไร้จุดหมายปลายทาง

“พิมจะไม่ผิดคำพูดกับพี่คลื่นแน่นอนค่ะ”

“อืม พี่จะเชื่อและจะรอพิมนะ”

เข็มขาวเดินทางมาที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการป้าของตัวเองแต่เช้า วันนี้ป้าเธอมีนัดผ่าตัดจากอาการบาดเจ็บเรื้อรังและเธอก็จะมาอยู่เฝ้าป้าจนกว่าจะเห็นป้าออกจากห้องผ่าตัดอย่างปลอดภัย

อีกทั้งที่ผ่านมาป้ามีโรคประจำตัวดูเจ็บออดๆ แอดๆ แต่ก็ยังช่วยเหลือดูแลตัวเองได้ปกติ เธอเป็นพนักงานทั่วไปในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งหลังเรียนจบ ตั้งใจเก็บหอมเพื่อให้ได้เงินก้อนรักษาป้า แต่แล้วก็มีเงินก้อนใหญ่ลอยมาถึงหน้าในเวลาเร็วกว่าที่คิด

หลังคุณสุณีว่าจ้างเธอท่านก็ออกเงินค่ารักษาให้ป้าเธอเต็มจำนวน อีกทั้งยังจ้างพยาบาลส่วนตัวเพื่อให้ดูแลป้าของเธออย่างดีระหว่างนี้ เลือกห้องพักส่วนตัวให้อยู่ระหว่างรักษาตัว ส่วนเรื่องที่เธอไม่ได้กลับบ้านไปหาป้าเหมือนเดิมก็ไม่พ้นคำโกหกที่ว่าเธอถูกย้ายงานในตำแหน่งที่สูงขึ้นไปยังต่างจังหวัดใกล้ๆ นี้

ตัวป้าก็ไม่เคยคิดเป็นภาระของเธอ ท่านปล่อยให้เธอเลือกเส้นทางของตัวเองได้เสมอ อยากทำงานอะไรที่ไหนก็ไม่เคยว่าหรือขัด และเธอหวังว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะผ่านไปได้ด้วยดี

“เข็ม มาได้ยังไงลูก” หญิงวัยกลางคนอย่างวาสนายื่นมือไปจับหลานสาวนอกไส้ที่รักเหมือนลูกแท้ๆ ด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นหน้า

“จะไม่มาได้ยังไงจ๊ะ ป้าผ่าตัดทั้งที” ตอบป้าที่เป็นยิ่งกว่าแม่ด้วยรอยยิ้ม

เด็กกำพร้าที่หลังคลอดแม่เอาเธอมาทิ้งไว้ให้ป้าวาสนาที่เป็นญาติห่างๆ แทบนับไม่ถึงแต่โตมาด้วยกัน รักใคร่กันเหมือนพี่น้องแท้ๆ

ด้วยความเวทนาเด็กตาดำๆ คนนี้ป้าวาสนาจึงรับเลี้ยงดูเธอแม้จะเป็นแค่แม่บ้านไม่ได้ร่ำรวยมีเงินเก็บ ขออนุญาตนายจ้างให้เด็กไร้บ้านคนนี้อาศัยอยู่ด้วยในรั้วเขตบ้านหลังนั้น ซึ่งเธอก็เติบโตมาจากการเลี้ยงดูของป้าวาสนา และก็ได้รับความเมตตาจากบ้านคุณพิมลด้วยทุนการศึกษาอยู่เรื่อย

เธอรักป้าวาสนาดั่งบุพการี และเคารพสำนึกในความเมตตาของคุณพิมลกับครอบครัว นั่นแหละถึงทำให้เธอยอมรับทุกอย่างจนอยู่ในจุดนี้

“ลางานเจ้านายไม่ว่าเหรอ” แม้จะกลัวและอยากเห็นหน้าหลานสาว แต่ก็ไม่อยากรบกวนหลานด้วยการโทรไปกวนให้มาอยู่เป็นเพื่อน

“ไม่ว่าจ้ะ...”

“ป้าไม่ต้องห่วงเรื่องงานเข็มนะ ทำใจให้สบายอย่ากังวลและแข็งแรงออกมาหาเข็มรู้ไหม”

“เข็มทำงานหนักเพื่อป้าขนาดนี้ ยังไงป้าก็จะไม่ให้เงินก้อนนี้ของเข็มสูญเปล่าแน่นอน”

“ป้าเข็มเก่งที่สุดเลย” ยิ้มหวานส่งให้ป้าอย่างมีหวัง

เข็มขาวนั่งพูดคุยเป็นเพื่อนป้าต่อสักพักก็ถึงเวลาเข้าห้องผ่าตัด เธอตามเตียงของป้าไปไม่ห่าง ให้กำลังใจป้าสัญญาว่าจะรออยู่ข้างหน้าห้องจนกว่าป้าจะออกมา ส่งยิ้มให้กันอย่างให้กำลังใจ ก่อนประตูจะปิดขวางกั้นเราสองคน

ทุกเวลาที่เดินไปข้างหน้ากับคนรอมันช่างยาวนานจนหวั่นใจ แต่ก็มั่นใจว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้