ตอนที่10 อาละวาด

ช่วงสายของวันใหม่สายเรียกเข้าตามตัวเข็มขาวให้รีบกลับบ้านด่วน เธอรู้สึกห่วงหน้าผวงหลัง แต่ปากก็ตอบรับออกไปอย่างทำอะไรไม่ได้ นั่งอยู่ข้างเตียงผู้เป็นป้าอย่างกระวนกระวายอยากเห็นป้าตื่นก่อน

“คุณกลับไปเถอะค่ะ คุณป้าคุณอาการดีขึ้นแล้ว” พยาบาลที่ดูแลบอกให้เข็มขาวสบายใจ เพราะตอนเช้ามาตรวจเช็กทุกอย่างอยู่ในเกณฑ์ที่ปกติ

“ขอรออีกห้านาทีนะคะ” หันไปบอกคนของคุณสุณีอย่างขอร้อง

แค่ห้านาที หากห้านาทีนี้ป้ายังไม่ตื่นเธอก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากรีบกลับไป

สุดท้ายเข็มขาวก็ต้องรีบร้อนกลับบ้านหลังใหญ่ของล่าคลื่นอย่างทำอะไรไม่ได้เมื่อครบห้านาทีแต่ป้ายังหลับอยู่ เธอให้พยาบาลส่งข้อความบอกเธอหากป้าตื่น และบอกป้าว่าเธอมีงานด่วนเลยต้องรีบกลับ

“ทำไมพึ่งมา!” เสียงและสายตาตำหนิของคุณสุณีปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อเห็นหน้าเข็มขาว

“เกิดอะไรขึ้นคะ”

“ตาคลื่นไม่ยอมกินข้าวตั้งแต่เมื่อเย็น เมื่อเช้าจะเอาเข้าไปให้ก็ล็อคห้องไม่ให้ใครเข้าไป” อยากแอบไขเข้าไปดู แต่นั่นจะยิ่งทำให้ลูกชายโกรธมากกว่าเก่า แค่อีกฝ่ายตอบรับให้ได้ยินเสียงและรู้ว่าปกติดีเลยทำให้คุณสุณีเฝ้ารอและตามเข็มขาวกลับมา

“รีบไปเถอะ” คุณคณิณพ่อของล่าคลื่นพูดด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้ตำหนิอะไร

“ค่ะ”

“กุญแจค่ะ” แม่บ้านส่งกุญแจห้องให้กับเข็มขาว

หญิงสาวรับมาก่อนจะตรงไปยังห้องนอนที่เธอหลับนอนอาศัยมาสองเดือนกว่า ไขมันเข้าไปอย่างไม่คิดเคาะส่งสัญญาณใด

“บอกให้ออกไปไง!”

ปึก!

เจ้าของห้องที่ได้ยินเสียงไขประตู รอจนมันเปิดออกก็ตะคอกไล่พร้อมกับคว้าบางอย่างใกล้มือโยนไปยังทิศทางของเสียง

โทรศัพท์เครื่องหรูของเขาที่ไม่ได้ใช้งานเลยลอยผ่านหน้าเข็มขาวที่เอียงหัวหลบแทบไม่ทัน จนมันกระแทกผนังและตกกระทบพื้นต่อ

“เข็ม... พิมเข้าห้องพี่คลื่นไม่ได้แล้วเหรอคะ” ตกใจจนหลุดชื่อตัวเองออกมา ดีที่เสียงในคำแรกมันแหบเบา

“พิมเหรอ” เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยท่าทางก็เปลี่ยนไป

“ทำไมทำแบบนี้คะ” เดินเข้าไปหาเจ้าของห้องก่อนจะถามเหมือนตำหนิ

สภาพห้องเละเทะไปหมด อะไรต่ออะไรเกลื่อนไปทั่วจากการอาละวาดของเขา เจ้าของห้องที่คลำเดินไปทั่วห้อง พอคว้าอะไรได้ก็โยนมันลงพื้นระบายอารมณ์ผิดหวังเสียใจจากการถูกทิ้ง

“ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยเหรอ” ตำหนิเขาเสียงแข็งกว่าเดิม ดึงแขนแกร่งที่มีเลือดกรังติดอยู่ไม่รู้ไปบาดอะไรมา

“พี่...” แค่คิดว่าเธอทิ้งไปแล้ว คิดว่าเธอจะไม่กลับมาแล้ว แค่หลอกให้ความหวังคนตาบอดอย่างเขา

“พิมบอกแล้วไงว่าออกไปทำธุระ ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้าง...”

“คำพูดของพิมมันไม่น่าเชื่อจนพี่คลื่นต้องทำแบบนี้เลยเหรอ” ยังว่าให้เขาเหมือนเดิมไม่หยุด

แต่เธอไม่อยากให้เขาเป็นแบบนี้ เธอรู้ว่าเขาหวาดกลัว ความคิดที่ตัวเองไร้ค่าเป็นภาระเลยไม่มีใครอยากได้ มันหล่อหลอมให้เขาคิดมากและคิดเยอะจนคุมตัวเองไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ควรจะฟังเธอบ้าง ควรจะเชื่อกันบ้าง

“พี่ขอโทษ” คลำมือที่เธอจับมือเขา ไล่ตามแขนเรียวเล็กไปก่อนจะรั้งเธอมากอด เอ่ยขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิด

“.....” เข็มขาวเลือกจะเงียบ รู้สึกโกรธเขาจริงๆ ราวกับตัวเองเป็นคนรักตัวจริงของเขาไปแล้ว

“พูดกับพี่หน่อยสิพิม พิมครับ” คำอ้อนวอนดังขึ้นผละออกยกมือประคองหน้าเธอ

และชื่อที่ดังออกจากปากของเขามันก็เรียกสติของเข็มขาวให้กลับมาอีกครั้ง

“อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ พิมสัญญาแล้วว่าจะอยู่กับพี่คลื่นไม่ไปไหน...”

“แต่ต่อให้จะมีหรือไม่มีพิม พี่คลื่นก็ต้องเข้มแข็ง”

“พิมหมายความว่ายังไง” คำพูดของเธอเขาโฟกัสแค่จุดเดียว ‘ไม่มีพิม’

“พิมไม่ได้บอกว่าจะไปจากพี่คลื่น แต่พิมหมายถึงอยากให้พี่เข้มแข็ง...”

“พิมอยากได้พี่คลื่นที่เป็นผู้นำของพิมเหมือนเดิม อยากให้พี่คลื่นตามใจพิมเหมือนเมื่อก่อน ไม่ใช่งอแงจนเหมือนพิมเลี้ยงลูกแบบนี้”

“พี่อยากเข้มแข็งและดูแลพิมได้เหมือนเมื่อก่อน แต่สภาพของพี่ แค่จะช่วยเหลือตัวเองก็ยังไม่ได้” ก้มหน้าตัดพ้อออกมาอย่างเวทนาตัวเอง

เข็มขาวรู้สึกว่าคำพูดบางอย่างที่คนพูดไม่ได้คิดมากหรือสื่อไปอีกความหมาย แต่ก็ทำให้คนรับสารที่จิตใจอ่อนแอแปลงสารสื่อไปอีกแบบ

“ถ้าพี่คลื่นดูแลตัวเองไม่ได้ พิมก็จะดูแลพี่คลื่นเอง...”

“แต่มีข้อแม้ ว่าห้ามงอแงทำลายข้าวของและทำให้ตัวเองเจ็บตัวแบบนี้อีก” เปลี่ยนน้ำเสียงคาดโทษเหมือนดุเด็กแทน

“พี่จะพยายาม” เขาอยากรับปาก และเขาคงทำได้หากมีเธออยู่ด้วยตลอดไป

“ลุกค่ะ พิมจะทำแผลให้” ประคองร่างสูงที่นั่งอยู่ที่พื้นปลายเตียงออกไปนั่งที่เก้าอี้เก้าอี้อัลลอยด์ ด้านหลังห้อง

เดินออกจากห้องนอนไปเอาอุปกรณ์ทำแผลโดยไม่ลืมบอกแม่บ้านให้เข้ามาเก็บกวาดห้องของเขาให้เรียบร้อย

เธอนั่งทำแผลให้เขาอย่างเบามือ โดยมีแม่บ้านทำความสะอาดอยู่ด้านใน โซนนั่งเล่นที่มีเงาร่มไม้พร้อมกับลมพัดไม่ร้อนแม้เป็นตอนกลางวัน

“อย่าทำให้ตัวเองเจ็บโดยไม่สนใจแบบนี้อีกได้ไหมคะ” แขนแกร่งที่เธอประคองทายาให้เต็มไปด้วยรอยแผลมากมาย ทั้งแผลที่ไม่ได้ตั้งใจจากการพยายามทำอะไรด้วยตัวเอง และก็แผลที่ตั้งใจจากการระบายอารมณ์ต่างๆ ที่อัดอั้ด

รอยแผลที่ดูก็รู้ว่าปล่อยให้หายเองตามธรรมชาติเพราะเขาไม่เอาใคร แผลเล็กไม่ลึกก็ทิ้งรอยแล้วค่อยๆ จางหาย แต่บางแผลก็ใหญ่จนนูนขึ้นมา

“พิมไม่อยากให้พี่คลื่นเจ็บตัว ไม่อยากเห็นพี่คลื่นเป็นอะไร” เธอบอกเขาอย่างเศร้าใจ บรรจงทำความสะอาดแผลสดให้เขาอย่างเบามือจนเสร็จ และไม่ลืมจะทำครีมรักษารอยแผลเก่าให้เขา

ล่าคลื่นเปลี่ยนเป็นฝ่ายจับมือเธอแล้วดึงจนร่างบางขึ้นมานั่งตักแกร่งของตัวเอง ซุกใบหน้าลงซอกคอสูดดมกลิ่นกายที่เขารู้ว่ามันไม่ใช่กลิ่นประจำในอดีต

แต่เธอบอกว่าเปลี่ยนน้ำหอมโลชั่นและทุกอย่างที่เคยใช้เป็นกลิ่นใหม่

“พี่จะพยายาม แต่พิมอย่าโกรธพี่ได้ไหม” กระชับกอดเธอไว้แน่นเหมือนรู้สึกผิดและรู้สึกกลัว อ้อนขอไม่ให้เธอโกรธเขา

“พี่คลื่น! ปล่อยพิมก่อนค่ะ” ตำหนิเขาด้วยความตกใจหันไปในห้องที่ยังมีแม่บ้านทำความสะอาดอยู่ มีประตูกระจกขวางกั้นการได้ยินเสียงแต่ไม่ใช่การมองเห็น

เขาเข้าใจว่าเธอคือคนรักของเขาก็จริง แต่เธอกับคนอื่นต่างรู้ดีเต็มอกว่าไม่ใช่

“พี่จะไม่ทำให้พิมต้องเป็นห่วงหรือหนักใจเพราะพี่ พิมอย่าโกรธพี่นะ”

“พิมไม่ได้โกรธแล้ว ปล่อยพิมก่อน” พยายามขืนตัวออกจากคนแรงเยอะที่กอดเธอไว้แน่น

รู้แบบนี้ไม่ขุนให้จ้ำม้ำขึ้น ไม่พาออกกำลังกายให้แข็งแรงกว่าตอนแรกหรอก

“กอดไม่ได้เหรอ” ถามเสียงน้อยใจ

“เปล่าค่ะ แต่ตอนนี้เราอยู่ข้างนอก” คำถามของเขาทำให้เธอหยุดต่อต้าน แล้วบอกเหตุผลให้เข้าใจ

“กอดได้แค่ตอนอยู่ในห้องเหรอ”

“ค่ะ”

“ก็ได้ แต่รับปากก่อนว่าไม่โกรธพี่แล้ว”

“ไม่โกรธแล้วค่ะ แล้วพี่คลื่นก็ต้องรับปากและสัญญาด้วยว่าจะไม่แบบนี้อีก”

“ครับ” คำสัญญาดังออกมาอย่างว่าง่ายเหมือนเด็กน้อย ทำให้เข็มขาวเผลอยิ้มขณะมองหน้าเขาอย่างไม่รู้ตัว