ตอนที่7 มลายหายไป

หมับ!

ร่างสูงที่นั่งจับมือเธออยู่ตลอดรั้งหญิงสาวเข้ามากอดไว้แน่น คำพูดนี้ก็เหมือนพังทุกความสงสัยในใจของล่าคลื่นได้หมดสิ้น เหตุการณ์วันนั้นมันย่อมไม่มีใครรู้นอกจากเขาและเธอ

แม้การสัมผัสที่คุ้นเคยจะไม่เคยคุ้นไปบ้าง อ้อมกอดที่เคยผ่ายผอมกว่านี้แต่ตอนนี้ดูนุ่มเนื้อกว่าเดิมนิดหน่อย

แม้น้ำเสียงจะมีบางเวลาที่แปล่งหูไปเล็กน้อย เพราะเดิมเป็นคนมั่นใจในตัวเอง พูดเสียงดังฟังชัด พูดจาฉะฉาน น้ำเสียงมีความเอาแต่ใจตามประสาของเธอ

ความใจเย็นที่เป็นทั้งที่ปกติคนรักเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองจนค่อนข้างใจร้อน แต่ตอนนี้เธอกลับดูแลเอาใจใส่อย่างดีทั้งที่ปกติตอนคบกันเป็นเขาที่มักจะดูแลเธอมากกว่าทั้งในฐานะคนรัก ผู้ชาย และอายุมากกว่า

และแม้ขนาดนิ้วที่ไม่พอดีกับแหวนอย่างที่ควร แต่ก็คงเป็นอย่างที่เธอพูดบอกทุกอย่าง

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ผู้หญิงตรงหน้าคือผู้หญิงที่เขารักจริงๆ

ความคลางแคลงใจหลายอย่างมันมลายหายไปหมดแล้ว

“พี่รักพิมนะ สุดที่รักของพี่” กระชับกอดเธอไว้แน่น น้ำตาไหลออกมาจากความตื้นตันที่สุดท้ายแล้วเธอก็อยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ

“.....” เข็มขาวทำได้เพียงกอดตอบเขาไป ลูบแผ่นหลังกว้างให้กำลังใจไม่ได้พูดอะไรมาก

“ขอโทษที่เคยระแวงและสงสัยในตัวพิม แล้วก็ขอโทษที่บางครั้งพี่อารมณ์เสียหงุดหงิดใส่พิม”

“พิมเข้าใจค่ะ ถึงพิมอยากให้พี่คลื่นใจเย็น แต่ถ้าพี่คลื่นคิดหรือรู้สึกยังไงก็แสดงออกมาได้เลยนะคะ” ดีกว่าให้เขาทนเก็บมันไว้ใจอกด้วยตัวเอง เพราะแค่ความเครียดเดียวก็คงยากแบกรับแล้ว ถ้าเขาต้องฝืนกลั้นทุกอย่างไว้ มันคงไม่ใช่เรื่องดี

และเธอก็ขอโทษที่ต้องหลอกให้ความหวังเขา ยิ่งเขาดีใจและมีหวังมันเป็นเรื่องดี แต่อีกใจหนึ่งก็อดที่จะตระหนักถึงความจริงไม่ได้

“พิมอย่าทิ้งพี่ไปไหนเลยนะ อย่าไปจากพี่เลย” คำอ้อนวอนที่ฟังดูอ่อนแอแตกต่างจากรูปร่างสูงใหญ่ของเขา ทำให้เขาดูเหลือตัวเล็กนิดเดียวจนน่าสงสาร

“ไม่ทิ้งค่ะ ไม่ทิ้งแน่นอน” ยืนยันเสียงหนักแน่น แม้ความเป็นจริงเธอไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้เลยก็ตาม

“พิมจะไม่ทิ้งพี่จริงๆ ใช่ไหม” อาจจะเห็นแก่ตัวกับคำถามนี้ แต่เป็นใครก็กลัวถูกทิ้ง ยิ่งถูกทิ้งในวันที่บางอย่างเปลี่ยนไป เขายิ่งอยากเห็นแก่ตัวกักขังหน่วงรั้งเธอไว้กับตัวเอง

“ไม่ค่ะ พิมไม่ทิ้งพี่คลื่นไปไหน” จนกว่าเขาจะกลับมาหายดีได้ในสักวัน

“พี่รู้ว่ามันอาจจะเห็นแก่ตัว แต่พี่ไม่อยากให้พิมทิ้งพี่ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพิม” ผละออกพยายามจะจับจ้องดวงหน้าสวยของเธอทั้งที่รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่สีหน้าของเขาก็สะท้อนความเศร้าออกมาในคำพูดจนคนเห็นอดเจ็บในอกไม่ได้

ความอ่อนไหวในสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของคนเกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ไม่ดี

“ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้จะอยู่ข้างๆ พี่คลื่นจนกว่าพี่จะไม่ต้องการค่ะ”

“พี่ไม่มีวันไม่ต้องการพิม” ยืนยันหนักแน่น

แต่แค่นี้ก็ชัดแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ตรงหน้าเขา มีเวลาอยู่กับเขาแค่จำกัด

“ค่ะ” แต่ก็ยิ้มขมให้กับเขาที่มองไม่เห็น รักษาสัญญากลับไปให้เขาสบายใจ

“พี่รักพิมนะ รักมากจริงๆ” ร่างสูงดึงคนรักเข้าไปสวมกอดอีกครั้ง พร่ำบอกรักไม่เคยเบื่อ

ยิ่งในเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตแต่เธอไม่ทิ้งเขา ยิ่งทำให้เขารักและอยากถนอมเธอไว้อย่างถึงที่สุด

“พิม... ก็รักพี่คลื่นค่ะ” กระชับกอดร่างสูงแกร่ง

หลับตาสวมบทบาทให้เป็นผู้หญิงอีกคนอย่างไม่รู้สึกอะไร บอกรักเขากลับไปด้วยหัวใจดวงน้อยที่แสนจะเจ็บปวด

กำลังใจของล่าคลื่นมีเพิ่มมากขึ้นเมื่อความคลางแคลงใจต่างๆ ได้หมดสิ้นไป เขาพยายามอย่างมากกับการปรับตัวปรับความรู้สึก แต่ก็รู้ว่ามันยังไม่ได้ดีพอที่จะทำให้ตัวเองยอมรับความจริง

แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวคนรักก็ไม่เคยทอดทิ้งเขาอย่างที่พูด

“ตรงนี้ที่นอนพี่คลื่นใช่ไหมคะ ลุกแล้วนั่งขอบเตียงค่ะ” เสียงใสเฝ้าบอกอยู่ไม่ห่าง ยืนมองเขาโดยไม่ได้จับสัมผัส

ล่าคลื่นทำตามที่เธอสอนอย่างดีและว่าง่าย

“คราวนี้ก็ลุกขึ้นยืนค่ะ...”

“ก้าวปกติเลยนะคะ แล้วนับก้าวค่ะ” เธอบอกเขาอย่างใจเย็น แม้จะสอนให้เขาช่วยเหลือตัวเองแบบที่เขาต้องการ แต่เธอก็อยู่ใกล้ไม่เคยห่าง

ล่าคลื่นนับทุกย่างก้าวของตัวเองไปเรื่อยๆ ตามที่คนรักได้บอก จนกระทั่งถึงก้าวที่สิบเอ็ด

“ตอนนี้พี่คลื่นอยู่หน้าประตูห้องน้ำแล้วค่ะ ลองยื่นมือไปสิคะ จะมีประตูอยู่ตรงหน้า” เธอบอกให้เขาเรียนรู้ทุกอย่างภายในห้อง กี่ก้าวจากเตียงถึงจุดไหน กี่ก้าวจากจุดนี้ไปทางนั้นจะถึงอะไร

แขนแกร่งยกขึ้น ก่อนฝ่ามือจะสัมผัสประตูห้องน้ำ เขาจำได้ว่าต้องเลื่อนออกทางซ้ายมือตัวเองจึงคลำประตูแล้วเลื่อนมัน

“เดินเข้าข้างหน้าแล้วนับก้าวเหมือนเดิมค่ะ”

ล่าคลื่นทำตามเช่นเคย นับไปจนได้สี่ก้าวเธอก็บอกให้เขาหยุด

“ทีนี้ก็หันซ้ายมือ ขยับเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พี่คลื่นก็จะถึงอ่างล้างหน้าแล้วค่ะ”

เขาทำตาม ยกมือไปก่อนจะสัมผัสท๊อปเห็น เลื่อนขึ้นไปก็จะเป็นอ่างล้างหน้า

“ซ้ายมือจะเป็นแปรงสีฟันกับยาสีฟัน ส่วนขวามือจะเป็นโฟมล้างหน้าค่ะ” เพราะมันเป็นหลอดเหมือนกัน เธอจึงแยกฝั่งอย่างชัดเจนให้เขาไม่หยิบสลับ วางไว้หนึ่งเอื้อมมือถึงพอดี

มือใหญ่ยื่นไปอย่างไม่รีบร้อนแต่ก็ชนเข้ากับแปรงสีฟันที่วางอยู่ในแก้วเกือบล้ม

“พิมจะบีบยาสีฟันไว้ให้ทุกครั้งนะคะ” เธอเดินมากุมมือเขา แล้วยื่นไปสัมผัสกับแปรงสีฟัน ให้รับรู้ถึงระยะยืดมือโดยประมาณ

“.....”

“ส่วนทางไปใต้ฝักบัวก็ตามที่พี่คลื่นเคยทำเลยค่ะ เกาะท๊อปหินไปทางขวามือถึงผนัง แล้วก็เดินตรงตามผนังต่อไปก็ถึง” เธอบอกระหว่างจูงมือข้างหนึ่งไปตามทาง ให้อีกข้างของเขาเกาะด้านข้าง พร้อมกับให้เขานับก้าวไปด้วย

ทุกอย่างเธอสอนเขาอย่างใจเย็น สิ่งของที่จำเป็นต้องหยิบใช้ก็ถูกวางไว้เป็นแถวใกล้กันแต่ไม่ติดกันเกินไป ให้เขาสามารถกดใช้ได้อย่างสะดวกในเวลาที่อยากจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง

“ขอบคุณนะที่อยู่ข้างๆ พี่” เขาซาบซึ้งใจเหลือเกินที่เธอไม่รู้สึกรำคาญหรือทำเหมือนเขาเป็นภาระเลย

สอนเขาทุกอย่าง บอกเล่าถึงสิ่งต่างๆ ภายในห้อง ให้เขาเดินนับก้าวจนมองภาพออกว่าอะไรอยู่ตรงไหน สิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำเพราะอารมณ์ที่ยากปรับ และไม่เอาใครสักคนให้เข้าใกล้

“ค่อยๆ เรียนรู้ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ พิมจะอยู่คอยบอกพี่คลื่นข้างๆ ไม่ไปไหนค่ะ”