ตอนที่5 รัก

เข็มขาวพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะไม่หลุดความเป็นตัวของตัวเองให้ล่าคลื่นจับได้เหมือนวันนั้น วันที่เขาเหมือนจะสงสัยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรและทำเหมือนไม่คิดหรือพูดอะไร ให้เธออาบน้ำให้เขาจนเสร็จแล้วก็เข้านอนไปพร้อมกัน

เขายังทำทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนจะเชื่อและไม่เชื่อจนเธอเดาไม่ออก

“ตาคลื่นเป็นยังไงบ้าง สงสัยอะไรไหม” คุณสุณีถามหญิงสาวที่เรียกมาพบขึ้น

“มีสงสัยบ้างค่ะ แต่พอหนูพูดถึงเรื่องในอดีตให้ฟัง ก็เหมือนคุณคลื่นจะสับสนแต่ก็เหมือนจะเชื่อ”

“เธอก็ทำให้เนียบเนียนหน่อยนะ ตาคลื่นกับหนูพิมคบกันมาหลายปี จะให้เชื่อในทันทีเลยนั่นแหละน่าสงสัย”

“หนูจะพยายามค่ะ”

“อืม ไปเถอะ”

“ค่ะ” เข็มขาวลุกออกจากห้องนั่งเล่นก่อนจะเดินกลับไปห้องของล่าคลื่นที่อยู่ชั้นล่าง

ห้องที่ย้ายลงมาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลตามคำบอกเล่าของคุณสุณีนั่นแหละ

“ไปไหนมา” เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาราวเกรงใจทำให้ล่าคลื่นรับรู้ว่าเป็นใคร จึงออกปากถามตรงๆ

“ออกไปหาอะไรดื่มมาค่ะ”

“ทำไมไม่เรียกแม่บ้านล่ะ”

“แค่นี้เองค่ะ พิมอยากออกไปดูด้วยว่าวันนี้ที่บ้านทำอะไรให้พี่คลื่นกิน” ทำตัวง่ายๆ สบายๆ ตามประสาตัวของเธอ จนลืมไปว่าบางครั้งเรื่องเล็กๆ ของคุณหนูที่ไม่เคยทำอะไรเองก็คือเรียกใช้

“อ๋อ” ตอบรับเสียงเรียบไม่ได้ถามอะไรต่อ

“พี่คลื่นอยากได้อะไรหรือเปล่าคะ” เดินเข้าไปนั่งขอบเตียงข้างเขาแล้วถามอย่างใส่ใจ

“เปล่า แค่เห็นหายไปนาน”

“นานที่ไหนคะ ออกไปไม่ถึงสิบนาที”

“หนึ่งนาทีที่ออกจากห้องก็นานแล้ว”

“อย่างอแงค่ะ” ยิ้มขำกับท่าทางเหมือนเด็กติดแม่ของเขา

เธออาจจะไม่เคยมีแฟน ไม่รู้หรอกว่าคนเป็นแฟนกันแต่ละคู่มีความสัมพันธ์และความเป็นอยู่ต่อกันยังไง แต่เธอที่สวมบทบาทเป็นคนรักของเขาอีกคนก็จริง แต่การแสดงออกหลายอย่างมันก็มาจากตัวตนและมุมมองของเธอสลับกันไป เมื่อรู้สึกตัวก็จะกลับมาเป็นคุณหนูคนรักที่มั่นใจและเอาแต่ใจใส่เขาบ้าง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“อาหารน่าจะมาแล้วค่ะ” พูดพร้อมกับลุกไปเปิดประตูห้องให้แม่บ้าน ส่งยิ้มหวานให้สองคนตรงหน้าอย่างเป็นกันเอง หลีกทางให้เขายกถาดไปวางไว้ที่โต๊ะที่ตั้งไว้ชานห้องด้านหลังติดสวน

รอจนแม่บ้านออกไปก็เดินมาหาร่างสูงแล้วกุมมือเขาให้ลุกขึ้น

“ได้เวลากินข้าวแล้วค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกชายหนุ่มเหมือนทุกครั้งดึงมือให้เขาลุกและจูงมือเขาเดินไปยังโต๊ะประคองร่างสูงให้นั่งที่โต๊ะริมระเบียง

“วันนี้ได้อะไร” น้ำเสียงราบเรียบถามกลับ

“วันนี้ของโปรดพี่คลื่นค่ะ ต้มข่าไก่ ตัดเลี่ยนด้วยไก่ทอด” ตอบเสียงใสกลับไป จัดการตักข้าวใส่จาน

“พี่ชอบแค่นี้เองเหรอ” พูดขึ้นเหมือนน้อยใจ

“ไม่ค่ะ ถ้าอาหารรสจัดพี่คลื่นชอบต้มยำ แต่พี่คลื่นก็ไม่ชอบกินอาหารสองอย่างนี้พร้อมกัน” จ้อเสียงใสตอบกลับในทันทีอย่างไม่มีติดขัด

“จำเรื่องของพี่ได้หมดจริงหรือเปล่า” เฝ้าคอยหลอกถามเธออยู่เรื่อยไม่เคยหยุด เป็นความคลางแคลงใจที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวอย่างสับสนกับความจริง

“แฟนทั้งคน จะจำไม่ได้ได้ยังไงคะ” หยอกล้อเขาด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง แม้แววตาไหววูบไปก็ตาม

“งั้นพิมจำวันแรกที่พี่ขอพิมเป็นแฟนได้หรือเปล่า” กุมมือบางไว้ ใบหน้าหล่อหันมาทางหญิงสาวข้างกายแต่สายตากลับไร้โฟกัส

“จำได้สิคะ วันนั้นเราเจอกันที่คลับ พิมเมาแล้วก็มีผู้ชายพยายามเข้ามาวอแวกับพิม...”

“สุดท้ายพี่คลื่นก็เข้ามาดึงพิมออกไปที่รถแล้วก็ดุพิมใหญ่เลย พอพิมงอนแล้วจะลงจากรถ พี่คลื่นก็เลยขอโทษ ทำไปเพราะเป็นห่วงมากไป"

“......”

“สุดท้ายพิมก็ยอมยกโทษให้ แล้วพี่คลื่นก็เปลี่ยนอารมณ์ขอพิมเป็นแฟนเลย”

“ใช่ เพราะพิมดื้อ พี่ทั้งห่วงและหวง” มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจกับเรื่องราวในอดีต

จริงๆ เขากับคนรักเคยเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมมหา’ลัยเดียวกันอยู่แล้ว อีกทั้งยังเคยเจอกันผ่านๆ จากครอบครัวด้วย แต่ตอนนั้นเราต่างก็มีคนของตัวเองตามประสาวัยรุ่น จนต่างคนต่างโสดแล้วได้เห็นหน้ากันบ่อยขึ้นอย่างบังเอิญ ทักทายกันบ้าง พูดคุยกันเล็กน้อย แต่มันค่อยๆ สร้างความสนิทและคุ้นเคยจนก่อเกิดเป็นความรู้สึกสนใจ ชอบ แล้วก็อยากรู้จักมากกว่าที่เป็น

“แต่ตอนนี้ต้องกินข้าวก่อนค่ะ” ตบหลังมือใหญ่ก่อนจะดึงออก แล้วนั่งลงข้างๆ เพื่อดูแลเขา

“พี่อยากทำมันด้วยตัวเอง” เขาไม่อยากให้เธอต้องคอยป้อนคอยดูแลทุกอย่าง เขาไม่อยากให้เธอลำบากเกินไป

“ได้ค่ะ พิมจะอยู่ข้างๆ คอยช่วยพี่คลื่นนะคะ” รู้สึกขมในลำคอกับคำพูดนี้ หากคนตรงหน้าเป็นคนรักของเธอและเธอเป็นคนรักของเขา มันอาจจะไม่ได้ขมขื่นเท่านี้

เพราะความจริงทุกอย่างมันไม่ใช่ เพราะเขากำลังถูกหลอกจากความหวังดี

“อร่อยไหมคะ”

“อืม แต่จะมีโอกาสได้กินกับข้าวฝีมือพิมไหมนะ”

“พี่คลื่นก็รู้ว่าพิมทำอาหารกับงานบ้านไม่เป็น...”

“แต่ถ้าพี่คลื่นอยากกินจริงๆ ไว้พิมจะเรียนรู้แล้วฝึกทำให้นะคะ” ตัวจริงของเธอทำงานครัวได้อย่างดี ทำงานบ้านได้ทุกอย่าง แต่ตัวตนแฟนสาวของเขาทำไม่เป็นอย่างที่เรียนรู้

“พี่พูดเล่น พี่ไม่บังคับหรอกถ้าพิมไม่ชอบ” ยิ้มออกมากับความจริงที่ไม่เคยเปลี่ยน แม้จะแปลกกับการว่าง่ายในครั้งนี้เพราะปกติเธอคงปฏิเสธตลอด

จะว่าเชื่อสนิทใจก็ไม่ใช่ ไม่เชื่อก็ไม่เชิง

“พิมเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”

“หมายถึงอะไรคะ”

“หลายอย่าง”

“เช่น”

“ปกติพิมคงปฏิเสธเรื่องเข้าครัวแล้ว”

“พิมอยากทำอะไรให้พี่คลื่นบ้างนี่คะ” หลบสายตาขณะตอบทั้งที่เขาก็มองไม่เห็น

แต่นี่แหละการโกหกพร้อมความกลัว

“ทำไมแฟนพี่น่ารักแบบนี้นะ” ยิ้มพอใจ ยกมือไปเพื่อไขว่คว้าใบหน้าสวยก่อนจะลูบไล้เบาๆ ด้วยความรักทะนุถนอม

“เพราะรักไงคะ ถึงอยากทำอะไรให้เท่าที่จะทำได้”

“กินข้าวเถอะ อย่าทำให้พี่รักพิมจนโงหัวไม่ขึ้นเลย”

“ค่ะ” ยิ้มฝืนตอบรับ ก่อนจะจัดการช่วยเหลือดูแลเขาอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน