ตอนที่2 เปลี่ยนแปลง

ภายในห้องพักขนาดใหญ่ สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราแสนแพง

แต่มันกลับไม่ใช่ความสุขของเจ้าของห้องเลยสักนิด

“พิม พิมเหรอ” เพียงแค่ได้ยินเสียงประตูเปิดอย่างแผ่วเบา คำถามเหมือนทุกครั้งก็ดังขึ้นพร้อมกับหมุนใบหน้าหล่อไปทางต้นเสียง หวังได้รับเสียงตอบรับจากหญิงสาวผู้เป็นที่รัก

“.....” ความเงียบเป็นคำตอบแล้วว่าไม่ใช่

“ออกไป! ออกไปให้หมด!” เมื่อไม่มีคำตอบก็รู้ได้ไม่ยากว่าไม่ใช่หญิงสาวที่เขาเฝ้ารอ เสียงเข้มตะคอกขึ้นอย่างหงุดหงิดโมโหร้าย ของใกล้มือมักจะถูกเขาคว้าเหวี่ยงโยนไปสะเปะสะปะไม่รู้ทิศทาง

ตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมาจากอุบัติเหตุ ตั้งแต่วันนั้นผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่างคนนี้กลับสูญเสียการมองเห็น

มันแย่มากแล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องแย่กว่านั้นคือคนรักของเขา ว่าที่เจ้าสาวที่ร่วมโดยสารไปกับเขา คนที่เกิดอุบัติเหตุพร้อมกับเขา แต่เขากลับไม่รู้ว่าเธอจะเป็นตายร้ายดียังไง ไม่มีใครพูดอะไรมากนอกจากน้องปลอดภัย

แต่ทำไม ทำไมจนตอนนี้เป็นเดือนแล้วเธอถึงไม่มาหาเขา ถ้าปลอดภัยทำไมเธอถึงไม่มาเจอเขา

ทุกคนกำลังโกหกเขาใช่ไหม ทุกคนกำลังหลอกลวงอะไรคนตาบอดอย่างเขาใช่หรือเปล่า

“แม่เองลูก” น้ำเสียงแห่งความเวทนาสงสารดังขึ้น ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ลูกชายมากขึ้นกว่าเดิม

“ผมอยากอยู่คนเดียว” น้ำเสียงเรียบนิ่งติดเย็นชากล่าวบอกผู้เป็นแม่ออกมาอย่างไม่ละเว้น

เหมือนจะน่าหงุดหงิดกับคนแบบนี้ แต่คนที่เคยเพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง อยู่ๆ กลายเป็นคนที่สูญเสียการมองเห็น มันจึงไม่แปลกที่คนอารมณ์ร้อนเป็นทุนเดิม จะกลายเป็นคนโมโหร้ายหัวรุนแรงกว่าเดิมจนแม้แต่บุพการียังต้องเดาอารมณ์

และ...

“พี่คลื่น” น้ำเสียงที่ดังขึ้นเรียกชื่อของเขา

“.....” หัวคิ้วเข้มขมวดแน่น ร่างเกร่งเกร็งตั้งตรง พยายามยกมือเพื่อคว้าหาหญิงสาวที่เรียกเขา

คุ้นหู แต่เหมือนจะไม่คุ้นเคยเท่าที่ควร

ร่างบางหันไปมองหน้าหญิงวัยกลางคน อีกฝ่ายพยักหน้าให้พร้อมกันดุนหลังบางให้ขยับเข้าไปหาร่างสูงของลูกชายตน

“พี่คลื่นคะ” เรียกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสั่น

“พิมเหรอ” น้ำเสียงและสีหน้าแสดงออกถึงความสงสัยแปลกใจกับหลายสิ่ง แต่ก็หงุดหงิดที่ไม่สามารถหาความจริงให้ตัวเองได้

“พิมขอโทษที่พึ่งมาหาพี่...”

“แต่พิม ไม่เคยคิดจะทิ้งพี่ไปไหนเลยจริงๆ” ร่างบางของ เข็ม หรือ เข็มขาว คว้ามือใหญ่ที่ยกขึ้นมากุมไว้ เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนเดิม

สงสาร และ... รู้สึกผิด

“เสียงของพิม?” แปลกไป

“ทำไมคะ” ใบหน้าหวานหันไปมองคุณสุณีจนอีกฝ่ายมองอย่างกังวลไม่ต่าง ทำให้เธอหันกลับมาถามเขา

“เปล่าหรอก พี่แค่ไม่ได้ยินเสียงพิมนานไปหน่อย” เสียงเหมือนกับคนรักของเขาไม่ผิด แต่ที่แปลกไปเป็นจังหวะการพูดของเธอ

“ที่พิมหายไปเพราะพิมพยายามรักษาตัวเองให้หายดี แล้วก็รีบเคลียร์ธุระของตัวเองให้เรียบร้อย...”

“แต่ต่อจากนี้พิมจะอยู่ดูแลพี่คลื่นเองนะคะ พิมจะไม่ไปไหนแล้ว” ปรับการพูดของตัวเองให้เร็วขึ้น ดังขึ้น และมีความมั่นใจมากขึ้น

และมันก็ทำให้คนได้ยินรู้สึกคุ้นเคยกว่าตอนแรก

“แต่สภาพของพี่...” แม้จะดีใจในคำพูดของเธอ แต่พอนึกถึงสภาพของตัวเองตอนนี้

“เรารักกันนี่คะ ไม่ว่าพี่คลื่นจะเป็นยังไง พิมก็ไม่มีทางทิ้งพี่คลื่น” กระชับมือใหญ่ของเขาไว้แล้วพูดอย่างหนักแน่นมั่นใจ

แต่เขาจะรู้ไหม ว่าผู้หญิงตรงหน้าก็แค่คนที่สวมรอยเป็นคนรักของเขา

“พิมไม่รังเกียจพี่เหรอ”

“ไม่ค่ะ พิมไม่เคยรักเกียจพี่คลื่น” ตอบรับหนักแน่น ยิ่งเห็นใจก็ยิ่งแน่วแน่ในน้ำเสียงจนเขาใจชื้นขึ้นมา

“ขอบคุณนะ ขอบคุณพิมจริงๆ” คลื่น หรือ ล่าคลื่น เอ่ยออกมาอย่างซาบซึ้งแทบจะร้องไห้

คนที่คิดว่าตัวเองไม่เหลืออะไรในชีวิต การมองเห็นที่สูญเสีย คนรักที่กำลังจะแต่งงานกันในสิ้นปีที่จะถึง ทำให้เขาสิ้นหวังจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ ที่ผ่านมาก็เอาแต่เก็บตัวไม่อยากให้ใครเข้ามาในพื้นที่ คนเดียวที่เขาเฝ้ารอก็คือคนรักของเขา แต่เขาก็ไม่เคยได้ยินเสียงของเธอเลย

เขาเฝ้ารอการมาหาของเธอ เฝ้ารอการปรากฏตัวอยู่เคียงข้าง เคยกลัวว่าเธอจะจากไปอย่างไม่มีวันกลับมาจากอุบัติเหตุ แต่อีกใจหนึ่งก็เคยผิดหวังว่าเธอจะรับสภาพเขาไม่ได้ โกรธที่สุดท้ายเธอก็จะทิ้งเขา แต่ลึกๆ ก็รู้ว่าคงไม่มีใครรับได้แม้แต่ตัวเขาเอง

แต่สุดท้ายวันนี้เธอก็มา วันที่เธอกลับมาบอกว่าจะอยู่กับเขาตลอดไป

“แต่พี่คลื่นต้องสัญญากับพิมก่อนนะคะ ว่าจะรักษาตัวเองให้ดี ต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาตัวเองให้หาย” สิ่งที่คุณสุณีหมายมั่น คาดหวังให้เธอปลอบประโลมอีกฝ่าย

“ได้ พี่จะทำมันให้ดีที่สุด แต่ถ้าพี่ไม่หาย...”

“เรื่องนั้นเรายังไม่ต้องพูดถึงนะคะ แค่พี่คลื่นตั้งใจรักษาตัวเองให้ดีก็พอแล้วค่ะ” เธอแทรกขึ้นไม่ให้เขาหดหู่กับความเปลี่ยนแปลงนี้ต่อไป

“ได้ พี่จะทำเพื่อพิม”