ตอนที่1 intro

“พี่จะทำยังไงดีคะ ลูกชายพี่เอาแต่พร่ำเรียกหาหนูพิมทุกวัน พี่เห็นแล้วปวดใจจริงๆ” น้ำเสียงแห่งความเจ็บปวดเสียใจดังขึ้นปรึกษากันตามประสาแม่ๆ เหมือนที่ผ่านมาตั้งแต่เกิดเรื่องวันแรกๆ

“น้องเองก็สงสารตาคลื่นเหมือนกันค่ะ แต่คุณพี่ก็รู้ว่าลูกสาวของน้อง...” หญิงวัยกลางคนเอ่ยออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะเงียบไป

“ทั้งที่อีกไม่กี่เดือนจะถึงงานมงคลอยู่แล้ว ทำไมถึงต้องเกิดเรื่องกับลูกเราแบบนี้ด้วยนะ”

“นั่นสิคะ เวรกรรมอะไรของลูกเรา”

“พี่กลัวเหลือเกินค่ะ ถ้าตาคลื่นรู้เรื่องหนูพิมแล้วจะยิ่งแย่กว่าเดิม...”

“พี่ไม่รู้จะโกหกลูกยังไงแล้ว ไม่รู้ว่าจะปิดบังลูกชายไปได้นานแค่ไหน อย่างน้อยก็แค่หวังให้แกเข้มแข็งกว่านี้อีกหน่อยแล้วค่อยบอกความจริง”

“อย่าบอกแกเลยค่ะ เพราะสภาพจิตใจแกตอนนี้ก็อ่อนแอมากพอแล้ว”

“แต่ตาคลื่นไม่ใช่คนโง่ หากรอนานกว่านี้อีกหน่อยแล้วไม่เห็นคนรักไปหาเลย แกไม่มีทางเชื่ออะไรอีกแล้ว”

“น้องว่าน้องพอมีวิธีช่วยคุณพี่ยืดเวลานะคะ” คุณพิมลที่เงียบไปครู่หนึ่งก็พูดสิ่งที่เคยคิดมาก่อนหน้านี้ออกไป

“ยังไงคะ?” คุณสุณีถามออกมาอย่างมีหวัง

“หาคนสวมรอยเป็นน้องพิมค่ะ”

“สวมรอย!?...”

“พี่คิดว่าไม่น่าจะหลอกลูกพี่ได้นะคะ” ลูกชายเธอกับลูกสาวคุณพิมลคบหากันมาหลายปี มีเหรอจะจับไม่ได้ว่าอะไรจริงหรือปลอม

“จะว่าบังเอิญก็พูดได้ค่ะ แต่มีแม่บ้านเก่าที่บ้านน้องมีหลานสาวอยู่คนหนึ่ง...”

“รูปร่างเธอพอๆ กับน้องพิม แต่ที่น่าตกใจกว่านั้น เสียงเธอก็คล้ายน้องพิมด้วยนะคะ” ตอนแรกก็หนักใจกับปัญหานี้เหมือนกัน แต่อยู่ๆ เด็กสาวคนนั้นก็มาที่บ้านพร้อมกับขนมไทยที่ผู้เป็นป้าฝากฝังไม่เคยลืมบุญคุณ

นั่นเหมือนกับทางสว่างที่จมมืดมานาน

“จริงเหรอคะ”

“จริงค่ะ ถ้าคุณพี่ไม่เชื่อ จะนัดเจอเธอก่อนก็ได้แล้วค่อยตัดสินใจ”

“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณน้องนัดเด็กคนนั้นมาเจอกันหน่อยนะคะ”

และวันที่นัดหมายก็มาถึง บ้านคุณพิมลที่เรียกตัวหญิงสาวหลานแม่บ้านในอดีตมาหา

หญิงสาวรูปร่างสันทัดหุ่นฬิกาทรายมีทรวดทรวงสวยงามไม่แพ้หน้าตาที่สวยหวานราวกับชื่อ กิริยาท่าทางอ่อนน้อม พนมมือไหว้ผู้ใหญ่โดยที่ตนนั่งบนพื้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

“เก็บเงินค่าฝ่าตัดป้าได้ครบหรือยัง” คุณพิมลถามขึ้นอย่างเป็นกันเอง

“ยังค่ะ” เสียงหวานตอบกลับทำให้คุณสุณีตกใจไม่น้อย แม้จะไม่เหมือนซะทีเดียวแต่ก็คล้ายจนสามารถบีบดัดเล็กน้อยก็เหมือนได้

“ฉันมีงานอย่างให้เธอช่วย พอจะช่วยได้ไหม”

“งานอะไรคะ” ดวงตากลมใสสุกสะกราวมองหน้าเจ้านายเก่าของป้าผู้มีประคุณของตน

“ช่วยสวมรอยเป็นน้องพิม ช่วยรักษาบาดแผลให้กับคนรักน้องพิมหน่อยได้ไหม”

“!” คนฟังถึงกับตกใจ นิ่งอึ้งกับงานที่ได้ยิน

แต่ผู้ใหญ่อีกคนก็บอกเล่าเรื่องราวความเป็นไปเป็นมาให้ฟัง ยิ่งทำให้คนฟังตกใจหนักกว่าเก่า

“ช่วยฉันหน่อยนะหนู” คุณสุณีอ้อนวอนออกมาอย่างมีหวัง

มันเป็นทางออกเดียวที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว ไม่อย่างนั้นลูกชายของเธอคงมีสภาพจิตใจที่แย่นำร่างกายก่อนแน่

“ถือว่าช่วยกันหน่อยนะ พวกเราไม่มีทางออกแล้วจริงๆ”

สุดท้ายหญิงสาวที่ลังเลก็ตอบรับคำขอร้องอ้อนวอนของผู้ใหญ่ที่น่าสงสารทั้งสองคนออกมา

“ฉันจะให้ข้อมูลส่วนตัวของลูกชายฉัน หนูช่วยศึกษาหน่อยนะ” คุณสุณีดีใจจนยิ้มออกมาได้อย่างโล่งอก บอกถึงรายละเอียดต่างๆ ให้เด็กสาวตรงหน้ารับรู้

“ส่วนของน้องพิม เดี๋ยวฉันจะบอกเธอเองนะ” คุณพิมลก็พูดอีกคนอย่างโล่งใจที่หมดปัญหาสักที

เมื่อหมดเรื่องหนักใจคุณสุณีก็กลับออกไปเพื่อเตรียมเอกสารข้อมูลส่วนตัวให้กับเด็กสาวได้ศึกษาเรียนรู้จะได้เนียบเนียน แต่ภายในบ้านของคุณพิมลยังมีเธอนั่งอยู่

พร้อมกับเรื่องราวเพิ่มเติมที่ทำให้เธอตกใจมากกว่าตอนแรก

แต่คำนี้…

“ฉันไม่ได้จะทวงบุญคุณอะไรเธอหรอกนะ แต่ฉันหวังว่าเธอจะปิดบังเรื่องนี้ไม่ให้หลุดออกไป...”

“เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า”

“ค่ะ”