บทที่ 3

เช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์ของฉันว่างเปล่า ไม่มีทั้งข้อความและสายโทรเข้าจากจูเลียนแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธเลย

หลังจากแพทย์ตรวจติดตามอาการและยืนยันว่าไม่มีผลกระทบระยะยาว ฉันก็เซ็นเอกสารออกจากโรงพยาบาล แล้วตรงกลับบ้านทันที

เพนต์เฮาส์สามชั้นในทริเบกาตั้งตระหง่านเหนือแม่น้ำฮัดสัน ดูหรูหราและไร้ที่ติ เราซื้อขาดมันด้วยเงินสดเมื่อปีที่แล้ว

เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย เราเคยเบียดตัวอยู่ในห้องใต้ดินเล็ก ๆ ที่ควีนส์ แบ่งกันกินอาหารกล่องราคาถูกเพียงกล่องเดียว

เมื่อห้าปีก่อน ในวันที่เราแต่งงานกัน เราไปจดทะเบียนที่ศาลาว่าการเมือง แล้วฉลองกันด้วยฮอตดอกจากรถเข็นริมถนนสองชิ้น คืนนั้นเรากลับบ้านมาแบ่งเค้กจากซูเปอร์มาร์เก็ตกินด้วยกัน

แต่ตอนนี้ ฉันกลับนั่งอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ในบ้านที่สวยสมบูรณ์ราวกับห้องจัดแสดงสินค้า มีเพียงความเงียบและความเจ็บปวดที่สะท้อนก้องไปทั่วผนังดีไซเนอร์

ฉันคิดว่าสักวันหนึ่ง ฉันก็คงชินกับมันเอง

ฉันนั่งอยู่บนโซฟา เลื่อนอ่านร่างข้อตกลงการหย่าที่ทนายส่งอีเมลมาให้ ก่อนจะได้ยินเสียงปลดล็อกประตู

จูเลียนเดินเข้ามา พร้อมกลิ่นน้ำหอมกุหลาบที่โชยมาด้วยอย่างหนักแน่น—ชาแนล กลิ่นประจำตัวของโคลอี้

กลิ่นนั้นทำให้ฉันขมวดจมูกโดยอัตโนมัติ

จูเลียนเคยไวต่อกลิ่นน้ำหอมมาก เขาแพ้น้ำหอมสังเคราะห์แทบทุกชนิด และเกลียดแม้แต่กลิ่นอ่อน ๆ เพราะเขา ฉันจึงใช้ชีวิตแบบไร้กลิ่นมาหลายปี ทั้งโลชั่นสูตรไม่มีน้ำหอม น้ำยาซักผ้าสูตรอ่อนโยน และทุกอย่างที่ปราศจากน้ำหอม

เห็นได้ชัดว่า อาการแพ้นั้นมีผลเฉพาะกับฉันเท่านั้น

เมื่อเขาเห็นฉันนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมแท็บเล็ตในมือ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเผยความประหลาดใจ ก่อนสีหน้าจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เมื่อคืนโคลอี้ดื่มหนักเกินไปในงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้" เขาเริ่มอธิบาย "เธอลื่นล้ม ผมเลยพาเธอไปส่งที่บ้าน"

เขาเกาหัว ทำท่าเหมือนรู้สึกผิด "กว่าจะเสร็จก็ดึกมากแล้ว สุดท้ายผมเลยนอนโรงแรมแถวนั้น แล้วก็ไม่ได้ไปโรงพยาบาลรับคุณ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ฉันพยักหน้า สายตายังคงจับอยู่ที่หน้าจอ ฉันกดยกเลิกคำสั่งซื้อจากซัพพลายเออร์รายหนึ่ง แล้วตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น "เข้าใจแล้ว"

เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ลังเล เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาของฉัน

ฉันไม่ได้เป็นนาตาลีคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก คนที่เคยตื่นตระหนกถ้าเขากลับบ้านช้าเพียงสิบนาที คอยเช็กตำแหน่งของเขาอยู่ตลอด และปล่อยให้ความกังวลกัดกินตัวเอง

เขาเดินเข้ามาช้า ๆ สองก้าว คลายเนกไท แล้วก้มลงมองฉัน

"วันนี้วันเสาร์" เขาพูด "พักเรื่องงานบ้างเถอะ ผมว่าจะพาโคลอี้ไปปารีส เปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อย... แล้วก็ถือโอกาสไปสำรวจตลาดด้วย คุณจะไปด้วยไหม?"

เมื่อเจ็ดปีก่อน ในวันเกิดของฉัน เราเคยถ่ายรูปโพลารอยด์กับคนที่แต่งตัวเป็นเทพีเสรีภาพกลางไทม์สแควร์ ตอนมองรูปใบนั้น จูเลียนเคยสัญญาว่า "สักวันหนึ่ง ตอนเรามีเงินมากพอ ผมจะพาคุณไปปารีส แล้วเราจะถ่ายรูปแบบเดียวกัน โดยมีหอไอเฟลอยู่ด้านหลัง"

หลังจากนั้นบริษัทก็เติบโตขึ้น เขายุ่งมากขึ้น และมักหัวเราะกลบเกลื่อนพร้อมพูดว่า "แน็ต ตอนนี้บริษัทกำลังระดมทุนรอบสำคัญ ผมเป็นซีอีโอ จะทิ้งทุกอย่างแล้วบินไปยุโรปไม่ได้หรอก"

จากนั้นเขาจะลูบไหล่ฉันเบา ๆ แล้วพูดว่า "คุณเข้าใจผมใช่ไหม?"

ฉันเข้าใจ

เข้าใจเสียจนไม่เคยพูดถึงปารีสอีกเลย

ฉันฝังความฝันทั้งหมดไว้กับงานปฏิบัติการ และช่วยเขาสร้างอาณาจักรธุรกิจขึ้นมาด้วยกัน

แต่ดูเหมือนว่า เมื่อคนที่อยากไปปารีสกลายเป็นโคลอี้ ตารางงานของเขาก็ว่างขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

ฉันเปิดอีเมลฉบับถัดไป น้ำเสียงราบเรียบไม่ต่างจากการรายงานสภาพอากาศ "ไปกันสามคนคงอึดอัดเกินไป ฉันขอไม่ไป"

เขาดูโล่งอก ราวกับเพิ่งหลบพ้นเรื่องยุ่งยากอะไรบางอย่าง ไหล่ที่เกร็งอยู่คลายลงทันที

"โอเค" เขาพยักหน้า "ผมจะไปหยิบพาสปอร์ต คุณสั่งอาหารกลางวันไว้เลยนะ คืนนี้ผมจะกลับมา เราค่อยกินข้าวด้วยกัน"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังกว่าเดิมเล็กน้อย "อีกอย่าง การควบรวมกิจการครั้งนี้เป็นก้าวสำคัญในการเปิดตลาดโลกของบริษัท ผมเชิญทั้งนักลงทุนและสื่อหลักไว้แล้ว เราจะจัดงานเปิดตัวที่ซิปริอานีฮอลล์บนวอลล์สตรีทในวันจันทร์นี้"

เขามองตรงมาที่ฉัน "ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ผมจะแนะนำคุณอย่างเป็นทางการในฐานะผู้ร่วมก่อตั้ง โคลอี้จะไม่เข้ามายุ่งอีก คุณอยากยืนข้างผมในช่วงเวลานั้นมาตลอดไม่ใช่เหรอ? วันจันทร์นี้เป็นโอกาสของคุณ เตรียมตัวไว้ให้พร้อม"

ฉันเงยหน้ามองเขา สีหน้าไม่เผยอารมณ์ใด ๆ

ฉันรู้ดีว่านี่คืออะไร

นี่คือวิธีขอโทษในแบบของเขา

เป็นความพยายามชดเชยอย่างน่าเวทนาสำหรับทุกสิ่งที่โคลอี้ทำเมื่อคืน

ก็ดีเหมือนกัน

เพราะการยกเลิกข้อตกลงกับยุโรปยังต้องใช้เวลาให้ฝ่ายกฎหมายดำเนินการอีกสองสามวัน

ดังนั้น การประกาศเรื่องนี้ในวันจันทร์จึงเหมาะที่สุด