2. ประธานฉือ

ม่านหมอกหลับไปนานแค่ไหนไม่รู้ กระทั่งเสียงมือถือเธอดังขึ้นนั่นแหละ หญิงสาวถึงได้งัวเงียตื่นขึ้นมา

พอเห็นว่าเป็นใครเธอก็รีบกดรับ

“ฮัลโลพี่เชน”

“หมอก ทำไมลาออกจากมหาลัยล่ะ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ”

เธอเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงเบา

“หมอกมาเรียนที่จีนค่ะ ตอนนี้ก็อยู่ที่จีนแล้ว”

“อะไรนะ! แล้วทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่บอกพี่”

“ขอโทษนะคะ หมอกทำใจบอกลาทุกคนไม่ได้” เสียงเธอสั่นเครือ อีกฝ่ายก็เงียบไป นานกว่าจะพูดขึ้น

“แล้วตอนนี้หมอกพักอยู่แถวไหนเหรอ ใกล้ซินเวอร์ทาวไหม ถ้าหมอกอยู่ใกล้พี่จะไปรับ”

“เอ๋! ทำไมพี่เชนพูดเหมือนอยู่ที่จีนล่ะคะ” คิ้วสวยเริ่มขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ เพราะอีกฝ่ายพูดชวนให้สงสัยมาก

“เออ…อันที่จริง พี่ย้ายมาเรียนที่นี่ได้สองอาทิตย์แล้วล่ะ ขอโทษที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกนะ พอดีย้ายมากระทันหัน อีกอย่างพี่กลัวหมอกไม่อยากคุยกับพี่ เพราะระยะทางมันไกลกัน”

ม่านหมอกนิ่งไปทันที เพราะเหตุผลของรุ่นพี่ มันคือเหตุผลเดียวกับที่เธอคิด เธอกลัวเรื่องรักทางไกล

“หมอก หมอกครับ”

“คะ…ค่ะพี่เชน” เธอตอบรับเสียงอึกอัก เพราะกำลังดีใจ

“ออกมาพบกันได้ไหม เราไม่ได้เจอกันมาเกือบเดือนแล้วนะ หรือว่าไม่สะดวก” คเชนทร์รีบถาม

“หมอกก็ไม่แน่ใจว่าจะออกไปได้ไหม พี่เชนรอสักครู่นะคะ ขอหมอกถามผู้ดูแลก่อน หมอกมาอยู่ที่นี่ ทำตามใจชอบไม่ได้ค่ะ”

“ได้สิ ถ้ายังไงหมอกโทรกลับมาหาพี่อีกทีนะ วันนี้ไม่ว่างก็ไม่เป็นไร ยังไงตอนนี้เราก็อยู่พื้นที่เดียวกันแล้ว ยังไงก็ต้องได้เจอกันครับ” ปลายสายยังคงพูดจาหวานหูเหมือนเคย

“ค่ะ” ฝั่งนี้ก็รับคำแล้วยิ้ม ก่อนจะบิดม้วนเมื่ออีกฝ่ายพูดต่อ

“หมอก พี่คิดถึงหมอกนะ”

“ค่ะ” ม่านหมอกรีบกดปิดมือถือทันที ก่อนจะคว่ำหน้าลงโซฟา แล้วก็ยกมือทุบไปมา ไม่นานก็ขยับนั่งตรงแล้วพึมพำเสียงใส “พี่เชนบ้า ไปหัดพูดจาหวานหูแบบนี้มาจากที่ไหนกัน”

ม่านหมอกยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าเธอต้องรีบโทรหาเลขาเหว่ย เพื่อบอกเขาเรื่องจะออกไปข้างนอก

หลังจากกดโทร เธอก็รอสายไม่นาน

“สวัสดีครับ คุณหมอกต้องการอะไรเหรอครับ”

“เออ…คือ หมอกอยากออกไปหาเพื่อนค่ะ ไม่ทราบว่าคุณป้าจะอนุญาตไหมคะ พอดีว่าเพื่อนหมอกก็มาเรียนที่เมืองนี้เหมือนกันค่ะ หมอกเลยอยากไปเจอเขาหน่อย” เธอรีบบอก แต่มันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด เพราะม่านหมอกคิดว่า ถ้าบอกว่าจะออกไปพบรุ่นพี่ผู้ชาย คาดว่าจะต้องโดนห้ามแน่

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาว่า

“ได้ครับ คุณหมอกอาบน้ำแต่งตัวรอได้เลย เดี๋ยวคนรถไปรับ คุณหมอกจะไปที่ไหนบอกเขาได้เลยครับ”

“ขอบคุณมากนะคะพี่เหว่ย”

ปลายสายชะงักไปทันที ก่อนจะตอบกลับเสียงเบา

“ยินดีครับ” จากนั้นสายก็ถูกตัดไป

ม่านหมอกก็รีบโทรบอกรุ่นพี่ทันที ก่อนจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัว ซึ่งวันนี้เธอเลือกใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนผูกไหล่สองข้าง ด้านหน้าเว้าลงเล็กน้อย แต่ด้วยความที่เธอมีหน้าอกโตเกินขนาด ใส่เสื้อผ้าแบบนี้มันเลยทำให้เห็นเด่นชัด และน่ามองมาก ๆ

17:00…

ม่านหมอกลงมานั่งรอรถที่ด้านล่างแล้ว และมันได้ทำให้แขกเหรื่อรวมถึงพนักงานต่างก็มองเธอเป็นตาเดียว

“ดาราเหรอ” เสียงหนึ่งพูดขึ้น

“ไม่น่าใช่ เพราะฉันไม่คุ้นหน้าเลย”

“สวย น่ารักมากเลย นี่ถ้าบอกว่าเป็นดาราฉันก็เชื่อนะ”

“นั่นสิ ตัวเล็กน่ารักมากเลย ดูผิวพรรณสิ ขาก็เรียว หน้าอกก็โต โครงหน้าก็ดี ดีไปหมดเลย”

เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ และบางคนก็ถึงกับเดินเข้ามาส่องใกล้ ๆ ทำเอาม่านหมอกถึงกับไปไม่เป็น ได้แต่ยิ้มแหยให้กลุ่มคนที่เดินเข้ามามองกันโจ้ง ๆ มาตอนนี้เธอไม่แปลกใจแล้วว่าทำไม ดาราที่นี่ถึงได้ถูกรุมล้อมนัก ขนาดเธอไม่ใช่ พวกเขายังพากันยกมือถือขึ้นมาถ่ายเลย ถ่ายแล้วจะเอาไปบูชาหรือไงกัน

“คุณหมอกใช่ไหมครับ” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น

“ชะ…ใช่ค่ะ” เธอรีบตอบรับ

“เชิญครับ รถจอดอยู่ด้านหน้า”

“ค่ะ ๆ” รับคำแล้วเธอก็รีบลุกตามอีกฝ่ายไป ไม่งั้นอาจมีคนมารุมเพิ่มอีกแน่ ๆ ถ้าไม่รีบหาทางหนี

เมื่อมาถึง คนที่เดินมาตามเธอก็เปิดประตูให้

“ขอบคุณนะคะ ทีหลังให้ฉันเปิดเองก็ได้” เธอบอกอย่างเกรงใจ แต่พอโน้มตัวจะมุดเข้าไปในรถ หญิงสาวกลับต้องถอยหนี เพราะด้านในมีคนนั่งอยู่และท่าทางเขาเหมือนจะดุด้วย

“เออ…คือ” เธอหันมาหาคนที่เปิดประตูให้

“ขึ้นมา ฉันยังมีงานต้องทำอีก”

“แต่…”

“ขึ้นเถอะครับ ประธานฉือไม่ทำอะไรคุณหรอก” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างประตูเอ่ยบอกเสียงอ่อนโยน

“ค่ะ” รับคำแล้วเธอก็รีบมุดเข้าไป และไม่ลืมที่จะใช้มือปิดช่วงอกเอาไว้ด้วย เพราะเมื่อครู่เธอก้มแบบไม่ได้ดู หากเขามองมา แน่นอนว่าต้องเห็นสองเต้าเธอเต็ม ๆ แน่

แต่จู่ ๆ เสียงหนึ่งมันก็ดังขึ้นมา

“หึ”

“…..?” ม่านหมอกได้แต่กะพริบตาถี่อย่างไม่เข้าใจ และไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองคนที่ส่งเสียงนี้ออกมา

‘หมายความว่าไง ไอ้หึเนี่ยะ ดูถูก หรือถูกใจ’ ถึงจะคิดแบบนั้น ทว่าม่านหมอกก็ยังนั่งนิ่ง กระทั่งรถเคลื่อนตัวออกไป คนข้างกายก็ส่งเสียงออกมาอีก แต่รอบนี้เป็นคำถาม

“จะไปไหน แล้วจะกลับกี่โมง”

“ไปซินเวอร์ทาวน์ค่ะ กลับน่าจะไม่เกินสามทุ่มได้ไหมคะ” ประโยคหลังเธอหันมามองหน้าเขาเพื่อดูท่าที แต่อีกฝ่ายกลับก้มหน้ามองจอมือถือ และยังตอบกลับโดยไม่หันมาหากัน

“แล้วรู้หรือเปล่าว่าซินเวอร์ทาวน์เป็นที่แบบไหน หรือปกติอยู่ที่โน่น เธอก็เที่ยวแบบนี้เป็นประจำ” คราวนี้คนที่นั่งเลื่อนมือถือกลับเงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับจ้องเธอเขม็ง

‘หล่อ หล่ออะไรเบอร์นี้ ทำไมเขาหล่ออย่างกับพระเอกซีรี่ย์เลย’ ม่านหมอกยังคงตกตะลึง จนลืมตอบคำถามอีกฝ่าย

“ฉันถาม ไม่ได้ยินเหรอ” เสียงกดต่ำดังขึ้นอีกครั้ง

“ห๊ะ! อะ…เออ ค่ะ เออ…คุณว่ายังไงนะคะ” เพราะตกใจการกระทำของอีกฝ่าย เธอเลยถามกลับอย่างละล้ำละลัก

แต่คนที่เธอพูดด้วยกลับเบือนหน้าหนีไปเสียอย่างนั้น

‘อะ…อะไรของเขา ก็คนมันไม่ได้ฟังนี่ แล้วพูดอีกรอบมันจะตายหรือไง’ เธอหลับตาค้อนทันที