ตอนที่4 เตือน

แกร็ก!

“...!!” ร่างบางของชมนต์ที่มาแถวนี้และตัดสินใจซื้ออาหารเที่ยงมาฝากผู้เป็นสามี แต่ใครจะไปคิดว่าการมาครั้งนี้ของเธอจะได้เจอเข้ากับภาพบาดตาบาดใจ ภาพที่ปกติเธอไม่เคยเห็นมันกับตาตัวเองสักครั้ง

“มนต์!” ร่างสูงของฉัทปนัยที่หันไปเห็นภรรยาสาวก็ตกใจก่อนจะสะดุ้งลุกขึ้นและผลักแพมารีย์ออกอย่างรีบร้อน

แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าการกระทำนี้ของเขามันกลับยิ่งทำให้ชมนต์เห็นชัดเจนกว่าเดิม ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่การนัวเนีย แต่มันคือการ...

“.....” ชมนต์ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะโยนถุงอาหารที่ซื้อมาออกจากมือแล้วหมุนตัวออกจากห้องนี้ไปทันที

“มนต์ รอพี่ก่อน!” ฉัทปนัยรีบดึงกางเกงตัวเองมาใส่ลวก ๆ แล้ววิ่งออกไปตามภรรยาสาวของตัวเองไว้ แต่เพราะเขาต้องจัดการความเรียบร้อยของตัวเองในระดับหนึ่งก่อนออกจากห้อง นั่นทำให้กว่าเขาจะออกไปได้ชมนต์ก็ลงลิฟท์ไปแล้ว

ฉัทปนัยรีบกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อหยิบกุญแจรถตามภรรยาสาวออกไปอย่างไม่รอช้า

“เดี๋ยวค่อยกลับไปเคลียร์ตอนเย็นก็ได้นี่คะ” แพมารีย์ที่ยังไม่ถึงฝั่งฝันรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย แต่ก็รู้สึกสะใจไม่น้อยเหมือนกันที่ชมนต์มาเห็นภาพสามีตัวเองทำอะไรแบบนี้

“เธอกลับไปได้แล้ว!” ฉัทปนัยพูดกับแพมารีย์เสียงห้วนก่อนจะออกจากห้องทำงานไปอย่างไม่รอช้า

ร่างสูงขึ้นรถหรูของตัวเองก่อนจะขับออกจากบริษัทด้วยความเร็วเพื่อตรงกลับบ้านของตัวเองทันที แต่

“มนต์ออกไปข้างนอกยังไม่กลับนะลูก” คุณเดือนเต็มบอกลูกชายออกไปหลังจากฉัทปนัยถามหาชมนต์เมื่อมาถึงบ้าน

“จะไม่กลับได้ยังไงครับ ในเมื่อมนต์ออกมาก่อนผมไม่นานนี้เอง!” ฉัทปนัยพูดขึ้นอย่างร้อนรนทันที

“เกิดอะไรขึ้น” คุณเดือนเต็มเห็นท่าทีของลูกชายและรู้สึกไม่ปกติก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“มีเรื่องนิดหน่อยครับ”

“แม่ว่าไม่น่าจะนิดหน่อยนะ เพราะปกติหนูมนต์ไม่เคยไม่กลับบ้าน” คุณเดือนเต็มพูดอย่างที่รู้เห็นมาตลอด

เวลาทั้งสองทะเลาะกัน ต่อให้ชมนต์จะไม่พอใจแค่ไหน แต่เธอก็ยังอยู่บ้านและทำหน้าที่ภรรยาของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้บางครั้งจะไม่สบตาแต่ก็ไม่เคยหลบหน้า แต่ครั้งนี้ถ้าฉัทปนัยบอกว่ามีเรื่องเกิดขึ้น และชมนต์ก็ออกมาก่อนแล้วแต่ไม่ถึงบ้าน นั่นก็หมายความว่าชมนต์ไม่ได้กลับบ้าน และมันก็คงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ

“หรือว่ามนต์จะกลับบ้านเธอครับ” ฉัทปนัยไม่ได้ตอบความสงสัยของแม่และเลือกจะพูดในสิ่งที่น่าจะเป็นออกมา

แต่ยังไม่ทันผู้เป็นแม่จะตอบอะไร ฉัทปนัยก็หมุนตัวออกจากบ้านไปทันที พร้อมกับขับรถออกไปยังบ้านของชมนต์อย่างไม่รอช้า แต่

“มนต์ไม่ได้กลับมาที่บ้านนะลูก” คุณชม้อยตอบกลับลูกเขยออกไปทันทีหลังจากฉัทปนัยมาถามหาลูกสาวของตน

“คุณแม่พอจะทราบไหมครับว่ามนต์ไปไหนได้บ้าง”

“บอกแม่ได้ไหมว่ามีเรื่องอะไรกัน” คุณชม้อยถามลูกเขยออกไปด้วยความอยากรู้ และเธอก็พอรู้ว่าลูกสาวของเธอกับลูกเขยมีปัญหาในชีวิตคู่บ่อย ๆ

“ถ้ามนต์ติดต่อหาคุณแม่ หรือกลับมาที่บ้าน คุณแม่ช่วยบอกผมหน่อยนะครับ” ฉัทปนัยยิ้มออกไปบาง ๆ ก่อนจะพูดเพื่อกลับออกไป

แต่ใครมันจะไปกล้าบอกแม่เมียกันล่ะว่าตัวเองได้มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นให้ลูกสาวเขาเห็น ขืนเป็นแบบนั้นคงไม่มีใครเต็มใจช่วยเขาหรอก

“แม่ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกันหรอกนะฉัท แต่แม่อยากเตือนฉัทอย่างหนึ่ง...” คุณชม้อยเอ่ยขึ้นอย่างแนะนำลูกเขยตรงหน้า “นิสัยยัยมนต์ตอนที่รักก็รักมาก ยอมเจ็บยอมทนได้ตลอด แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เลือกจะไม่ทนขึ้นมา ต่อให้ยังรักแค่ไหน มันยากมากนะที่จะทำให้ยัยมนต์กลับมาเป็นเหมือนเดิม”