ตอนที่5 หย่า

“หนูถึงบ้านแล้วค่ะ คุณมนต์มีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงใสของวาเลนตอบกลับปลายสายออกไปจากคำถามที่ชมนต์ถาม

(เธอรีบขึ้นไปที่ห้องฉัน แล้วเก็บเสื้อผ้าของฉันให้ทีนะวา เดี๋ยวฉันรีบเข้าไป) ชมนต์สั่งวาเลนขึ้นอย่างไม่รอช้า

“คุณมนต์...” ยังไม่ทันที่วาเลนจะถามอะไรออกไปสายก็ถูกตัดไปก่อน นั่นทำให้วาเลนทำได้เพียงทำตามคำสั่งของชมนต์อย่างเลี่ยงไม่ได้ พร้อมกับความสงสัยว่าชมนต์จะไปไหนถึงให้เธอเก็บเสื้อผ้าให้

แต่เธอจะเก็บเสื้อผ้าแบบไหนให้ดีล่ะ เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าชมนต์จะไปไหนทำอะไร และไปกี่วัน

วาเลนหยิบเสื้อผ้าออกมาพับแยกประเภทเผื่อไว้ให้ชมนต์ได้เลือก ประเภทแรกคือชุดที่เหมาะกับการไปทะเล กลุ่มที่สองเหมาะกับการไปภูเขา กลุ่มที่สามเหมาะกับการใช้ชีวิตประจำวันของชมนต์ตามสไตล์ที่วาเลนเห็นมาตลอด

และที่วาเลนไม่รู้ว่าชมนต์ให้เก็บเสื้อผ้าเพื่อจะออกไปอยู่ข้างนอกนั้นก็เพราะปกติชมนต์ไม่เคยหนีแบบนี้อย่างที่คุณเดือนเต็มเคยสงสัยนั่นเอง แม้จะมีปัญหากันแค่ไหนแต่ทุกครั้งชมนต์ก็ยังอยู่ในบ้านหลังนี้ อยู่ในฐานะภรรยาของฉัทปนัย เพราะแบบนั้นมันเลยทำให้วาเลนคิดว่าชมนต์อาจจะแค่ไปเที่ยวหรือไปพักผ่อนที่ไหนสักแห่งนั่นเอง

ครืด! เสียงประตูห้องแต่งตัวถูกเลื่อนออกพร้อมกับร่างบางของชมนต์ที่พยายามทำตัวปกติตอนเข้าบ้านมา แต่พอถึงในห้องก็รีบร้อนไม่น้อย

“คุณมนต์มาพอดี หนูไม่รู้ว่าคุณมนต์จะไปไหน ก็เลยเก็บแยกไว้รอคุณมนต์เลือกค่ะ” วาเลนหันไปพูดกับชมนต์ตามความคิดของตัวเอง

“เอาเข้ากระเป๋าให้หมดเลย” ชมนต์บอกวาเลนออกไปก่อนตัวเองจะไปเก็บอย่างอื่นต่อ

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” วาเลนทำตามที่ชมนต์บอกแต่ก็อดถามชมนต์ออกไปด้วยความสงสัยกับท่าทางรีบร้อนของชมนต์ แล้วไหนจะคำสั่งแปลก ๆ นั่นอีก

“วันนี้ฉันเห็นพี่ฉัท...มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น” แล้วชมนต์ที่ตอนแรกรีบร้อนก็หยุดการกระทำของตัวเองและหันมาเผชิญหน้ากับวาเลนก่อนจะบอกสิ่งที่เกิดขึ้นออกมาอย่างไม่ปิดบังพร้อมน้ำตา เพราะวาเลนถือเป็นคนหนึ่งที่ชมนต์เชื่อใจมาก

“คุณมนต์” วาเลนที่ได้ยินแบบนั้นก็ตกใจไม่น้อย พร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้าไปหาชมนต์ที่ร้องไห้และสวมกอดอย่างให้กำลังใจชมนต์แบบที่เคยทำ

“.....”

“ฉันทนไม่ไหวแล้ววา เมื่อก่อนแค่ฉันเห็นรูปจากผู้หญิงพวกนั้นฉันก็เจ็บปวดไม่น้อย...” ชมนต์กอดวาเลนร้องไห้ระบายความเจ็บของตัวเองออกมาอย่างไม่อาย “แต่พอได้เห็นกับตาตัวเองแบบนี้ ฉันยอมรับเลยว่าฉันจุกจนแทบพูดไม่ออก เจ็บจนแทบตั้งหลักให้ตัวเองยืนไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“ร้องออกมาเลยค่ะ ร้องระบายความอัดอั้นออกมาให้พอ อย่าทนเจ็บและเก็บไว้คนเดียว” วาเลนไม่ได้ห้ามไม่ให้ชมนต์ร้องไห้ เพราะยิ่งไม่ได้ร้องไห้ในตอนที่อัดอั้นแบบนี้ มันจะยิ่งทำให้ชมนต์ไปไม่เป็นกว่านี้

และเพราะการปลอบที่ตรงไปตรงมาของวาเลนแบบนี้ มันเลยทำให้ชมนต์ที่ถูกชะตาและเอ็นดูวาเลนชอบระบายทุกอย่างให้วาเลนได้ฟัง เพราะทุกครั้งที่ได้ฟังวาเลนพูดความคิดของตัวเอง มันทำให้ชมนต์สบายใจขึ้นมาไม่น้อย และรู้สึกไม่อึดอัดเหมือนตอนแรก

“ฉันเหนื่อยแล้ววา ฉันไม่อยากทนอะไรอีกแล้ว ฉันต้องการไปจากที่นี่” ชมนต์บอกความต้องการของตัวเองออกไปให้วาเลนได้ฟัง

“แม้ว่าหนูไม่อยากให้คุณมนต์ไป แต่ถ้าคุณมนต์คิดดีแล้ว คิดว่าการเดินออกไปมันทำให้คุณมนต์มีชีวิตที่ดีกว่านี้ ก็ไม่ต้องทนค่ะ บางครั้งการไปมันอาจจะทำให้คุณฉัทคิดได้กว่านี้ก็ได้ ว่าไม่ใช่ทุกครั้งที่คุณมนต์จะอดทนให้เขาย่ำยีหัวใจได้ตลอดแบบนี้”

วาเลนพูดขึ้นกับสิ่งที่เธอได้รู้เห็นมาตลอด แม้จะเสียดายนายหญิงที่ดีและเพียบพร้อมอย่างชมนต์ แต่ถ้ามันทำให้ชมนต์มีความสุขมากกว่านี้ เธอก็เห็นด้วยกับการตัดสินใจของชมนต์

“ฉันคงทำหน้าที่ตัวเองไม่ดีพอสำหรับพี่ฉัทจริง ๆ”

“อย่าเอาความผิดของคนอื่นมาโทษตัวเองเลยค่ะ” วาเลนพูดให้กำลังใจชมนต์อย่างที่คิด

“เธอนี่จริง ๆ เลย”ชมนต์อดยิ้มกับคำพูดของวาเลนไม่ได้ คำพูดที่ไม่เข้าข้างใคร แต่เลือกจะพูดตามสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างจริงใจและใสซื่อ

“ว่าแต่ การไปครั้งนี้ มันแค่ไปเพื่อรักษาหรือว่าไปเลยคะ” วาเลนถามในสิ่งที่อยากรู้ออกมาอีกครั้ง

“ฉัน...ว่าจะหย่า” แล้วชมนต์ก็บอกความประสงค์ของตัวเองออกมา

“คุณมนต์...” วาเลนที่ได้ยินแบบนั้นก็เรียกชมนต์ขึ้นอย่างตกใจ แต่ยังไม่ทันที่วาเลนจะได้พูดอะไรขึ้นมา ก็มีเสียงเข้มหนึ่งแทรกเธอขึ้นมาก่อน

“พี่ไม่ทีทางหย่าเด็ดขาด!”