บทที่9

.....ตรงโต๊ะกินข้าว บรรยากาศเริ่มอึมครึม มินตรา ภาคีและโสภิศ นั่งกินข้าวไม่สนใจใคร แต่ก็มีแอบมองสถานการณ์เงียบๆ..ที่รัก กินอันนี้หน่อยซิคะ ริต้าตักอาหารให้ภาคิน..เมญ่า น้อยหน้าซะที่ไหน..ภาคินคะ ลองชิมอันนี้ดู เมญ่าว่าน่ากิ๊น น่ากิน..2สาวต่างก็ตักอาการให้ภาคิน จนเละเทะพูนเต็มจาน..ภาคินทนไม่ไหว ถอนหายใจแล้วพูดกับ2สาว...นี่พวกเธอพอได้แล้ว!! ฉันรำคาญ ริต้าถ้าเธอเป็นแบบนี้เธอกลับอังกฤษไปซะ เมญ่าถ้าเธอจะมาหาเรื่องเธอก็กลับไปแล้วไม่ต้องมาอีก..น่ารำคาญ!!พูดเสร็จภาคินก็เดินขึ้นห้องไป..มินตราแอบยิ้มสะใจลึกๆ เป็นอย่างที่ป้าโสพูด ภาคินไม่ได้ให้ความสำคัญกับใครเลย เขาแค่แกล้งฉัน..มินตราคิดด้วยหัวใจที่พองโต..เพราะเธอคนเดียวเลยที่ทำให้ภาคินโกรธ..เมญ่าพูด..เธอนั่นแหล่ะนังหน้าด้าน ทั้งคู่เถียงกันไปมาโดยไม่สนใจโสภิศที่อยู่ตรงหน้า..ป้าอิ่มละ ขอตัวก่อนนะ..เดี๋ยวหนูขึ้นไปส่งนะคะคุณป้า..มินตราพูดแล้วก็เดินไปกับโสภิศ...เป็นไงหนูมินเชื่อที่ป้าบอกหรือยัง..ค่ะคุณป้า..ภาคีที่ยังนั่งอยู่ ต้องรับชะตากรรมฟังแม่2สาวทะเลาะกัน..หึ!!ทิ้งกันหมดเลย ภาคีคิด..ไม่นานความสงบก็กลับมา เมญ่ากลับไปหลังจากที่ภาคินไม่ลงมาอีก..ริต้าสะใจตะโกนตามหลัง น่าจะกลับไปตั้งนานละนังหน้าด้าน..

.....เช้านี้ภาคินตื่นมาแต่เช้า เขากำลังคิดว่าวันนี้เขาจะเจอกับอะไรอีกคิดแล้วปวดหัว เขาเปิดประตูออกมาพร้อมกับมินตรา..พอเห็นมินตราภาคินก็ชะงักไป เพราะวันนี้เธอถักเปีย2ข้างเหมือนตอนเด็กๆที่เธอเคยเปีย..ภาคินยืนอึ้งในใจของเขาตอนนี้เริ่มสับสน ทำไมเธอถักเปียแล้วใบหน้าช่างเหมือนกับ เปียสาวน้อยของเขาซะเหลือเกิน..มินตราเห็นภาคินอึ้งไป ใจเธอเต้นแรง..นายมองฉันแบบนี้ นายเริ่มจำฉันได้แล้วใช่มั้ย นี่เป็นครั้งที่3แล้วนะตาทึ่มที่ฉันบอกใบ้..มินตราคิด..นายจ้องฉันทำไม? ภาคินได้สติก็พูดกับมินตรา..นี่เธอคิดว่าฉันจ้องเพราะพิศวาทเธองั้นเหรอ?? เธอคิดว่าเธอเป็น พจมาน ซินะถึงได้ถักเปียเป็นเด็กปัญญาอ่อนแบบนี้!!ภาคินพยามพูดเบี่ยงเบน กลัวมินตราจะรู้ความคิดจริงๆของเขา..ฉันจะเป็นพจมาน หรือเป็นใครก็ช่างเถอะ แต่ฉันก็ยังเป็นฉัน เป็นคนที่นายจะต้องขอแต่งงานเมื่อถึงเวลา..พูดจบมินตราก็เดินจากไป..หลงตัวเองชะมัดยัยปิศาจ..ในตอนนี้เองภาคินคิดอะไรออก ความสงสัยที่เขามีต่อตัวของมินตรา เขาจะต้องหาคำตอบให้ได้..ใช่เขาต้องกลับไปที่ไร่ป้าโสภาของเขา..ภาคินเดินลงมาเห็นแม่และมินตรากำลังทานข้าว เขาเดินเข้าไปบอกแม่เขาว่า..แม่ครับ ผมจะไปไร่ป้าโสภาสักหน่อย..ไปไร่ป้าโสภา? ไปทำไมกันลูก?โสภิศถาม..ผมแค่เบื่อๆไม่อยากอยู่บ้านน่ะครับ อยากหาที่เงียบๆอยู่สัก3-4วันแล้วค่อยกลับ..แล้วริต้าล่ะจะพาไปด้วยหรือเปล่า? ไม่ล่ะครับ ผู้หญิงอะไรน่าเบื่อที่สุด..ผมว่าทานข้าวเสร็จก็จะไปเลย..มินตราเริ่มอยู่ไม่สุข แต่ไม่ได้พูดอะไร..แล้วจะทำยังไงกับริต้าล่ะ จะให้ทิ้งเธอไว้แบบนี้เหรอ? น่าเกลียดแย่เลย..ถ้าผมไม่อยู่เธออาจจะกลับอังกฤษไปก็ได้..หรือถ้าไม่กลับก็ให้พี่ภาคีดูแลเธอไปก่อน..มีเรื่องให้ปวดหัวได้ทุกวัน โสภิศบ่น..มินตรากินเสร็จก็รีบขอตัวขึ้นห้อง..

......พอถึงห้องเธอหยิบโทรศัพท์โทรหาอู๊ดทันที..มิน เป็นไงบ้าง พวกเราไปหาเธอที่บ้าน แม่เธอบอกเธอมากรุงเทพ แม่เธอเล่าเรื่องเธอให้พวกเราฟังแล้ว..มันเรื่องจริงใช่มั้ย?แล้วภาคินเป็นยังไง เค้าจำเธอได้มั้ยแล้วเค้าดีกับเธอหรือเปล่า??อู๊ดพูดเป็นชุด..ฉันโทรมาก็เพราะเรื่องนี้แหล่ะ..มีเรื่องให้ช่วยหน่อย..คือวันนี้ภาคินกำลังจะไปที่ไร่ส้ม..ถ้าเค้าเจอพวกนายแล้วถามถึงฉัน นายอย่าบอกเค้าเป็นอันขาดเกี่ยวกับเรื่องฉัน..ตอนนี้เค้าจำฉันไม่ได้ ฉันอยากให้เค้าจำได้ด้วยตัวเองโดยที่ไม่ต้องมีใครบอก พวกนายเข้าใจใช่มั้ย?? โอเค พวกเราเข้าใจแล้ว..ไม่ต้องห่วง เธอดูแลตัวเองดีๆนะ พวกเราออกไปส่งส้มก่อนแค่นี้นะ..มินตราเดินลงมาก็พบว่า ภาคินออกไปแล้ว ส่วนริต้าเธอยังไม่ตื่น!ไม่อยากจะคิดถ้าตื่นมาไม่เจอภาคินเธอคงฟาดงวงฟาดงาจนบ้านพังแน่ๆ..ภาคินขับรถไป ในใจก็คิด..เค้าต้องรู้ให้ได้ว่าเปียยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?ถ้าเปียอยู่ที่นั่น มินตราก็ไม่ใช่เปียอย่างที่เขาสงสัย??แล้วเขาจะพาเปียกลับมาด้วย และจะบอกกับแม่เขาและทุกๆว่า นี่คือผู้หญิงที่เขารักและรอมาตลอด..ทุกๆคนที่เค้าเจอตอนนี้จะได้ออกไปจากชีวิตของเขา เขาจะได้อยู่อย่างสงบ! เขาขับรถมาถึงไร่ส้มป้าโสภาก็ค่ำแล้ว..เขาเดินเข้าไปในบ้านเจอป้าโสภานั่งทำงานอยู่..ป้าโสภาสวัสดีครับ..โสภาเงยหน้ามองเธอถึงกับตะลึง รีบเดินออกมาหาเขา..ภาคิน ภาคินของป้าจริงๆด้วย คิดว่าจะไม่มาหาป้าซะแล้ว..คิดถึงป้านะครับ..หิวมั้ย?แล้วกินอะไรมาหรือยัง? ยังเลยครับป้า หิวอยู่เหมือนกัน..งั้นเดียวป้าโทรบอกให้อู๊ดเขาขี่รถไปซื้ออะไรมาให้หลานกินละกัน..อู๊ด? ภาคินพูด..ป้าโสภาได้ยินก็ถาม..มีอะไรหรือเปล่า? เปล่าคับ เค้าคิดถึงเด็กผู้ชายที่เคยแกล้งเขาเมื่อตอนเด็ก จะใช่คนเดียวกันหรือเปล่า? ป้าโสภาครับ อู๊ดนี่เคยอยู่ที่ไร่ของป้าตั้งแต่เด็กใช่มั้ยครับ..ใช่จ่ะ หลานรู้จักด้วยเหรอ? ก็ไม่เชิงครับป้า แต่คิดว่าเคยเจอกันตอนเด็กๆ งั้นเดียวป้าโทรบอกอู๊ดให้ซื้ออะไรมาให้กินก่อนนะ..สักพักเสียงมอร์เตอร์ไซค์ก็มาจอดหน้าบ้าน ป้าโสภาครับ มาแล้วคร้าบ อู๊ดตะโกน..ภาคินกับโสภาเดินออกมาก็เห็น 4หนุ่มยืนยิ้มหิ้วของกินมาเยอะแยะ มาแล้วเหรอ?ซื้ออะไรมาซะเยอะเลยล่ะ? ผมไม่รู้ว่า หลานป้าโสภาจะกินอะไร พอเห็นอันนั้น อันนี้ก็เลยซื้อมาหมด..เข้ามาก่อนซิ โสภาชวน..4หนุ่มเดินเข้าไปแอบชำเลืองมองภาคินแวบหนึ่ง..พระเจ้า! ผู้ชายอะไรหล่อชะมัด! ขนาดอู๊ดเป็นผู้ชายยังนึกแอบชม..นายคืออู๊ดที่เราเคยเจอกันตอนเด็กๆใช่มั้ย?อู๊ดรู้แล้วว่านี่คือภาคิน จากที่มินตราบอก แต่แกล้งทำเป็นจำไม่ได้..เราเคยเจอกันด้วยเหรอ?อู๊ดถาม ก็ตอนเด็กๆที่นายมาแกล้งฉันไง ใช่นายหรือเปล่า? อู๊ดแกล้งทำเป็นคิด แล้วก็ตอบ..อ๋ออ นายคือเด็กที่มาเล่นที่ของพวกเราตอนนั้นใช่มั้ย? ใช่ๆภาคินตอบ นี่พวกนายโตเป็นหนุ่มหล่อแล้วนะเนี่ย..4หนุ่มหัวเราะแหะๆ ยังหล่อสู้นายไม่ได้หรอก กบพูด..ฉันคิดว่าพวกนายไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะเนี่ย ภาคินชวนคุย..แต่เราก็ยังอยู่ แถมอยู่ตั้งแต่เด็กจนโต ต๋อยพูดขึ้นบ้าง..พวกนายสบายดีใช่มั้ย??อืม สบายดี..โสภายกอาหารมามาวางบนโต๊ะ..มีแต่เมนูส้มตำ ลาบ น้ำตก ข้าวเหนียว ยำ..ภาคินหลานกินได้มั้ย?โสภาถาม..ภาคินชวนแสบไปกินด้วย..ทั้งหมดนั่งลงที่โต๊ะ! ภาคินมองอาหารที่อยู่ตรงหน้า แน่นอนเขาไม่เคยกิน! เอ้า ไม่กินล่ะ ส้มตำเจ้านี้อร่อยมากเลยนะ ร้านประจำของเปียเลย อู๊ดหลุดปากพูดชื่อเปียขึ้นมา อู๊ดยังคงเรียกเปียด้วยความเคยชิน..ภาคินได้ยินชื่อเปียก็หูผึ่งทันที..เขากินไปด้วย ถามไปด้วย..เปียยังอยู่ที่นี่มั้ย? เปียเป็นไงบ้าง? เปียสบายดีใช่มั้ย? พวกนายได้เจอเปียบ้างหรือเปล่า? คำถามถามมารัวๆ จนก้างบอกว่า ใจเย็นๆ ถามทีละข้อดีกว่ามั้ย?..เปียยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า? เปียน่ะเหรอตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก ได้ข่าวว่าไปหางานทำที่กรุงเทพนะ..แล้วเปียกลับมาที่นี่บ้างมั้ย??ไม่ค่อยได้กลับมาหรอก ฉันเคยเจอ 2-3 ครั้งเองก่อนเปียจะย้ายออกไป..อู๊ดตอบ..แล้วเปียย้ายไปอยู่ที่ไหน เปียมีแฟนหรือยัง? เปียยังไม่มีแฟน เธอยังโสด..พอได้ยินคำตอบนี้ ภาคินรู้สึกสุขใจมากอหัวใจเขาเต้นแรง..งั้นเขาก็ยังมีหวัง แค่หาเปียให้เจอเท่านั้น?

.....ทุกๆวันที่ภาคินอยู่ที่ไร่ เขาเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ทุกวัน..ถึงจะไม่มีเปียอยู่แต่เขาก็รู้สึกมีความสุขที่สุด อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ข่าวของเธอ.

...... พี่ภาคี พาริต้าไปหาภาคินหน่อยได้มั้ยคะ? พี่ภาคีน่าจะรู้ว่าภาคินไปไหน?หลายวันแล้วนะที่ภาคินไม่อยู่ ริต้าคิดถึงภาคิน..ภาคีถอนหายใจตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมภาคีถึงหงุดหงิด เพราะเขาเองก็กำลังจะเป็นบ้าเหมือนกัน..พี่ไม่รู้หรอกว่าภาคินไปไหน เค้าบอกแค่จะไปทำธุระด่วน..เอางี้ ริต้ากลับอังกฤษไปก่อนดีมั้ย ริต้าจะได้ไม่เบื่อ..ไม่ค่ะ ริต้าจะรอภาคิน ถ้าจะกลับก็จะกลับพร้อมภาคิน..เมญ่าเองก็มาหาภาคินทุกวัน แต่ก็ไม่เจอ

.....ภาคินเดินไปหาอู๊ดที่ไร่..อู๊ด ฉันกำลังจะกลับละ ฉันฝากเบอร์โทรของฉันไว้ให้เปียด้วยนะ เผื่อว่าเปียกลับมาที่นี่ นายช่วยเอาเบอร์ฉันให้เปียหน่อยได้มั้ย? เอ่อ ได้ซิถ้าเปียกลับมาฉันจะบอกว่านายมาหาเธอแล้วก็ฝากเบอร์นี้ไว้ให้..ขอบใจมากนะ ฉันไปล่ะ..เฮ้อ อู๊ดถอนหายใจ มินตรา!เธอคิดอะไรของเธอเนี่ย..บอกภาคินว่าเธอเองคือเปียจะได้จบๆ อู๊ดพึมพัม พร้อมกับหยิบโทรศัพท์โทรหามินตรา..ว่าไงอู๊ด เจอภาคินมั้ย??เจอซิ เขาถามหาเธอ ถามทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ตอนนี้ภาคินกลับไปแล้วนะ อ้อ! เขาฝากเบอร์ไว้ให้เธอน่ะ โอเค เดี๋ยวฉันจะจดไว้ นายบอกมาเลย...หลังจากได้เบอร์มาแล้ว มินตราก็ออกไปข้างนอกซื้อโทรศัพท์อีกเครื่องไว้โทรหาภาคิน

......ภาคินกลับถึงบ้านก็ดึกแล้วทุกคนหลับกันหมด ภาคินเดินขึ้นบ้านไปเงียบๆ คิดถึงวันพรุ่งนี้ตื่นมาเขาก็คงเจอกับเรื่องปวดหัวอีกแน่นอนแล้วก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย..ที่รัก!! ที่รักกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ริต้าทักภาคินเมื่อเธอเห็นภาคินเดินลงมา..ยังไม่กลับอีกเหรอริต้า? ภาคินถาม..ริต้ายังไม่อยากกลับ ริต้าจะกลับพร้อมภาคิน! ไม่นานภาคินก็ได้ยินเสียงโวกเวกจากสวนหลังบ้าน เขาจึงเดินไปดู..เขาเห็นแก้วกำลังตะโกนบอกคนที่อยู่บนต้นไม้ คุณมินคะ ลูกนี้ด้วยลูกโตๆกำลังน่ากิน เขาเห็นคนที่อยู่บนไม้ ถักผมเปียกำลังเก็บมะม่วงอยู่บนต้น..หาเรื่องตกลงมา ภาคินพูดกับตัวเอง..สักพักรถของเมญ่าก็ขับเข้ามา เธอเห็นภาคิน ก็รีบจอดรถแล้วรีบเดินไปหาเขาทันที..ภาคินคะกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เมญ่ามาหาคุณทุกวันเลยนะ..นี่เธอมาทำไมอีกที่รักของฉันเค้าไม่อยากเจอเธอหรอก..ภาคินเอือมระอากับ2คนนี้จึงเดินเข้าบ้านไปนั่งที่โซฟา โสภิศเดินเข้ามาหากลับมาซะทีนะพ่อตัวดี เป็นไงบ้างรู้สึกสงบขึ้นมั้ย โสภิศถาม..ครับแม่..2สาวเดินมานั่งข้างๆภาคิน โสภิศบอก จัดการเองนะ แล้วก็เดินเลี่ยงไป..มินตราเก็บมะม่วงเดินมาก็เห็นภาคินเธอจึงเดินเข้าครัว ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังขึ้นมา แก้วบอก น่าสงสารคุณภาคินนะคะ คงไม่รู้จะจัดการยังไง ไล่ก็ไม่ไป มินตราก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน เธอรู้สึกสงสารภาคินขึ้นมา..เอางี้พี่แก้ว เดี๋ยวมินเข้าไปช่วยภาคินก็แล้วกัน เธอก็บอกแผนการให้ให้แก้วฟัง แก้วหัวเราะ..น่าสนุกดีนะคะคุณมิน มินตราเดินออกมาจากในครัวพอเห็นภาคินก็แกล้งใส่จริตแบบ2สาวนั่นบ้าง..โอ้ว!!ภาคิน คุณกลับมาแล้ว..ภาคิน ริต้า เมญ่า ต่างก็ งง และตกใจกับการกระทำของมินตรา..กลับมาเมื่อไหร่คะ เธอเดินไปนั่งตักภาคินแล้วโอบกอดคอเขาไว้ แล้วซบหน้าลงกับอกของภาคิน..ภาคินตกใจมาก นี่มันอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น เขาไม่อยู่ไม่กี่วัน ยัยปิศาจนี่เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ? ...กรี๊สสสสส 2สาวยืนขึ้นแล้วกรี๊สเหมือนหมูถูกเชือด ป้าบัว โสภิศรีบเดินมาดูก็เห็นภาพที่มินตรานั่งตักแล้วซบลงบน อก ของภาคิน ก็ตาโตขึ้นมาทันที..นี่แก ออกมาให้ห่างภาคินเดียวนี้นะมีสิทธิ์อะไรถึงมานั่งตักภาคินแบบนี้..ริต้าพยามแกะมือมินตราออก แต่ยิ่งแกะมินตราก็ยิ่งกอดภาคินแน่นกว่าเดิม..ฉันบอกให้แกออกมาเดี๋ยวนี้เมญ่าตะโกนใส่มินตรา..นี่พวกคุณคิดจริงๆเหรอว่าฉันเป็นแค่คนอาศัย..คุณยังไม่รุ้ซินะ ว่าฉันกับภาคินเราเป็นคู่หมั้นกัน!! คู่หมั้น!!2สาวพูดพร้อมกัน..โสภิศกับป้าบัวที่แอบดูอยู่ก็หัวเราะกันยกใหญ่..มินตราก็แอบกระซิบภาคิน ฉันกำลังช่วยนายอยู่นะ ให้ความร่วมมือหน่อยซิ!! ..นี่มันอะไรกัน แม่นี่เป็นคู่หมั้นคุณจริงๆเหรอภาคิน!!เมญ่าถาม..ภาคินก็อยากให้2คนนี้ไปพ้นๆเลยให้ความร่วมมือกับมินตรา..อืมใช่ เธอเป็นว่าที่คู่หมั้นผมเอง ภาคินตอบ! ...ไม่จริงอะ ริต้าไม่เชื่อ คุณล้อเล่นใช่มั้ยภาคิน! ผมไม่ได้ล้อเล่น อีกไม่นานเราก็จะหมั้นกัน..ต้องแบบนี้ซิคะ ภาคิน น่ารักที่สุด มินตราพูดแล้วก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มภาคิน ภาคินถึงกับอึ้งเมื่อถูกมินตราหอมแก้ม ภายในใจรู้สึกแปลกๆ..ต่อไปนี้มินไม่ยอมให้คุณไปหาเศษหาเลยกับใครแล้วนะคะ เข้าใจมั้ย..มินตราเอามือไปแตะจมูกภาคิน!! ตราบใดที่เธอยังไม่ได้หมั้นฉันก็จะไม่ยอมให้ภาคินไปเป็นของเธอ!!..เมญ่าพูดด้วยความรู้สึกที่แค้นอยู่ในใจ แล้วก็เดินออกไป..ริต้ายื่นมือจะตบมินตรา...อะ อะ อะ เธอกล้าตบฉันเหรอ? เธอตบ ฉันต่อย จะลองดูมั้ย? มินตราขู่เล็กน้อย ริต้ากรี๊ดใส่หน้ามินตรา แล้วกระทืบเท้าขึ้นห้องไปด้วยความโกรธ..มินตราเห็นพวกนั้นออกไป ก็หันไปมองภาคิน เธอยังนั่งอยู่บนตักเขา ใบหน้าของเธอและเขาใกล้กันแค่ไม่ถึงคืบ ทั้งคู่สบตากัน หัวใจภาคินเริ่มหวั่นไหวกับสายตาของมินตรา..เธอจะนั่งอีกนานมั้ยยัยปิศาจ ภาคินเรียกสติมินตรากลับมา เธอรีบลุกขึ้นแล้วเดินไป..