บทที่10

.....ตกกลางคืน ภาคินเดินไปหยิบหนังสือที่ห้องหนังสือ..เขาเห็นริต้ากำลังเดินขึ้นมา เขาก็รีบเดินแล้วเปิดประตูเข้าห้องล็อคห้องทันที..แล้วยืนถอนหายใจอยู่หน้าประตู..เขาได้ยินเสียงริต้าเคาะห้อง แล้วตะโกนเรียกเขา..ที่รักริต้าเข้าไปนะคะ..มินตราพูดขึ้น ภาคิน นายเข้ามาห้องฉันทำไม ภาคินตกใจรีบหันไปมอง นี่เขาเข้าห้องผิด! นายคิดถึงฉันขนาดนี้เลยเหรอ?มินตราแกล้งแซวเขา!! ใครว่าฉันคิดถึงเธอกันล่ะ? มินตราลุกขึ้นมาแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเขา เอามือดันประตูห้องไว้..แน่ใจเหรอว่านายไม่คิดถึงฉัน! มินตรายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆกับหน้าของภาคิน..ถ้าไม่คิดถึงฉันแล้วนายเข้ามาห้องฉันทำไมกัน? ภาคินจ้องหน้าเธอ ฉันไม่มีวันคิดถึงเธอหรอกยัยปิศาจ ไม่อยากเข้าใกล้เธอด้วยซ้ำ!! ..นายกลัวว่าถ้าเข้าใกล้ฉันแล้ว นายจะหลงรักฉันใช่มั้ยล่ะ? มินตราทำหน้าทะเล้น..ไม่มีทาง! ภาคินตอบ แล้วก็เปิดประตูออกไป! เขาค่อยๆเปิดประตูแง้มดูในห้อง ไม่เห็นริต้า เขาค่อยโล่งอก!

.....วันนี้ที่บ้านเงียบผิดปกติ ภาคินลงมาก็ไม่เห็นแม่ และ ยัยปิศาจ จึงถามป้าบัว..ป้าบัวครับแม่ไม่อยู่เหรอ? คุณโสภิศ ออกไปข้างนอกค่ะ ส่วนคุณมินออกไปกับคุณภาคีค่ะ..แล้วริต้าล่ะป้า คุณริต้าเก็บของออกไปแต่เช้าแล้วค่ะ เห็นว่าเมื่อคืนมีคนจากทางบ้านโทรมาหาเธอ บอกว่าพ่อเธอเข้าโรงพยาบาล เธอเลยรีบกลับค่ะ..ภาคินรู้สึกสบายอกสบายใจมาก ริต้ากลับอังกฤษ เมญ่าก็ไม่มา..ภาคินโทรศัพท์นัดปองพลไปสังสรรค์กันคืนนี้ โดยกำชับว่าห้ามเขาโทรชวนริต้ามาเป็นอันขาด..ภาคีกับมินตรา กลับมาก็ใกล้ค่ำละ ทั้งคู่เดินหัวเราะเข้าบ้านมาด้วยกันท่าทางสนิทสนมกันมาก ภาคินรู้สึกขัดใจมาก..พอถึงเวลานัดเขาก็ออกไปเจอกับปองพล..นั่งดื่มกันไปซักพักปองพลก็ขอตัวกลับเพราะที่บ้านโทรมา..ภาคินเดินออกมาจากร้านเขาสังเกตุเห็นรถเขายางแบน จึงโทรหาภาคี ให้เขามารับ..ภาคีบอกกับแม่ที่ยังนั่งดูทีวีกับมินตรา แม่ครับเดี๋ยวผมไปรับภาคินก่อนนะครับ รถยางแบนขับกลับมาไม่ได้..ภาคีกำลังจะเดินไปจู่ๆก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา เขาเลยเดินไปคุยที่ห้องนั่งเล่น มินตราเลยบอกว่า เดี๋ยวหนูไปรับภาคินก็ได้ค่ะ พี่ภาคีคงคุยอีกนาน คุณป้าโทรหาภาคินได้มั้ยคะถามว่าเค้าอยู่ที่ไหน?ได้ซิหนูมิน โสภิศบอกสถานที่ให้มินตราเสร็จ มินตราก็ขับรถออกไป พอไปถึงเขาเห็นภาคินยืนอยู่ แต่รอบๆตัวเขามีผู้ชาย4 คนยืนล้อมเค้าอยู่..มินตรารีบจอดรถ แล้วเดินเข้าไปหาภาคิน..นี่คุณเกิดอะไรขึ้น? ภาคินบอกเธอมาทำไม ออกไปอยู่ห่างๆฉัน! คนพวกนี้เป็นคนของพ่อเมญ่า เมญ่าคงโกรธเรื่องวันนั้น เธอคงไปบอกพ่อเธอแน่นอน วันนี้พ่อเธอเลยส่งคนมา เธอรีบไปซะ!มันอันตรายคนพวกนี้มีมีด..ในตอนนั้นมินตราไม่ได้ห่วงตัวเอง แต่เธอห่วงภาคิน เพราะภาคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบมีเรื่อง ถ้าเป็นเรื่องต่อยตีภาคินไม่เป็นแน่นอน ดีนะที่เธอมาทัน ยังดีที่ยังไม่เกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้เพราะภาคินยังดูปกติทุกอย่าง มินตราจับมือภาคินอย่างลืมตัว เราจะกลับบ้านด้วยกัน แค่4คนนี้ เราเอาอยู่ เชื่อใจฉัน!! แน่นอนประโยคนี้ภาคินไม่เคยลืม เพราะเปียเคยพูดกับเขา มินตราจูงภาคินเลี่ยงออกไปอีกทาง ก็โดนพวกนั้นขวางทางไว้...นายเราอยากคุยกับคุณภาคินหน่อยเลยให้เรามาเชิญตัวไป..นี่คือการเชิญตัวเหรอ?นี่มันหาเรื่องกันชัดๆ ถ้าพวกนายไม่หลีกอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ พวกนายโดนดีแน่! ภาคินได้ยินที่มินตราพูด ตอนนี้เขามั่นใจว่านี่คือเปีย

เพราะเปียมักจะพูดประโยคนี้บ่อยๆ แต่เขาต้องหาอะไรมายืนยันให้ได้ว่าเขาคิดไม่ผิด! เฮ้ย! จับไว้โว้ย!! พอพวกนั้นเข้ามา มินตราก็ถีบหนึ่งในนั้นล้มกลิ้ง จากนั้นการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น พวกนั้นโดนกันสะบักสะบอม เขาไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะเก่งขนาดนี้..มินตราฝึกการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นเธอก็ยังไปฝึกศิลปะป้องกันตัวเพิ่ม ยิ่งทำให้เธอเก่งขึ้น ความคล่องแคล่วว่องไวก็มากขึ้น..ภาคินเองก็พยามเข้าไปช่วยมินตรา แต่ตัวเขาในเรื่องต่อสู้เขาไม่เก่ง ตัวเขาเองก็ล้มลุกคลุกคลานไปเหมือนกันหนึ่งในนั้นควักมีดออกมา อาศัยที่มินตรากำลังสู้กับอีก3คน เขาตรงเข้าไปหาภาคินเตรียมเอามีดแทง มินตราเห็นเข้าจึงรีบเข้าไปขวางบังตัวของภาคินเอาไว้ เธอจึงถูกแทงเข้ากลางหลังพอดี..ชาย4คนนั้นเห็นมินตราถูกแทงก็เลยขับรถหนีออกไป ก่อนที่มินตราจะหมดสติ เธอถามภาคิน...ไม่เป็นไรใช่มั้ย??แล้วมินตราก็หมดสติไป..หลังจากได้ยินคำถามที่มินตราถามเขา..ไม่เป็นไรใช่มั้ย??คำถามนี้ลอยวนเวียนอยู่ในหัวเขา ก่อนที่เขาจะร้องไห้ออกมา กอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วรีบพามินตราไปโรงพยาบาลทันที พอถึงโรงพยาบาลหมอรีบพาเข้าห้องฉุกเฉินทันที..ภาคินเองก็เจ็บใช่น้อย หมอก็พาภาคินไปทำแผลเช่นกัน ทำแผลเสร็จ ภาคินก็รีบโทรหาภาคีทันที เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง..ภาคีตกใจมาก เขาบอกโสภิศ โสภิศเองก็ตกใจ แล้วก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที..พอถึงโรงพยาบาลโสภิศตรงเข้ามาหาภาคินถามถึงอาการมินตรา แต่ภาคินเองก็ยังไม่รู้เพราะหมอยังไม่ออกมาจากห้องฉุกเฉิน..รอกันพักใหญ่ คุณหมอก็ออกมาบอกอาการ..อาการเธอเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ ภาคินรีบถาม..อาการเธอตอนนี้ก็หนักพอสมควร เธอถูกแทงแผลลึกมาก แต่โชคดีที่ยังไม่โดนจุดสำคัญ แต่ก็ต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด ตอนนี้เธอยังไม่ฟื้น เนื่องจากเสียเลือดไปเยอะตอนนี้หมอก็ได้ให้เลือดกับเธอแล้ว เธอยังต้องอยู่ห้องฉุกเฉินก่อนในคืนนี้เพื่อดูอาการอย่างละเอียด ถ้าคืนนี้ไม่มีอาการอะไรที่ผิดปกติ พรุ่งนี้ก็ย้ายห้องได้ คืนนี้พวกคุณกลับไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยกลับมาที่โรงพยาบาลอีกที..หมอบอก..ทุกคนจึงต้องกลับบ้านไปก่อน ระหว่างทางภาคินเงียบไปตลอดทาง เขากำหมัดไว้แน่น ดวงตามีน้ำตาคลออยู่ตลอดเวลา..เขาคิดไว้ในใจ เค้าจะไม่ให้อภัยคนที่ทำร้ายมินตราและจะไม่ปล่อยคนพวกนั้นให้ลอยนวลแน่นอน..นายรู้มั้ยว่าพวกนั้นเป็นใคร?? ภาคินตอบสั้นๆคนของ จอมทัพ พ่อของเมญ่า หนึ่งในนั้นฉันเคยเห็นตอนที่ฉันพาเมญ่าไปซื้อของ เพราะพ่อของเธอส่งเขามาคอยดูแลเมญ่า..โสภิศได้ฟังก็ตกใจ..เลวมาก!! ผมจะไม่ปล่อยคนพวกนี้ไว้แน่ๆ.. พอกลับถึงบ้าน ป้าบัวก็ยืนรอด้วยความเป็นห่วงพอเห็นภาคินเดินเข้ามาก็รีบเข้าไปถามอาการของภาคินและมินตราทันที ภาคินไม่ตอบ เดินขึ้นไปบนห้อง พอเห็นห้องของมินตรา เขาก็เปิดประตูเข้าไป..เดินไปนั่งบนโต๊ะเขียนหนังสือ เขานั่งนิ่งๆอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานพอสมควร ก่อนเดินออกไปเขามองเห็นสมุดบันทึกและกล่องไม้เล็กๆวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง..เขาเดินไปหยิบแล้วเปิดออกดู พอเขาเห็นของในกล่องเขาก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ แล้วก็ร้องไห้ออกมา..ใช่เธอจริงๆด้วยใช่เปียผู้หญิงที่เขารอ ภาคินหยิบการ์ดที่เขาเขียนไว้ขึ้นมาอ่าน ด้วยน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมา เขาเปิดสมุดบันทึกออกมาอ่าน ข้อความในสมุดบันทึกมินตราเขียนไว้ตั้งแต่ที่เขาจากมาในวันนั้น..พร้อมกับกระดาษที่มินตราตั้งใจเอาไปให้เขาในวันที่เขากลับ ในกระดาษใบนั้น เขียนเบอร์โทรที่บ้านไว้ พร้อมกับชื่อจริงๆของเธอ มินตรา นี่คือชื่อเธอที่เขียนในกระดาษใบนั้น..ตอนนี้เขาได้คำตอบในใจที่เขาสงสัยอย่างแน่ชัดแล้ว..เขานั่งคิดถึงวันแรกที่เขาเจอกับมินตราตอนที่เธอมาที่นี่ หลังจากนั้นเธอก็พยามบอกเขา ไม่ว่าจะเป็นน้ำมะนาวที่เธอดื่มต่อหน้าเขา..ไม่ว่ามือที่ยื่นออกมาให้เขาจับตอนที่เขารับพนัน ไม่ว่าจะเป็นผมที่เธอเริ่มเปียทุกวันให้เขาได้เห็น ไม่ว่าจะปีนต้นไม้ซึ่งตอนเด็กๆเธอชอบปีนขึ้นไปบ่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เธอพูด ตอนที่เกิดเรื่อง เธอล้วนแล้วแต่บอกเขาทั้งนั้น..เขามันโง่ เขาพลาดเอง!!ภาคินรู้สึกเสียใจมาก เขาปิดสมุดโน๊ตลงก็มีกระดาษแผ่นหนึ่งหลุดออกมาจากสมุด เขาหยิบขึ้นมาดู มันคือเบอร์โทรศัพท์ของเขาที่ฝากไว้กับอู๊ดเพื่อให้เธอ..ตอนนี้ภาคินพูดกับตัวเอง..ไม่จำเป็นต้องถึง 365วัน ฉันก็รักเธอ รักมานานแล้ว จากนี้ไปฉันจะไม่จากเธอไปไหนอีก!!

......ภาคินออกจากบ้านแต่เช้า เขาตรงไปยังโรงพยาบาลทันที เขาไปถามพยาบาลเกี่ยวกับอาการของเธอ..อาการของเธอไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ แต่ว่าเธอยังไม่รู้สึกตัว ตอนนี้ทางโรงพยาบาลกำลังเตรียมตัวย้ายเธอออกจากห้องฉุกเฉินค่ะ...ผมขอห้องที่ดีที่สุด เรื่องค่าใช้จ่ายคุณพยาบาลไม่ต้องกังวลนะครับ ผมขอแค่คุณหมอ คุณพยาบาล ดูแลรักษาเธอให้เต็มที่ก็พอ..พยาบาลยิ้มให้ ค่ะ!!จากนั้นบุรุษพยาบาลก็เข็นเธอออกจากห้องฉุกเฉินเพื่อไปห้องพักพิเศษ..ภาคินเดินตามมินตราไปด้วยใจที่เป็นห่วงเธอ เธอยังคงใช้เครื่องช่วยหายใจ มีสายน้ำเกลือ และ สายที่คุณหมอให้เลือดเธอห้อยระโยงระยาง..พอถึงห้องพัก ภาคินนั่งมองเธอด้วยความเป็นห่วง เขาเอามือลูบผมเธอ แล้วค่อยๆก้มลงจูบหน้าผากของเธอ..เขาภาวนาให้เธอรู้สึกตัวและฟื้นขึ้นมา..เขากุมมือเธอเอาไว้..แล้วพูดกับเธอ..ตอนนี้ฉันรู้แล้วเธอคือเปีย เด็กผู้หญิงแสนซนที่เคยเล่นด้วยกันมาก่อน ฉันได้คำตอบในใจที่ฉันสงสัยแล้วนะ คำตอบที่ทำให้ฉันมั่นใจว่ามินตราคือเปีย ผู้หญิงที่ฉันรอ และจะกลับมาทำตามสัญญาที่ฉันเขียนไว้ให้เธอ..มินเธอลืมตาขึ้นมาซิ ไม่จำเป็นต้องพนันกันอีกแล้ว จะกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ฉันก็รักเธอ รักมาตลอด..พูดจบเขาก็ฟุบหน้าลงกับเตียง เขาร้องไห้ อย่างไม่แคร์ว่าใครจะเข้ามาเจอ... ที่นายพูดทั้งหมดเมื่อกี้ นายพูดจริงๆใช่มั้ย? นายจำฉันได้แล้วจริงๆแล้วใช่มั้ยภาคิน เสียงแหบๆพูดขึ้นข้างหูของเขา ภาคินรีบเงยหน้าขึ้นมอง มินตราลืมตามองเขาอยู่..ภาคินยิ้มด้วยความดีใจ เขาโน้มตัวเข้าไปกอดเธอ แล้วก้มลงจูบริมฝีปากที่ขาวซีดนั้นเบาๆ..เดี๋ยวฉันไปตามหมอมาดูอาการเธอก่อนนะ เขารีบออกไปตามพยาบาลอย่างร้อนรน...